Afwezig.

Wij moeten voor een nieuw visum weer even naar Nederland volgende week. Jaap gaat de 19^e en ik de 21^ste en we komen 3 maart weer terug in Moskou.

Verkiezingen.

De komende presidentsverkiezingen op 2 maart is net als het weer een non-issue in dit land, lijkt het. In Nederland waar het bijna altijd over het weer wordt gepraat en waar de verkiezingen gezellige en feestelijke bijeenkomsten zijn, is dit hier absoluut niet het geval. De meeste aandacht hier krijgen de verkiezingen in dat andere grote land: Amerika. Dat is ook veel spannender. Aan de gevel van een joekel van een hotel in aanbouw, pal tegenover het Kremlin, hangt een billboard van zo’n 20x20 m met een foto van de huidige president en zijn opvolger met de tekst: ‘samen overwinnen wij’. Nog even gevraagd hoeveel kandidaten er zijn, want ik ben de draad een beetje kwijt. Een kandidaat namens de Communistische partij, Zjoeganov geheten, die geen kans maakt want niemand wil terug naar het communisme; een kandidaat namens de liberalen, die niemand kent, maar die Bogdanov heet en volgens mij ook de clown van de democraten Zhirinovski en dan de kandidaat van Poetin: Medvedev, die inmiddels steevast de opvolger wordt genoemd. Je voelt ‘m al…

Sprookjes

Gisteravond na de NVM-borrel aan de Nieuwe Arbat besloten we toch maar met een taxi naar huis te gaan. Meestal wordt in een taxi geen woord gewisseld of het is om de prijs van de rit te bepalen. Gisteren hadden wij een wat spraakzamere chauffeur. Vroeg waar we vandaan kwamen en met welke talen het Nederlands verwant is. Hij begon een soort college te geven over taalovereenkomsten en uit welke talen het Jiddisch is ontstaan of beïnvloed heeft. Hij zelf afficheerde zich als een niet praktiserende Jood. Zijn moeder was filoloog, dus dat verklaarde zijn interesse. Om ons Russisch te verbeteren raadde hij ons aan om elke dag een half uurtje Russische sprookjes te lezen. Meteen moest ik denken aan onze Russische docente Lena in Leiden, die ons dit absoluut afraadde

Feestje

Sinds een maand hebben we een nieuwe medewerker: Yuri (om eens een originele naam te noemen), die zich o.a. bezighoudt met de brandbeveiliging en preventie. Geen overbodige luxe in dit land, lijkt me. Nu wil de traditie dat wanneer je bij je nieuwe werkgever je eerste salaris hebt ontvangen, je gaat trakteren. Dag salaris, denk ik dan, maar dat is typisch Hollands. En ja hoor, daar kwamen de taarten, fruit, boterhammen met worst en kaas (boeterbrot) en de nodige dranken: sap, wijn en maar liefst 2 flessen Martini. Het is inmiddels tegen 6-en, dus dan kan het.

Ik neem beleefd 1 broodje en een bekertje sap. De rest mag toch niet van Sonja.

Nieuwe lichtbakken

Vanmorgen kwam ik mijn kantoor binnen. Het licht was uit. Vrijwel iedereen was al aanwezig en ik zie, wanneer mijn ogen aan het donker gewend zijn, een monteur op het bureau van Masha staan. Zijn hoofd geheel verdwenen in het plafond. Hij was bezig een van de vierkanten lichtbakken te vervangen. Overal zooi en stof. Werkelijk, hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om zo’n hoeveelheid afval te produceren en er viel niets te boren! Enfin, ik wacht af tot de lamp boven mijn hoofd vervangen zou worden maar dat gebeurde niet. De monteur pakte zijn koffertje in en liep weg. Er hangen 12 lichtbakken in het plafond van mijn kantoor dus reken maar uit hoeveel verder we in het jaar zijn als die allemaal vervangen zijn.

