WK Sprint in Moskou 17 en 18 januari

Geen commentaar, alleen maar plaatjes.

Weer terug

Ik wil iedereen alsnog een heel gelukkig Nieuw Jaar wensen. Jaap en ik zijn weer terug in Moskou na een redelijk voorspoedige reis. Maandagmiddag om 13:00 werden wij door vriendin Anneke op de trein gezet richting Utrecht. De bedoeling was om de ICE van 15:00 te nemen, maar die rijdt niet in de winterperiode. De eerstvolgende kwam pas om 17:00. Maar inmiddels was omgeroepen dat er een aanrijding heeft plaatsgevonden tussen Driebergen en Veenendaal. Onze trein moest omgeleid worden via Den Bosch. Met ongeveer 2 uur vertraging kwamen we in Duesseldorf aan. Intussen waren we in gesprek met 2 mannen die elkaar kenden van Organon, een man uit Jeruzalem en een Italiaanse student die zijn vlucht naar Milaan die ochtend heeft gemist.
De volgende morgen stonden we bijtijds bij de balie van Air Berlin voor het inchecken. Wij gingen ervan uit dat we flink moesten bijbetalen. Met 56 kg bagage en minstens 20 kg cabin-luggage konden we echter zonder enige bijbetaling doorlopen. In Domodedovo namen we toch weer een taxi en die bracht ons in 1,5 uur thuis. Heerlijk is het om weer thuis te zijn!

Ga nooit met een taxi in Moskou

Donderdagochtend 4 december hebben we de koffers gepakt en de flat schoongemaakt. Onze collega uit Kiev neemt er de komende 3 weken zijn intrek. Jaap heeft de taxi gebeld en die zou ons
rond 13:00 komen ophalen. Waarom met de taxi helemaal naar Domodedovo? Omdat we voor een maand nogal wat bagage hebben en we niet met metro, expresstrein willen hompelen en sjouwen en door allerlei volk geduwd en getrokken willen worden. De taxi kwam zelfs een kwartier te vroeg, maar anderhalf uur later waren we pas in de buurt van Park Kultura. De chauffeur zei dat hij niet verder wilde, omdat het geen doen was in de file. Hij zou ons afzetten bij het dichtstbijzijnde metrostation en vandaar moesten we naar Paveljevskaya waar we dan alsnog per expresstrein naar de luchthaven konden. Alleen de weg naar dat metrostation stond ook stil. Eenmaal bij Paveljevskaya aangekomen rende ik vooruit naar de kassa om een kaartje te kopen. Het was inmiddels 15:10 en de trein was net weg. De volgende ging pas om 16:00. Bedenk dat ons vliegtuig om 16:30 zou vertrekken en de reis per trein duurt 40 minuten. Dus dat vliegtuig hadden we sowieso al gemist. Jaap werd staande gehouden door een andere taxi chauffeur die zeker wist dat hij via een alternatieve route de luchthaven op tijd zou halen. Ik had absoluut geen goed gevoel over en ik maakte de man dan ook duidelijk dat het onzin is, omdat de hele stad zo ongeveer stil stond. Toch maar weer mee met hem en helaas had ik gelijk. Om 18:15 kwamen we dan eindelijk aan en, dat moet hier wel gezegd worden, de chauffeur heeft de hele tijd gebeld met mensen die ons konden vertellen met welke andere maatschappij wij konden vliegen. Het was immers voor ons noodzakelijk om die dag het land te verlaten want ons visum verliep die dag en ik had absoluut niet de behoefte om ook nog eens een fikse boete te moeten betalen.
Uiteindelijk konden we de vlucht van 18:30 nemen naar Frankfurt. Wij waren de laatste die konden inchecken, daarna ging de gate dicht. De volgende morgen konden we doorvliegen naar Amsterdam. Conclusie: we zullen voortaan altijd met metro en expresstrein naar de luchthaven gaan, want hoe vroeg we ook zouden vertrekken van huis, de stad stond de hele dag muurvast.

Vooruit dan, nog een berichtje....

