Sunday, August 26, 2007

Downside Up!


Vandaag was het weer zover: de finish van de 3-daagse bike tour rond en in Moskou met de finish om rond 12:30 op het Rode Plein. Vele ouders met kinderen met het Down-syndroom waren hier om de sportievelingen te verwelkomen en feest te vieren. Een Russische versie van 'Kinderen voor kinderen' met overigens niet onverdienstelijk zingende jongens en meiden. Als clowns verklede volwassenen en veel ballonnen. Kortom, een sfeerrijk feest.

Gelukkig goed weer, beter dan de eerste 2 dagen van deze bike tour waarbij het af en toe tegen de 40 graden werd! Ruim 170 km gefietst voor het goede doel om kinderen met het Down-syndroom betere perspectieven te bieden. Hulde aan de deelnemers! Jaap denkt erover om volgend jaar hieraan deel te nemen. Wordt vervolgd....

Saturday, July 28, 2007

Ed & Willem Bever

Ongeveer 2 maanden geleden hebben wij (DSV in Istra) gevraagd of er airconditioning in onze kantoorruimte geinstalleerd kon worden. De mussen vielen van het dak en met al die computers en printers aan in een ruimte van 6 bij 4 met 9 mensen was het af en toe een sauna. Vorige week donderdag, toen wij inmiddels typisch Hollands weer met regen en onweer hadden, kwamen 5 (!) grote kerels ons kantoor binnen om te kijken waar ze die apparaten zouden ophangen. Veel gebaar en overleg met tekeningen in de hand. Even later waren 3 van de 5 verkleed en begon het boren in de muren en het rommelen aan allerlei leidingen. Deze klus is gisteren geklaard. Je moet niet denken dat ze voorzorgsmaatregelen hebben getroffen, zoals het afdekken van printers en de fax. Voordat het boren begon heb ik wel mijn laptop in mijn bureau gestopt en alles opgeruimd. Toen wij na verloop van tijd weer terug keerden zag ik dat er een dikke laag stof en gruis lag op de bureaus en de printers.

'Van de pot gerukt'

Afgelopen week heeft de Putin-jeugdbeweging 'Nashi' (= onze) hun jaarlijkse zomerkamp gevierd bij het Seliger meer. En zondag, 22 juli waren daar twee hoge gasten op bezoek. De beoogde opvolgers van Putin, Sergey Ivanov en zijn collega Dmitry Medvedev.
In zijn toespraak tot het enthousiaste jonge publiek riep Medvedev op om vooral veel kinderen te krijgen, die voor hen zouden kunnen zorgen als zij oud geworden zijn "and relieve mounting pressure on the pension system".

Ivanov kon natuurlijk niet achterblijven en zei het volgende "If you raise regular children, they will help you when you grow old so you won't need a pension". (Bron: The Moscow Times)
Mijn mening lees je in de titel van deze post......

Saturday, July 21, 2007

Het wekelijkse overzicht


Elke week wordt in The Moscow Times een overzicht gepubliceerd van het aantal diefstallen, moorden, ongelukken, etc. in Moskou van de voorgaande week.
Heel vaak heeft de server van de politie kuren en zijn de gegevens niet allemaal accuraat.
In bijgaand overzicht dus de oogst van afgelopen week.
Ter info: Moskou city telt officieel 12 miljoen inwoners.

"De tante uit Smolensk"(2)

Een heel lange tijd geleden heb ik verteld over de tante uit Smolensk. Dat bleek bij nader inzien een ordinaire huurverhoging. Kennelijk hebben Russen allerlei smoezen nodig als ze je iets (vervelends) te vertellen hebben. Liever op een omslachtige manier dan rechtstreeks te melden dat de huur omhoog is gegaan, zoals wij Nederlanders gewend zijn te doen. Dat gaf ons een aantal weken enige maagkrampen en onzekerheid over of we in deze flat zouden kunnen blijven. Het probleem is weer voor een jaar opgelost.