Het visum (3)

Ik heb uitentreuren overzichten en schema’s gemaakt om het iedereen en mezelf duidelijk te maken wanneer er met welke procedure gestart moet worden om uiteindelijk dat werkvisum te bemachtigen. Eerst dus allerlei medische tests en aanvragen indienen voor de werkvergunning, dan het proces van de werkvergunning zelf. Wanneer je dat hebt kun je de procedure starten voor de aanvraag van de uitnodiging bij de Vreemdelingenpolitie.

Heb inmiddels begrepen dat de restrictie om de eerste 3 maanden Rusland niet te verlaten (zie post ‘Visum (2)’ is te omzeilen, zoals allerlei wetten en regels in dit land te omzeilen zijn, dan wel over te discussieren valt.

Overigens is de hele afhandeling van deze procedures overgenomen door onze juf van Personeelszaken (HR management kun je het niet noemen). Eh, jawel, dat is die dame die dit werk niet wil doen en liever haar nagels vijlt (zie wederom ‘Visum 2’).

Weer terug

Eind december waren we een tijdje in Nederland voor visum en andere zaken, maar we zijn inmiddels een week terug. En voor degene die het nog niet weten, 21 februari gaan we weer even naar Nederland terug voor …. Jawel, weer een visum. Holladiee!

Het visum (2)

Sinds half november ben ik in het blije bezit van een werkvergunning met startdatum 01-09-2007. Op grond hiervan kan een werkvisum aangevraagd worden, waaraan geen resticties zijn verbonden zoals bij het businessvisum voor 1 jaar het geval is (zie vorige post hierover).
De uitnodiging zou van de vreemdelingenpolitie (OVIR) moeten komen, maar onze juf van Personeelszaken vertikt dat te regelen. Waarom, weet niemand. Het proces om een uitnodiging te krijgen duurt, zoals al gezegd 1 maand (!) en wordt nu via een ander bedrijf (?) geregeld. ’t Zal best. Onze juf van Personeelszaken kan nu verder met haar nagels vijlen. In de weken dat wij in NL waren hadden wij regelmatig contact met onze collega/vriend en vertelde hij ons dat alles goed zal komen met die uitnodiging. Of er nog andere documenten nodig waren, vroegen we. Nee, dat hoefde niet. Alles was in orde. We zijn net 2 dagen terug in Moskou en hij vroeg of we onze ‘wedding certificate’ bij ons hebben, want we moeten kunnen aantonen dat we getrouwd zijn, anders kan Jaap naar zijn partner visum fluiten. Nee, dus. Misschien dom van ons om dat document niet meteen mee te nemen naar Rusland, maar hij had het ook iets eerder mogen zeggen. Later vertelde hij ons dat er toch een restrictie aan vast zit aan een werkvisum: de eerste 3 maanden mag je Rusland niet uit! Ja, het kan nog gekker. Eerst moet je telkens het land verlaten, nou mag je er niet uit. Bovendien is het visum geldig zolang de werkvergunning geldig is: 31-08-2008. Je voelt ‘m al: we gaan in juni en september noodgedwongen weer terug naar NL voor een double-entry businessvisum voor 3 maanden! Een nieuwe werkvergunning kan pas aangevraagd worden wanneer de vorige is verlopen en we weten het al: dat duurt een maand. Nadat dit ontvangen is kan men de procedure in voor de aanvraag van een uitnodiging: weer een maand. Op z’n vroegst en als alles meezit zou ik misschien een werkvisum kunnen aanvragen eind oktober 2008! Joho. Maar na die 3 maanden wordt het visum multiple-entry en kan het visum in Rusland zelf telkens verlengd worden. Zo gemakkelijk!!!

Loodsman in de lucht

Vanaf vandaag is de website te zien op het net. Click op Loodsman
en je wordt volledig geinformeerd over ons recentelijk opgerichte bedrijf.

Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten...