Vanmorgen ging Jaap de stad in om de uitnodigingen voor ons visum op te halen en ik ging naar ons kantoor. We zijn behoorlijk moe en we lopen een beetje op onze wenkbrauwen, dat merkte ook onze lerares gisteren op. Ik deed de deur van ons kantoor open en trof daar een natte kledderzooi aan. Een plafonddeel was naar beneden gekomen en de vloer stond blank. Ook de zijkanten van onze bureaus en alles wat erop stond was nat, de tassen voor onze laptops drijfnat en de pas aangeschafte radiator ook. Een aantal andere plafonddelen hangen bol, maar gelukkig doen onze laptops het nog. De printer is ook geheel droog net als de beide wandkaarten. De Sprinkler is dus niet afgegaan, alleen de aanvoerbuis is gaan lekken. Tja, wat wil je met zo'n oud gebouw waar weinig tot geen onderhoud gebeurt. Ik was vandaag toch van plan om ons kantoor netjes achter te laten, zodat onze collega Dima er maandag in kan trekken. Nu wordt het dus een wat uitgebreidere schoonmaakactie. Het huilen staat me nu nader dan het lachen. Net wanneer je denkt dat je alles wel hebt gehad, krijg je zoiets. Ik zal blij zijn als ik morgen in het vliegtuig zit.

Behaaglijk warm

Het is eindelijk behaaglijk warm op ons kantoor. Wij zitten, zoals eerder vermeld, op de 18e verdieping en de heteluchtcirculatie is zo afgesteld, dat wanneer het water van onderen naar boven wordt gestuwd de temperatuur van het water inmiddels flink is afgekoeld, zodra het de 18e verdieping heeft bereikt. De winter heeft zich al doen gelden en wanneer de wind op ons raam staat is het zo verschrikkelijk koud dat je eigenlijk met handschoenen en muts op moet werken. Maar, sinds vrijdag staat een mooie electrische radiator op kantoor en het is aanzienlijk aangenamer geworden. En hier 2 hilarische afbeeldingen om het jaar te eindigen. 4 December gaan we terug naar Nederland en 6 januari hopen we terug te zijn in dit bizarre land.

Wat hebben we de afgelopen maand gedaan?

Veel klanten bezocht en ook suppliers op gebied van transport en warehousing. Lid geworden van de AEB Russia (Association of European Businesses in Russia). En een meeting bijgewoond over o.a. de komende veranderingen op gebied van customs. Naar de Komus geweest voor de aanschaf van office-supplies (het aanbod was gering, moet ik zeggen). Naar Russische les geweest (een 'never ending story') en Jaap geeft sinds kort Nederlandse les aan een Russische dame die binnenkort gaat trouwen met een Nederlander. Dit in het kader van de inburgeringscursus die het arme schaap moet volgen. Aanvraag ingediend voor een nieuw 3-maanden visum. Vaak en veel geld uit de muur getrokken, omdat interbancaire transacties vanuit NL maar niet wil lukken, moet alles cash betaald worden. Zo ook 2 maanden huur voor flat en kantoor. Minister Eurlings kwam ook nog even langs tijdens een van de zeer vele trade missions. Volgens ons krijgen de Russen langzamerhand schoongenoeg van altijd maar dezelfde toespraken en toespelingen op hun tsaar Peter de Grote. In elk geval wij Nederlanders in Moskou wel. Donderdag 13 november belde het juridisch bureau ons op om te vertellen dat ze ons huurcontract kwijt waren en of wij dat konden scannen en het naar hen konden doorsturen. Lekker chaotisch allemaal. Binnen 3 dagen waren alle documenten er, inclusief de poststukken uit St.Petersburg, die naar het schijnt teruggestuurd waren door het postkantoor (dat ons zou bellen, weet je nog?) hier. Vorige week dinsdag kwam directeur Hans en twee van onze collega's uit de Ukraine aan. Een van hen gaat een poosje hier zitten in Moskou tijdens onze afwezigheid.
Jammer alleen dat ons bedijf nog geen bankrekening heeft. 'Maar jullie hebben toch een officieel registratiebewijs van St.Petersburg, dan bestaat het bedrijf toch al en dan kunnen jullie toch een rekening bij een bank openen?', opperden onze Ukrainers. Naast ons bedrijvenpand zit de ROS-bank en dus togen onze collega's vol goede moed naar deze financiele instelling. "Good luck", dachten Jaap en ik nog. Binnen een half uur kwamen ze beteuterd terug. Tja, de directeur zelf moest verschijnen om handtekeningen te zetten (en niet te vergeten, te stempelen) en die zit nog steeds in St.Petersburg. Het is typisch een 'kip-en het ei'-verhaal. De laatste week van november werden we ook nog geconfronteerd met miscommunicatie en onwilligheid van de kant van een van de oprichters van Loodsman in Rusland. Jaap en ik hebben besloten om het bedrijf in Rusland te liquideren en de website over te zetten naar een Nederlandse host. Wij hebben immers Loodsman B.V. in Nederland en daar willen we ons nu op concentreren. 'n Hoop gezeur allemaal.