Saturday, May 12, 2007

"De tante uit Smolensk"

Wie is de tante uit Smolensk? In elk geval geen familie van ons. Zij is een fictieve figuur. Laat ik het even uitleggen. Uit ervaringen van andere expats, die geen contract hebben met hun huurbaas kan het voorkomen dat op een kwade dag de huurbaas komt vertellen dat zijn tante de wens geuit heeft om, in dit geval, in Moskou te willen wonen en of de huurders maar naar een ander onderkomen willen uitkijken. In St. Petersburg is dit een Deens stel overkomen dat daar een Skandinavisch restaurant was begonnen. Zij stonden na 1 maand op straat. Waarom ik dit vertel? Wel nu, onze 'papa' vertelde bij het ophalen van de huur afgelopen maand een wat onsamenhangend verhaal over zijn schoonzus, die vorige maand weduwe is geworden en dat zijn schoonmoeder op sterven ligt en dat zijn dochter (de eigenlijke eigenaar van onze flat) bedacht had dat haar tante maar in haar, lees 'onze' flat moest wonen. Maar hij zou een andere flat voor die schoonzus regelen. Volgende week, rond de 16e mei horen we definitief of we op dit adres kunnen blijven wonen of dat we er toch uit moeten. Inmiddels hebben we neef Henk gevraagd om zijn makelaar te vragen iets te zoeken in dit buurtje.
Wordt vervolgd....

Bedrijfsleider in een cafe


Velen weten van onze droom om een Bed&Breakfast te beginnen. Dat zal niet echt tot uitvoer gebracht worden, gezien onze leeftijd en de vele obstakels die we moeten overwinnen, maar er heeft sinds een week toch een kleine verandering die richting plaatsgevonden. Jaap is gevraagd om samen met Bruno, een fransman, bedrijfsleider te worden van het Belgisch cafe "Guylian". Dit is een ons bekend en dierbaar cafe waar wij minstens 1x per maand komen. Het gaat niet om een full-time vaste baan, maar in elk geval 'for the time being'. Let wel, Jaap is geen kroegbaas noch zit hij in de bediening. Hij zorgt voor de financien en de organisatie en hij vindt het tot nog toe reuze leuk en spannend.

Even afwezig

Al een tijdje niets gepubliceerd, maar dat betekent niet dat er niets gebeurd is. Van 13 t/m 22 april waren we even in Nederland, voor wie het ontgaan was, en op de terugweg hebben we Maaike meegenomen, die voor een project van school een stage moest lopen in het buitenland. De eerste week was ze bij ons te logeren en de tweede week verhuisde ze naar neef Henk, die hier al enige jaren woont en bij wie zij in een van zijn bedrijven stage heeft gelopen. De dag waarop Maaike naar de flat van Henk verhuisde was ook de aankomstdag van zus Wil, man en twee kinderen. Zij bleven ook een week bij ons. Dat werd een druk programma, omdat neef Bastiaan en nicht Annette al hadden aangegeven alles te willen zien van Moskou! .... die komen dus een keer terug. Zelf kunnen we inmiddels onze weg langs allerlei bezienswaardigheden dromen. Het was helaas wel koud (8 graden) maar dat was misschien ook beter zo.