Vandaag had ik weer eens een ouderwets Russische ervaring. Als rechtgeaarde Hollanders zijn we, toen onze supermarkt een spaaractie annonceerde, verwoed gaan sparen. Inmiddels voor een derde keer... Hoewel een van de vorige keren niet alles geheel naar wens verliep... Toen namelijk bleek, na ijverig sparen, dat de beloning voor het sparen niet (meer) voorhanden was, niet gepland (?). Bovendien moesten we dit keer langer sparen om de benodigde kaart vol te krijgen, maar goed, het lukte ons op de valreep, tweec kaarten. En afgelopen zondag was het dan zo ver, we togen met de kaarten en de bijbehorende kassabonnetjes welgemoed naar onze supermarkt. Inmiddels was ik er ook achter gekomen, dat we de controle van de spaarkaart en kassabonnen niet meer aan de kassa konden laten doen, maar in de kiosk van de aan de supermarkt innig gelieerde bank. Er werd ijverig geteld, gekeken en nog eens geteld, en inderdaad we hadden recht op een cadeau behorende bij twee volle spaarkaarten, maar de geschiedenis herhaalde zich, het door ons gewenste geschenk was niet voorradig...Ik kon wel twee andere geschenken meekrijgen, maar daar had ik/hadden wij geen zin in. Wij hadden onze zinnen gezet op een tegoedbon van 1000 roebel (ongeveer 27 Euro), om daarmee aan het eind van het jaar een nieuwe kaart met recht op 10 % korting aan te schaffen. De dames van de bank fronsten hun wenkbrauwen, maar goed, als we dat wilden, dan moesten we naar een ander filiaal en daar konden we het certificaat wel krijgen. Zo gezegd, zo gedaan.

En vanmiddag was het zo ver, nadat ik terug was gekeerd van een ontmoeting met mijn nieuwe baas in Istra. Het was een hele tocht, na de trein, overgestapt op de tram, naar een verre uithoek van Moskou, tot overmaat van ramp een halte te laat uitgestapt, dus terug gelopen, onderweg een keer onderuit, want het vroor -10 en de sneeuw was inmiddels lekker ingevroren en glad geworden, gepolijst door de vele voeten. Maar je bent een Hollander en je doet alles voor 1000 roebel.

Bij het beoogde filiaal van de 7moy (dit is de supermarktketen) aangekomen, me wederom vervoegd bij de bank (kiosk), waar nu twee jonge jongens voor bankemployee aan het spelen waren. Opnieuw controle, twee volle kaarten...maar toen gebeurde het, tellen, kijken, nog eens tellen, en toen kwam het hoge woord eruit, er miste een, ik herhaal een kassabon, ten bewijze van een uitgave van meer dan 777 roebel, die er dus gisteren nog wel was, maar nu niet meer en jullie weten het al, in Rusland wordt er nooit, ik herhaal, nooit of te nimmer gefraudeerd...Dus ook nu niet, de jongeman haalde nog wel een geschenk boven tafel, maar het felbegeerde certificaat daar kon ik naar fluiten, wel genoeg plakkertjes, je zou dan toch zeggen, wat kan die ene kassabon nu toch schelen, maar nou ik zeg u, in dit goudeerlijke land, daar sparen we met plakkertjes, maar feitelijk doen die er totaal niet toe, want het gaat er om dat je aantoont, met de kassabon als bewijs dat je voldoende hebt gekocht om de flauwekul plakkertjes te ontvangen om toch het idee te hebben dat je iets spaarderigs doet...

Want zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten, natuurlijk kan je de kassajuffrouw verleiden, de plakkertjes haar afhandig maken en dan op grootschalige wijze met volgeplakte spaarkaarten duizenden roebels incasseren of geschenken, die er niet zijn. Ga toch gewoon kassabonnen sparen en vergeet die plakkertjes...

Ik vergat bij het weg gaan, luid en duidelijk te zeggen: Job na choei..., wat zoveel betekend als Fuck of Shit, maar ik voelde wel zo lullig, ik kom met bloedig gespaarde kaarten, in de veronderstelling dat alles klopt, met een tramrit annex wandeling/val door de kou bij twee snotneuzen en er is niet een greintje soepelheid, neen, er mist een kassabon en in dit land verlopen de verkiezingen ongekend sportief en eerlijk en ook bij goedwillende, spaarzame buitenlanders zijn we streng doch rechtvaardig. Regels zijn regels, zou de mevrouw zeggen die trots is op Nederland.