De post (2)

Die maandag de 3e november togen Jaap en ik naar het postkantoor op zoek naar de ons beloofde stukken die door het Belastingbureau in St.Petersburg verstuurd zouden zijn. Er is een postkantoor vlakbij ons kantoor, maar helaas is dat van een ander postdistrict. Na een flink half uur lopen (genoeg lichaamsbeweging hier) kwamen we aan bij het postkantoor dat ons postdistrict bedient. De dame aan de balie vertelde dat er niets voor ons bedrijf is aangekomen, maar ze maakte (zeer gedienstig!) een krabbel op een blaadje en hing dat aan de wand. Zodra het poststuk bij hun kantoor is geleverd zou ze ons bellen. Ja, ja. We gingen met de bus terug naar ons kantoor en dat is toch al gauw een halte of 5. Jaap meldde deze missie aan het juridisch kantoor dat ons nog steeds begeleid bij de registratie en legalisatie van het bedrijf. Wordt vervolgd...

De post

Het juridisch servicekantoor in SPb heeft ons verzekerd dat zij de stapel documenten naar de belastingdienst ter plaatse zullen sturen en dat deze dienst de documenten van de overschrijving van het legale adres naar het kantooradres in Moskou zullen sturen. Na enkele weken belde Jaap naar het kantoor en er werd hem verteld dat alle documenten door de belastingdienst op 6 oktober reeds zijn verstuurd naar ons kantooradres in Moskou. Wij weten dat de post vanuit Nederland er ongeveer 3 weken over doet. De weekeditie van de NRC krijgen we bijv. ruim 2 weken na verschijning. Maar bijna 4 weken tijd voor een binnenlandse route lijkt ons, zelfs na 4 jaar Rusland van de zotte. Ik heb eens navraag gedaan bij de диспетчер, zeg maar de concierge van het gebouw. Ik vroeg de dame in kwestie hoe de logistiek van de post is geregeld. ’n Simpele vraag lijkt me. Grote ogen van verbazing.'n Goeie vraag', zegt ze nog, maar weten? Ho maar. Dan maar even vragen bij de 'Security'op onze gang. 'Koeriers komen gewoon naar de betreffende etage, ik teken af en dan geef ik ze af op het kantoor, maar de normale post? Geen idee', zegt onze-man-in-nood. Ook de dame van het verhuurbureau zegt alsof het de normaalste zaak ter wereld is:' Hier komt de post nooit'. Het schijnt dat de post voor de beide torens van het Деловой Центр (zo rond de 80 grote en kleine bedrijven)gewoon teruggestuurd wordt aan het postkantoor en daar kun je je poststukken ophalen. Goed geregeld allemaal! We gaan dat a.s. maandag uitzoeken.

Printer en telefoon

Aan de Festival’naya Ulitsa heb je soort mega store voor electronica, ‘Technosila’ geheten. Daar hebben wij een mooie solide uitziende printer/fax annex scanner gekocht en een telefoon. Voor de aansluiting van de telefoon komt er inderdaad een mannetje van de eerder genoemde provider. Hij is een tijdlang met draadjes in de weer en maakt foto’s van de contactdozen, de telefoon werkt, maar de fax niet. Tja, toch jammer, maar hij vertrekt wel. Om de printer en onze laptops WiFi te laten werken koopt Jaap een router bij het aangrenzend winkelcentrum. Daar komt Jaap in contact met een enthousiaste jongeman die na werktijd bij ons op kantoor de boel in elkaar zal zetten. En waarempel het lukt en alles werkt.