Wednesday, April 11, 2007

Curieuze ontmoeting op Stille Zaterdag



Op stille zaterdag, de zaterdag voor Pasen, ga ik met David Nickel, een MCC werker uit de Oekraine (we onmoetten hem vorig jaar op de Krim) naar de stad. Lucie zit bij de kapper en zij zal zich later bij ons voegen. David wil graag naar het Rode Plein, om daar met name het Lenin mausoleum te zien. Bij aankomst op het Rode Plein is de boel weer eens afgesloten, niemand mag het plein op. Al gauw wordt, na enige deductie, duidelijk waarom. Aan de andere kant tegen de Kremlinmuur aan, zien we mondjesmaat mensen naar het mausoleum lopen. Ik denk er het mijne van, maar voor David is er geen aarzeling, we gaan proberen om in het mausoleum te komen.
Bij de ingang van de Alexandertuin sluiten we aan in de rij, het is inmiddels 12.30. Voorzover ik iets weet is het sluitingsuur altijd 13.00. Dus al gauw zien we een aantal militia personen, precies voor onze neus aan de verzamelde menigte melden dat ze geen kans meer maken om toegelaten te worden. De rij dunt daardoor aanzienlijk uit. Ik echter, door ervaring wijs geworden, blijf staan. Inmiddels zijn er een aantal lieden, die zich aanbieden als gids. Ze beloven ons voor 1000 roebel snel naar binnen te loodsen. De verleiding is groot, maar we houden stand, als vlak voor mijn neus een hek wordt verschoven, glip ik als laatste nbaar binnen als de militia niet kijkt. Als daarna geprobeerd wordt om David en wat anderen weg te sturen, zeg ik dat hij mijn vriend is en als laatstenb mogen we in de rij aansluiten. Het wordt nog even spannend als we alle camera's moeten achterlaten, dat kan in het Russisch museum, dus nu echt als laatsten lopen we in de richting van het vrijwel altijd gesloten mausoleum. Het heeft iets. Bij de ingang is de instructie, pet af en handen uit de zakken. We betreden het gebouw en gaan via een pikdonkere trap de diepte in. Er is ook bijna geen licht, zodat de enige lichtbakens de wachten zijn, die onder het diffuse licht staan opgesteld. Ik ben diep onder de indruk van deze regie. Als je niet al eerbiedig of geimponeerd zou zijn, wordt je het op deze manier wel. Als ik nog even iets tegen David fluister over het feit dat ik vrijwel geen tree kan onderscheiden, zie ik de wacht mij wenken mijn mond te houden. en dan treden we diep onder de grond de ruimte binnen waar het gebalsemde lichaam ligt. Het is een uitzonderlijk klein mannetje eigenlijk, maar door alles wat vooraf is gegaan, heeft het wel wat. We lopen zonder stoppen langzaam door en we zijn even later weer buiten. Dan volgt nog de wandeling langs de Kremlinmuur, met de vele helden van de Sowjet Unie, die het tot hier hebben geschopt of die weer naar dit nivo zijn teruggezet (Stalin). De hele koude oorlog trekken we voorbij. Ik herinner me de televisieuitzending van kameraad Brezjnew, die bij de begrafenis bijna uit zijn kist viel toen het touw brak onder de kist. Hier liggen ze tussen de onverstoorbare dennebomen, die zo lang alleen op een plaatje zichtbaar zijn geweest.
Ik maak nog een domineesgrapje, dat het curieus is om dit graf op stille zaterdag te bezoeken.
Een grapje overigens, dat het op mijn werk niet doet. Feitelijk al mijn collega's van mijn werk vinden het vreemd dat überhaupt ben gaan kijken. Ik heb er geen spijt van. Immers het hoort bij dit land, zoals ook de wijze waarop ik met David tot hier ben gekomen op deze stille Zaterdag.
Als laatste in de rij en vanuit een feitelijk onmogelijke situatie. Ik denk maar zo, het komt altijd goed...

Pasen in de sneeuw.


Zondagochtend, na de wat enerverende nachtdienst in onze dorpskerk, is
het tijd om de eieren te kleuren en het paasbrood aan te snijden. Dave en Jaap hebben zich vol
overgave op deze taak gestort.


Het sneewt al behoorlijk, maar het blijft niet echt liggen. Dat wordt later anders wanneer we gedrieen over de Новодевичье begraafplaats lopen, waar beroemde schrijvers, politici,
kosmonauten etc. liggen. We kopen een boek met levensbeschrijvingen en foto's van aldaar begraven personen, maar door de hevige sneeuwval kunnen we daar niet veel in lezen. Enfin, ook voor Russische begrippen
redelijk vreemd om nog zo laat in het jaar zoveel sneeuw te zien vallen. Sneeuw en een begraafplaats, ik moet denken aan beelden uit de film 'Amadeus'. Tsjechov heeft er in elk geval geen last meer van.