Stel namelijk, dat ik halverwege de spaarperiode was gekomen, dan had ik het nog kunnen herstellen en dan was het inderdaad vreemd geweest, maar nu, na afloop van de spaarperiode en opnieuw het benodigde geschenk niet hier maar daar, en hier wel ok, maar helaas daar niet. Ik ga nooit meer sparen... Het enige wat me rest is dit verhaal, waarbij ik en passant even laat weten hoe de dag van gisteren zal zijn verlopen, zeker zonder fraude, want dat is ondenkbaar toch, in dit land dat blijkbaar zoveel bomen heeft dat alle papier, nodig voor documenten, best verspild kan worden, hoewel, nee integendeel...elk papiertje, en dus elke vezel van elke boom, doet er toe en moet juist daarom bewaard, en het kan niet zo zijn dat er hier ook maar een document verloren gaat, of verloren is gegaan. Poetin kan trots zijn op zo'n ijverig en nauwgezet volk en laat die rijke westerling maar diep onderuit gaan...hoezo, gisteren klopte het wel...

Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten...en ik blijf de gast en de waard, dat laat ik graag aan de lezer over...

Grijs rijden

Gisteravond vertrok ik met de elektritsjka van Tsjechovskaya (Istra) naar Leningradskaya (Moskou) omdat ik een donkerbruin vermoeden had dat de rit per bedrijfsbusje door de overmatige sneeuwval nogal lang zou kunnen duren. Rond 17:15 stond ik op het perronnetje naast ons bedrijfsterrein. Ik had mijn 53 Rbs (Euro 1,47) al klaar en liep op het loket (op navelhoogte) af, edoch... dat was gesloten. De lokettiste was immers druk bezig de spoorwegovergang sneeuwvrij te maken. Een enigszins nutteloze handeling, gezien de gestage sneeuwval. Al helemaal ingesteld op de onvermijdbare scheldkanonnade die mij bij aankomst in Moskou te wachten zou staan, stapte ik in de trein. Bij aankomst liep ik direct af op een mevrouw in uniform en legde haar uit waarom ik geen kaartje had kunnen kopen. 'Oh, geen probleem', zei ze en ze haalde haar kaartje door de scanner en wandelde met mij naar de kassa om alsnog mijn 53 Rbs te betalen. Heb haar hartelijk bedankt en opgelucht liep ik naar het metro station....

Stembuskaarten

Afgelopen woensdag vonden wij in de brievenbus 'onze' oproepkaarten om naar de stembus te gaan, morgen 2 december.

Sneeuw

Sinds een week of twee mogen wij ons verheugen op echt winters weer: sneeuw, vorst, dooi, natte sneeuw, drab en weer sneeuw.

Via het cafe in tapijt en andere zaken...