Telefoon en Internet

De aansluiting van telefoon en internet moeten we zelf regelen met de provider met wie het verhuurbedrijf een contract heeft. En die provider zit in een heel ander deel van de stad dan wij. Om een indruk te geven van de afstand: ons kantoor bevindt zich bijv. in Abcoude en de provider zit in Amersfoort en je moet altijd via Utrecht (het centrum) reizen. Dit per metro. Jaap (toekomstig directeur) moet allerlei papieren overhandigen, en andere papieren (contracten) ondertekenen en… jawel, stempelen (met het nieuwe in SPb gemaakte stempeltje). Zonder stempel heb je als kantoor geen bestaansrecht in dit land. We wachten zo’n dik uur tot alles klaar was. In dat uur hebben we opvallend vaak (dezelfde) mensen naar beneden zien gaan met mobieltje en een pakje sigaretten om buiten een технический перерыв (technische pauze) te nemen. Tja, het netto rendement van een gemiddelde Russische medewerker is nogal laag, zullen we maar zeggen. De volgende dag werd Jaap gebeld door de provider. Er was een probleem (wanneer eigenlijk niet, ga je je afvragen), want Mov’on Logistics was in Moskou nog niet geregistreerd en omdat het moederbedrijf niet-Russisch is, moeten er eigenlijk andere papieren ingevuld en ondertekend worden. Foutje, sorry. Of Jaap nog een keertje langs wil komen. Dus toog Jaap weer richting ‘Amersfoort’ om wederom allerlei documenten te tekenen en te stempelen. De eerste keer dat wij in Rusland kwamen was in 2000. De Sovjet-Unie hebben wij nooit betreden, maar we zijn tot de conclusie gekomen dat de CCCP hier en daar nog levendig existeert.

Ons kantoor

Wij (Mov’on Logistics) hebben een eigen kantoorruimte in Moskou. Dat is ook nodig voor de registratie en legalisatie van het bedrijf hier in Moskou. Anders hadden we niet naar SPb hoeven gaan om het adres over te laten zetten. Het bedrag voor de huur dat je de eerste keer moet betalen is het 3-voudige van het maandbedrag. Aangezien Mov’on (nog) geen bankrekening heeft, moesten wij het volledige bedrag uit de muur halen. Daar waren we het weekend in SPb al mee bezig geweest i.v.m. de daglimiet. Het bedrag, een tas vol biljetten, moest vervolgens naar de bank gebracht worden, bij wie het verhuurbedrijf een rekening heeft. En die bank was 5 metrohaltes van ons vandaan. Daar moest een formulier ingevuld worden, en nog een paar. Al met al zijn we een uur bezig geweest. Volgende keer per interbancaire overschrijving… Met de gestempelde formulieren en betaalbewijzen togen wij naar het verhuurkantoor dat gelukkig in hetzelfde gebouw gevestigd is als ons kantoor. Er werden kopieen gemaakt en we kregen de toezegging dat we de sleutel pas zouden krijgen als het bedrag daadwerkelijk op hun rekening was gestort. Dat gebeurde inderdaad op woensdag. Onze kantoorruimte (17 m2) op de 18e verdieping was inmiddels opgeruimd en schoongemaakt. Na terugkeer uit Nederland zijn we direct naar onze ‘hofleverancier’ IKEA gegaan om er kantoormeubels uit te zoeken.

Bezoek aan het kinderhuis in Nikolskoye

Zaterdag hebben we heerlijk niets gedaan en alleen maar wat rondgeslenterd. De volgende middag werden we door Valja en haar neef opgehaald voor ons 2e doel van ons verblijf in SPb.



Valja en directeur Yuri

Een bezoek aan ‘ons’ kinderhuis in Nikolskoye. Zie . Gesproken met de directeur en foto’s gemaakt.Maandagochtend weer om 4:00 opstaan voor de eerste vlucht naar Moskou. Want hoe vroeger je vliegt, des te goedkoper het ticket (we blijven per slot Nederlanders).