Sunday, April 08, 2007

De Paasnachtdienst


Zaterdagavond tegen elven besluiten we om naar 'onze' dorpskerk te gaan om eindelijk eens een echt Russische paasnachtdienst mee te maken. De kerk en de omringende tuin zijn goed afgesloten met rood/witte linten en veel militsia. Er worden mondjesmaat mensen toegelaten die allemaal iets laten zien, maar wat? Identitycard, toegangsbiljet? Diezelfde middag hebben we nog aan een babusjka gevraagd of zoiets nodig is, maar dat was het zeker niet, verzekerde ze ons nog.
We blijven wat ronddrentelen tot een van de vele babusjka's ons in het vizier krijgt en ons een toegangskaartje geeft. Maar we zijn met z'n drieen, roepen we haar nog na, na haar uiteraard hartelijk te hebben bedankt. Maar ze wenkt ons mee te komen en tot de ingang heeft ze ons begeleid.
Wat was nu de toegangskaart? Een kartonnen foto'tje van de kerk met op de achterkant een jaarkalendertje. Een kaartje dat ik hier zo vaak gezien heb.
Eenmaal binnen duurt het minstens een kwartier voordat de 'dienst' begint. Het stroomt vol met gelovigen die allemaal kaarsjes naar voren doorgeven om aan te laten steken aan de grote Paaskaars. Een koortje o.l.v. een gedienstige dame zingt met overgave de begeleidende gezangen. Na vele litanieen en kruisjes slaan gaan ineens de dubbele deuren van de ikonostase open. Ter info: een ikonostase is een wand dat vol behangen is met ikonen, die de scheiding symboliseert tussen aarde (waar het volk staat) en de hemel (waar de priesters verblijven als ze niet in aktie hoeven te komen. Ineens gaat het licht in de kroonluchter aan en wordt het wat rumoeriger. De priester en zijn gevolg maken zich op voor de gang naar buiten, want nu volgt de omgang rond de kerk. Net op tijd, want door het vele volk met brandende kaarsjes krijg ik het redelijk benauwd. Zeker met een ijsmuts op m'n hoofd (want het vriest!), die ik als vrouw niet mag afdoen. Mannen daarentegen moeten juist met het hoofd onbedekt in de kerk verschijnen. En dan gebeurt er iets waardoor ik voorlopig elke Russische kerk op zo'n speciale dag zal mijden: als een golf water spoelt het mensvolk uit de kerk. Alsof er een dijkdoorbraak plaatsvindt. Ik hoef niet eens zelf te lopen, maar word als het ware naar buiten geduwd. Met voor en achter, links en rechts nog steeds die brandende kaarsjes. Eindelijk in de frisse lucht en nog even met z'n allen de rondgang meelopen. Daarna houden Jaap, onze Amerikaanse gast Dave en ik het voor gezien. Христос воскресе!

Thursday, March 08, 2007

Het was even stil op de Nieuwe Arbat


Op een zonovergoten dag als vandaag wilde ik naar het Gorki-huis. Beroemd om zijn marmeren trap en Jugendstill-huis. Hier heeft de beroemde schrijver (lange tijd Stalin's favoriete schrijver) Maxim Gorki tot zijn dood in 1936 gewoond en gewerkt. Hier voor meer informatie over het huis/museum.
We zagen in de gids dat het gewoon geopend is, behalve op maandagen maar dan zijn hier praktisch alle musea dicht. Maar helaas vandaag was het museum duidelijk dicht. Verder lopend richting Novij Arbat hoorden wij en getoeter van jewelste. Het is inmiddels 16:00. Een hoofdstraat en de zijstraten naar Novij Arbat waren afgesloten voor het verkeer en de rijbaan naar het zuiden was al geheel autovrij. Dat kan maar een ding betekenen: Putin komt weer 'ns langs. En inderdaad in no-time kwam daar de colonne ME en bijbehorende auto's voorbij razen, alleen ..... ze gingen richting het Kremlin. Wat zal Putin tegen zijn vrouw gezegd hebben (op deze dag)? Zoiets als: "Schat, ik ga even naar kantoor. Amuseer je maar even zonder mij".
Ik kan het me zo voorstellen dat vele Moskovieten liever zien dat de man gewoon in het Kremlinpaleis woont ipv buiten de stad.