Meldden we in mei dat Jaap (ik dus) was gaan werken in een cafe, het Belgisch cafe Guylian, moeten we nu toch echt een update plaatsen over mijn carrierepad tot nu toe. Het cafe is inmiddels verleden tijd. Een aantal zaken bleken daar in de loop van de tijd niet zo te lopen als je zou wensen. In augustus hield ik het daarom daar voor gezien. Inmiddels waren er ook veranderingen op til bij de baan bij Frans Maas. Nadat we met onze afdeling, Sales van Frans Maas Sheremetyevo, waren ingetrokken bij DFDS Transport in het nieuwe kantoorgebouw Vereyskaya Plaza 2, werd ook steeds duidelijker dat er aan de parttime baan een einde zou komen. Nadat de registratie van DSV Road, het nieuwe transportbedrijf, na samen gaan van Sheremetyevo en DFDS transport, een feit was, werd ik hoe langer hoe meer de speelbal tussen twee rivaliserende Sales Directeuren, mijn oorspronkelijke bazin Margarita en de oude baas van de DFDS transport Sergey Shilo. Beiden probeerden mij in hun kamp te halen door volstrekt verschillende kwaliteiten aan mij toe te dichten. Overigens werd die machtstrijd me pas langzamerhand duidelijk. Wel had ik inmiddels de toezegging van een full-time baan, weliswaar niet met een riant salaris, maar komend van niets, het zover schoppen, dat ik een dergelijke baan kreeg aangeboden, vind ik nog altijd wel iets om trots op te zijn. Echter er begon ook wat te knagen, na meer dan twee jaar in deze eerste Russische baan in de schaduew van Margarita te hebben geopereerd, wist ik nog uit mijn vorige leven dat ergens in het derde jaar van je eerste gemeente je eigenlijk moet gaan verkassen, omdat je niet makkelijk van een bepaald beginnersimago afkomt. Goede raad was echter duur, de visumperiode zou aan het einde van het jaar aflopen en zonder workpermit zou het onmogelijk zijn om een visum te verkrijgen, waarbij mij werd toegestaan om zonder beperking in Rusland te zijn. Inmiddels hebben jullie al kunnen lezen dat het wat dat visum betreft anders is verlopen. Toen dat steeds duidelijker werd en ook toen het contract en werkpermit niet een, twee drie een feit zouden zijn, werd de beleving van mijn werk steeds meer gedomineerd door de onderhuidse strijd tussen Margarita en Sergey, die steeds meer terugvielen op het halen van een target, wat voor mij niet makkelijk bleek te zijn, omdat mijn Russisch niet heel toereikend is, maar ook omdat het te verkopen product van ons bedrijf op zijn zachtst gezegd beperkt is. Dit gecombineerd met een Sowjetachtig management, waarbij vergaderingen van onze afdeling eigenlijk niet meer waren dan het aanhoren van de eindeloze monologen van Sergey, die tijdens die vergaderingen elke week weer een nieuwe burocratische procedure verzon, dwong me steeds meer tot nadenken over mijn poositie. Ik kreeg hoe langer hoe meer het idee dat ik zowel op de afdeling van Margarita (actieve sales) als die van Sergey (customer service) niet die talenten kon benutten, die vooral lagen en liggen op het optreden als een soort verbindingsfiguur tussen de Russische en de Internationale bedrijfscultuur.

Inmiddels was er ook wat anders op mijn pad gekomen, via het Belgisch cafe heb ik Jos leren kennen en hij mij. Dat leidde er toe dat hij wel iets met mij zou willen ondernemen, waar mijn verworven logistieke ervaring gekoppeld aan mijn klantgerichte instelling nuttig zouden kunnen zijn. Ook mijn internationale instelling was een argument, om mij te vragen of ik mee zou willen werken bij de opzet van een bedrijf dat dienst gaat verlenen bij de uitvoering van zogenaamde office projecten voor de tapijtgigant Desso. Het komt er op neer dat ik eerst die tapijten aan de man ga brengen bij bouwbedrijven die hier het ene na het andere kantorencomplex uit de grond gaan stampen om daarna er voor te zorgen dat het tapijt ook daadwerkelijk gelegd wordt. Belangrijk in deze markt is vooral betrouwbaarheid en beschikbaarheid, iets waar het bij de Russische dienstverlening nog wel eens mis gaat.

Enfin, al die zaken zijn deze week min of meer in een stroomversnelling geraakt. Ik heb bij DSV mijn vertrek aangekondigd, omdat ik, zoals ook een aantal anderen niet langer de verlammende competentiestrijd van Margarita en Sergey wil meemaken en ik heb met Jos een principeovereenkomst om, vermoedelijk als consultant van Loodsman voor hem te gaan werken in de tapijten. Daarnaast zeg ik DSV niet geheel vaarwel, maar ga ik eigenlijk door toedoen van Lucie's baas aan de slag bij DSV Solutions, om hier vooral ook met mijn communicatieve kwaliteiten een trait d'union te zijn tussen DSV en haar vooral internationale klanten, iets waar ik bij DSV Road door de grote nadruk op het snel moeten verwerven van vooral Russische klanten voor een zeer beperkt productaanbod, niet aan toe kwam.