8 Maart-viering in Istra

Waarom wordt Internationale Vrouwendag gevierd? Er zijn ( uiteraard) verschillende aanleidingen geweest: op 8 maart 1908 brak onder textielarbeidsters in New York een staking uit tegen lange werkdagen, lage lonen en slechte arbeidsomstandigheden. Op 8 maart 1917 brak in St.Petersburg een staking tegen slechte werkomstandigheden, de oorlog en het voedseltekort. Lees verder
Kortom dit waren serieuze aanleidingen, die verstrekkende gevolgen zouden hebben voor vrouwen en mannen. En nog steeds wordt er stevig gediscussieerd over onderwerpen die vrouwen (en mannen) aangaan. Heeft het in Rusland dan dezelfde impact in deze tijd als in het Westen? Niet echt. Hier is het verworden tot een soort Moederdag. Het is een echte feestdag, waar al heel lang naar uitgekeken wordt. De vrouwen feliciteren elkaar met deze dag en toen ik aanstalten maakte om toch even door te werken zei mijn directeur dat 'in heel Rusland vanaf 16:00 dicht is, omdat iedereen weet dat men feest viert'. Wat een land......

Woensdagmiddag 7 maart rond 16:00 worden de dames van het bedrijf gevraagd bijeen te komen
en worden ze in de bloemetjes gezet en voorzien van een cadeautasje met daarin: chocola, een teddybeertje met fotoframe (kun je een pasfoto van je geliefde insteken) en verder wat bedrijfsgadgets, die als Kerstgeschenk bedoeld waren. De heren hebben de tafel gedekt met sinaasappelen, peren en druiven, bonbons, sap en drank.

Saturday, February 24, 2007

Redzjnoj Vokzal


Dit weer (strak blauwe lucht en matige vorst (-8) ) is ons favoriete winterweer. Lekker wandelen en langlaufen door het park, alhoewel dat laatste nog steeds bij een voornemen blijft.
En voor we weer naar huis gaan nog even langs de Cedmoj (onze buurtsuper). Hier enige impressies van onze omgeving.
Schaatsbaan bij het havengebouw Redzjnoj Vokzal.


Langlaufen op de vijver tegenover onze flat.

De brievenbus


Afgelopen donderdagavond ging de telefoon en in ratelrussisch werd ons iets meegedeeld dat na enig gepuzzel het meeste leek op: " morgen gaan we iets bij u doen". Op onze vraag om iets langzamer te spreken werd alleen gereageerd met een hoger stemvolume. Ons restte niets anders dan wachten. De volgende ochtend, Jaap ging naar de brievenbus in de hal om de krant te halen, werd hem gewaar dat we een nieuw brievenbusdeurtje hebben gekregen, maar zonder sleuteltjes! Weer even afwachten, want het komt vanzelf wel goed is onze ervaring. En inderdaad, vrijdagavond werd er aan de deur gebeld en kregen we 2 sleuteltjes tegen betaling van 300 Rb (= +/- 9 Euro). Wij natuurlijk vragen waarom ze niet in een keer allemaal vervangen zijn. Maar dat kon niet want het was immers Mannendag en ze konden alleen die van ons vervangen. Er zijn overigens 6 andere brievenbusjes vervangen in de loop van het jaar. Dus het schiet op.....

Friday, February 23, 2007

23 Februari, Dag van het Rode Leger of beter: Mannendag

Vandaag is het een vrije dag, oorspronkelijk de Dag van het Rode Leger, maar zoals een ieder weet, bestaat die instelling niet meer. Daarom is het sinds de ontmanteling van de Sowjet heilstaat, verworden, en ik gebruik bewust dat woord, tot een soort "Mannen"dag, een tegenhanger van de dag die over ongeveer twee weken de gemoederen bezig zal houden, Internationale Vrouwendag.