Kortom een hele verandering maar ook een verandering, die mij zelf het gevoel geeft dat ik nu inderdaad na mijn eerste "gemeente", in het nieuwe jaar mag beginnen aan een nieuwe uitdaging, waarin ik de inmiddels opgebouwde ervaring zeker zal kunnen gebruiken. Zoals ik het vanmorgen tegen Lucie zei, het geeft me het gevoel van meer gesetteld te zijn, in Rusland maar ook in deze fase van mijn werkend leven.

Het visum (1)

In januari zullen Jaap en ik weer een nieuw visum aan moeten vragen voor 2008. Dit keer geen multiple-entry visum voor een jaar, maar een werk visum, dat gelinked is aan mijn werkvergunning, die ik overigens nog steeds niet heb ontvangen (lees de post: 'werkvergunning (4)). Maar maandag hoop ik 'm toch echt te krijgen en dan met de juiste nationaliteit op vermeld. Intussen was ik al een tijd bezig om een uitnodiging van mijn bedrijf te regelen voor een werk visum. Sinds 1 juni zijn de regels voor een multiple-entry business visum aangescherpt. Dat visum is dan nog maar 180 dagen geldig waarvan je maar 90 dagen aaneen in het land kunt blijven. Na nog eens 90 dagen wachten kun je weer een visum aanvragen. Dat doen we dus niet.
Voor een werk visum heb je dus de uitnodiging van de OVIR nodig, die geregeld moet worden door de werkgever. Nu wil het geval dat de OVIR in Istra waar ik werk, bepaald heeft dat er een officieel (lees: door de notaris van stempels en handtekeningen voorziene) kopie van het huurkontrakt dat DSV Istra heeft met de eigenaar van het perceel! Nou, denk je dan, dat moet niet zo'n probleem zijn. Nee, het huurkontrakt loopt per 30-11-07 af en op 01-12-07 moet een nieuw kontrakt getekend worden. Dat gebeurt natuurlijk nooit op die eerste december. Een kopie maken door de notaris duurt in dit land natuurlijk ook iets langer dan 5 minuten en pas als dat allemaal klaar is, dan kan de procedure beginnen voor de aanvraag en het verlenen van de uitnodiging door OVIR. En die procedure gaat een maand duren. Dan zitten wij dus... juist, in Nederland. Dat zou betekenen dat wij half januari de uitnodiging kunnen ontvangen. 'Geen punt', zei ik nog. 'Verstuur het document per koerier naar ons logeeradres in Leiden'. 'Nee', was het antwoord van mijn directeur. 'Jullie gaan in Nederland een business visum aanvragen voor 1 maand en dan vliegen jullie in februari terug om alsnog dat werk visum aan te vragen, want tegen die tijd zullen alle documenten wel voorhanden zijn'. Mijn werkvergunning loopt af op 01-08-2008. Ben benieuwd tot hoe lang het werk visum duurt. Misschien kunnen ze direct de procedure opstarten voor 2008-09 zodra we begin maart weer in Moskou zijn. Wordt uiteraard vervolgd....

Leuk Filmpje op Youtube

Kijk eens naar volgend filmpje, zo spannend is het niet elke ochtend in de metro

De werkvergunning (4)

Jawel, dat is'tie weer... het vervolgverhaal van de werkvergunning. Vandaag zou ik mijn werkvergunning krijgen. Belde met mijn baas of dat zo was. 'Ja, ik heb 'm hier. Je kunt het ophalen'. Kom ik zijn kamer binnen en de eerste vraag van hem was: ' Ben jij soms Macedonier geworden?' Eh, grapje, dacht ik nog, maar nee hoor. Alle gegevens klopten precies, alleen bij 'Nationaliteit' stond heel duidelijk 'Македония'. Het verkrijgen van een werkvergunning heeft al met al een dikke 3 maanden geduurd en met deze wergvergunning moet ik in januari (!) mijn werkvisum aanvragen voor 2008. Bovendien kost het het bedrijf ongeveer een zoete 1000 Euro. Ik gaf het kaartje terug met de mededeling: ' Doe maar over enneh, by the way, ik moet het uiterlijk binnen een week terug krijgen, want de uitnodiging via het bedrijf en de 'Paspoort en Visum departement duurt nog eens 3 weken. 'Dus doe je best maar, ander ben ik gedwongen langer in Nederland te blijven'. Stel je het eens voor: een kopie van mijn paspoort is gemaakt in Augustus (!), de vertaling ervan in oktober en de dienst die over dit soort werkvergunningen gaat heeft de HR-manager van DSV in een PDF file het document verstuurd en gevraagd om goedkeuring. Echte sloddervossen, die Russen.