Een soort, want de man, die deze spot schrijft zat nooit in het leger, laat staan het Rode en is ook geen Russische man, die, zoals op deze dag gebruikelijk, haar gebruikt om het op een zuipen te zetten. Het zal bij een borreltje blijven.

Vandaag op de dag zelf, is er niet zo veel wat in onze flat herinnert aan een feestdag, die buiten wordt gevierd. Evenwel gisteren, op het werk, was het wel raak. Zoals steeds was het ook deze keer onze feestkoningin Tatjana Ivanovna Vorotnikova, die het voortouw bleek te hebben genomen om de mannen van ons kantoor de lof toe te zwaaien. En als een Russin dat doet, dan maken zij er zich niet met een Jantje van Leiden van af.

In materiële zin is er eten en drinken, taart, fruit, kaas en sap en een klein beetje alcohol. Dat laatste wordt echter mondjesmaat genuttigd, want het is hier inmiddels ook vastentijd en wie moet rijden kijkt wel uit. En dat niet alleen, er moet natuurlijk ook gewerkt worden. En al wat langer is er een wat soberder regime op ons kantoor, wiens invloed dat is, laat ik maar in het midden.

Naast deze materiële tractatie was er gisteren ook een immateriële geste, een lofzang op de mannen van ons kantoor, en lezers geloof me, dat was niet mis. En met enige schroom plaats ik een aantal strofen op deze blogspot, want een ieder kreeg een eigen strofe, die degene, die het betrof, met grote verlegenheid over zich heen liet komen. Als Russen iets doen, dan staat daar geen maat op en ook deze keer heeft Tatjana zich niet onbetuigd gelaten. Oordeelt u zelf.

En heb een goede feestdag of zoals de Russen zeggen: С праздником!

Мужчинам «Франса Мааса»

На 23 Февраля


Хотим мы музою весёлой

Воспеть хвалу улыбки для

Вы так умны и благородны

Вы обаятельиы на вид

Вы сотворите что угодно

И каждый чем-то зкагиений


И жизнь становится терпима

И мир глядится хорошо

Когда дизайнер Яб Брюсевич

Своё проявит мастерство,

Рекламный модуль ли в журнале,

Или для выставки макет.

И слово «годлин» вылетает

Из уст его на белый свет.


Любви желаем вам счастые

Различных материальных благ

Таланты ващи да искрятся

Идеи ващи да искрят,

Пусть дело ваще процветает

Повсюду будьте эталоном,

Восторг глубокий вызывая

У женщин Франса Мааса н Роуд ДСВ


Voor de mannen van “Frans Maas”

Op 23 Februari


Wij willen met de vrolijke muze

De lof zingen met een glimlach,

Jullie zo knap en waardevol

Jullie charmant bij verschijning

Jullie zorgen voor wat wenselijk is

En elke zaak van welk belang ook.


En het leven wordt dragelijk

En de wereld ziet er goed uit

Wanneer de designer Jaap Brusewitz

Toont zijn meesterschap,

Het reclame metier, hetzij in de krant,

Of een model voor een tentoonstelling

En het woord `gobelin´ komt

Over je lippen bij zijn kleurige kleding.


Graag wensen wij jullie geluk

En alle soorten van materiele voordelen

Dat jullie talenten mogen schitteren

Jullie ideeën stralen,

Dat jullie zaak voorspoed kent

En overal zal zijn de standaard

Rede tot diepe vreugde

Bij de vrouwen van Frans Maas en DSV road

Tuesday, February 20, 2007

Maslenitsa


Zondag 18 februari was het weer zo ver: Maslenitsa. De Russische variant van Carnaval.
Na Russische les zijn Jaap en ik naar Kolomenskoye (een beetje ten zuid-oosten van het centrum) vertrokken om het Maslenitsafeest van nabij mee te maken. Kolomenskoye is een heuvelachtig park met een prachtig uitzicht over de Moskwa. Diverse eethutten, terrasjes en een verzameling oude kerken zijn hier te vinden. In de tijd van tsaren een favoriete plek om te vertoeven.
Bij het Maslenitsafeest wordt het afscheid van de winter gevierd. De traditionele hap die dan genuttigd wordt is de bekende 'Blin' of 'Blini' (in meervoud). Dat zijn kleine pannekoekjes die de zon symboliseren. Masla (in het woord Maslenitsa) betekent olie en dat is het belangrijkste bestanddeel van deze heerlijke pannekoekjes.
Wij waren daar rond 14:30 en we roken geen pannekoekenlucht, maar shaslik en Gluehwein! Alle terrasjes overvol, trouwens het hele terrein en de wegen er naar toe waren dichtgeslibd met mensen. Een traditionele draaimolen draaide, er werden overal spelletjes gedaan (touwtrekken, steltlopen) en er werd gedanst en gezongen in folklore outfit.
Pas bij de uitgang ontwaarden wij een kleine kiosk waar blini werden verkocht. Gelukkig, toch nog! Trouwens, afscheid van de winter he? Vandaag -14 met sneeuw en morgen: -19!!

Sunday, February 11, 2007

Het fornuis


Vorige week zondag, net nadat ik twee gerechten gemaakt had ging plotseling het licht, de tv en de koelkast uit. Kortsluiting! En niet zo'n beetje ook, de betreffende aardlekschakelaar was met geen mogelijkheid aan de praat te krijgen. Maar wat veroorzaakte nu die kortsluiting? Van een van de 4 platen van ons fornuis was kennelijk de bedrading 'am Ende'. De koelkast is gauw aangesloten op de kontaktdoos aan de andere wand van de keuken. Jaap heeft gemakshalve de betreffende knop met pleisters ingetaped, zodat we die niet per ongeluk zouden gebruiken. Onze Russische vrienden hebben ons al ietwat meewarig meegedeeld dat dit fornuis uit de Brezjnevperiode stamt en dat het toch wel tijd zou worden een nieuwe aan te schaffen (links van het woord Электра staat СССР). In Nederland zou dat door de huisbaas gedaan moeten worden. Zo niet hier. Stel je voor dat wij 'papa' zouden bellen en vragen of hij een nieuw fornuis zou willen afleveren. We hebben hem wel hierover ingelicht en hij heeft het verhaal glimlachend aangehoord.
Vandaag, het is zondagmiddag wordt ons nieuwe fornuis, die we voor een zacht prijsje gekocht hebben, bij ons afgeleverd.

Een winterplaatje




Genomen vanuit ons keukenraam.
Vorig jaar nog de speelplek van nichtjes Carlijn en Merel.


Monday, January 01, 2007

Oudejaarsavond in Moskou

Oudejaarsavond hebben we gevierd in Guylian, tussen de ЦУМ en het Bolshoi Theater. Onze semi-vaste taxichauffeur Faik was als gewoonlijk een dik half uur te vroeg, zodat wij genoodzaakt waren om in een andere horeca-gelegenheid te verpozen tot 21:00. Het tijdstip waarop in Guylian de oudejaarsavond zou beginnen. Wat werd er die avond geboden? Water, champagne en wijn (veel), een buffet (overdadig), een buikdanseres, een zangeresje, de sneeuwkoningin als assistente van een spelletjesleidster (!), diverse spelletjes en een loterij. Kortom, never a dull moment zou je zeggen. Maar Russen hebben het onnavolgbare talent feestjes te organiseren, die niet op gang lijken te komen en als een nachtkaars uitgaan. Het meest belangrijke lijkt dan ook dat er vooral veel wordt gedronken. Hieronder een impressie van de laatste avond van 2006 met veel onderbroekenlol:


Wij wensen iedereen een heel plezierig, succesvol en vooral gezond Nieuw Jaar toe!!!


С Новым Годом!!!