De Handelsmissie met JP

Maandagmiddag was Jaap naar hotel Metropol geweest om daar kennis te maken met delegatieleden van de handelsmissie uit Nederland die hier tot gisteren in Rusland waren. Hij kwam bijtijds weer terug en we hebben ge-drieen in ons stamcafe gegeten. Het was immers Marieke's laatste avondje in Moskou. Dinsdag was in hetzelfde hotel een borrel met happen-avond voor alle Nederlanders die in Rusland wonen en werken. Op vertoon van paspoort werd je toegelaten tot de grote Jugendstil zaal. Onze premier en de staatssecretaris (in het buitenland is hij minister) van Economische Zaken Van Heemskerk zouden rond 20:30 arriveren. Het werd echter tegen 22:00 toen de heren eindelijk er waren. Het schenen succesvolle en pittige gesprekken met Poetin geweest te zijn die bij elkaar, als ik het moet geloven, ongeveer 8 uur hadden geduurd.
Verder werden de nodige businesscards uitgewisseld en gesprekken gevoerd. Ik o.a. met landgenoten die ong. 150 km ten zuiden van Moskou werken in de aardappelbranche.
De volgende dag, woensdag dus, vond om 9:00 de opening plaats door J.P. en de Russische minister van Transport Levitin van het grote Transport seminar, dat o.a. georganiseerd was door het Ministerie van Verkeer & Waterstaat en de NEA. Heel interessant al die ontwikkelingen en goede ideeen, maar nu is het zaak de boel warm te houden en verder te ontwikkelen anders heeft zo'n (dure) missie geen zin.
's-Avonds wederom in hotel Metropol vond het Trade-dinner plaats. Een lopend buffet, zeg maar. De hapjes waren in een mum op en zeker 60% van de aanwezigen hebben zichzelf elders bij moeten voederen, omdat er niets werd aangevuld. Slim gepland van de Ambassade.
En ook hier waren de heren Balkenende en Van Heemskerk aanwezig en tja, ik kon het niet laten om met JP op de foto te gaan:

Marieke in Moskou

Donderdag 1 t/m dinsdag 6 november was onze vriendin Marieke bij ons in Moskou. Uiteraard zijn we langs de nodige bezienswaardigheden geweest en bovendien hebben we een bezoek gebracht aan het Lenin mausoleum. Jaap was daar al eerder geweest en was toen onder de indruk geraakt van de gewijde sfeer die daar heerst. Nu niet helaas. Samen met ons kwam een klas met ongeveer 20 uitgelaten 10-jarigen aan. Nu moest je wel je mond houden en snel langs (het glazen kistje) lopen, maar van een gewijde sfeer was geen sprake.In de GoeM en in cafe Brussels

De werkvergunning (3)

Begin september had ik toch alle resultaten van de medische tests ingeleverd bij onze Personeelszaken? Een dikke maand later belde onze Alexander op met de vraag of ik geen HIV-certificaat mee had gekregen. Nee, dat had ik niet en ik had de dienstdoende arts in de poliklinika nr 2 er al naar gevraagd. En dat certificaat konden ze niet voor me opstellen. Heb Alex gevraagd dat zelf maar eens na te vragen en ook hij kreeg geen enkele medewerking en dus geen certificaat. Wat nu te doen? Dan maar alsnog HIV testen in het EMC.
De werkvergunning ligt allang klaar, men moest alleen nog het certificaat hebben. Lang leve de bureaucratie! Wordt vervolgd.