Omzetting juridisch adres

Om met Geert Mak te spreken:’waar waren we ook al weer gebleven?’. We zijn vrijdag 26 september naar St. Petersburg gereisd (om 6:45 uit Moskou vertokken) en de hele verdere dag zijn Jaap en ik in de weer geweest om het juridisch adres van SPb naar Moskou over te laten zetten. Kennis gemaakt met Katja, de (nog steeds) huidige directeur van Mov’on. Eerst naar de notaris om een kleine stapel papier van handtekeningen, stempels en zegels te voorzien. Kosten: 5 Euro. Vervolgens naar het juridisch servicekantoor. Daar werden alle papieren nog eens doorgenomen en gechecked en oh wee…. er miste nog 1 handtekening van Katja. Dus Jaap rende alle 4 etages naar beneden, snelde naar het kantoor van Katja (gelukkig niet aan de andere kant van de stad) en weer terug naar het sevicekantoor. Toen bleek er nog een probleem. Er was geen stempeltje van de juridische vestiging van Mov’on in SPb! Het was vrijdagmiddag 15:00. Hoe lang zou het maken van een stempeltje duren? ‘3 Uur’, was het antwoord. Om 18:00 konden we terugkomen om alle, inmiddels 10 cm hoge stapel papieren te tekenen en te stempelen. Om 18:30 konden we eindelijk aan ons weekend beginnen.

Even weer in Nederland

Er is de afgelopen week veel gebeurd. We hebben een kantoorruimte gehuurd voor Mov'on Logistics Russia, vlakbij onze flat. In een zakencentrum aan de Smolnaya Ulitsa op de 18e verdieping. We hebben in St. Petersburg het overzetten van het legale adres van de firma naar Moskou geregeld. En ook 'ons' kinderhuis in Nikolskoye bezocht. Verder was de handelsmissie met staatssecretaris Heemskerk hier in town en tussendoor hebben we ook gewoon nog gewerkt. En vandaag 'vier' ik mijn verjaardag in het vliegtuig naar Nederland, omdat vanochtend vroeg Jaap's vader is overleden.Volgende week vrijdag zijn we weer terug in Moskou en dan hoop ik wat uitvoeriger te schrijven over eerder genoemde zaken.

De verwarming doet 't weer!

Gelukkig voor ons is men sinds gisteravond de CV leidingen met water gaan vullen. Het duurt een paar dagen voordat het echt warm en behagelijk wordt. Maar niettemin zijn 'wij' de eersten (denk ik) in Moskou die voor 1 oktober een verwarmd huis hebben.

Een likdoorn

Vandaag weer eens een ouderwetse ontdekkingstocht, zoals we die de eerste jaren zo veelvuldig mochten beleven. Het gaat om het volgende, al een paar dagen tob ik (jaap) met een likdoorn, pleisters helpen niet echt, dus goede raad is duur. Bij de apotheek kom ik niet verder omdat ik thuis niet even had nagekeken hoe het woord likdoorn in de Russische taal wordt aangeduid. En om nou midden in de apotheek mijn schoenen uit te trekken, is ook niet echt een goed plan. Zeker niet met de Russische wijze van service verlening, het zou de Apothekersassistent wellicht kopschuw maken. We besloten naar huis te gaan om het woord in het woordenboek na te kijken. Echter, op onze weg naar huis zag Lucie een kliniek, wellicht zou ik daar geholpen kunnen worden, je weet maar nooit.
We gaan naar binnen, mompelen iets over pedikiorny en de dame bij de receptie zegt, dat is niet hier, maar wel dichtbij. En inderdaad naast de kliniek, die alleen tanden heelt, is een schoonheidssalon. Daar stappen we naar binnen en daar zit ik even later op een stoel en de uiterst lieftallige Elena gaat met haar ranke vingers mijn voeten bewerken en dat betekent uiterst grondig. Van de behandeling is de behandeling van de likdoorn maar een bescheiden onderdeel. Met geheel verzorgd voetwerk en ook een behandelde likdoorn stap ik drie kwartier later van de behandelstoel. Voor 1000 roebel ben ik geholpen en mijn voeten voelen nu zijdezacht aan. De likdoorn lijkt ook weg, maar het lijkt er op dat deze pedicure toch niet helemaal hetzelfde is als een pedicure bij ons. Maar weer wordt bewaarheid, dat je in Rusland altijd wel tot resultaat geraakt, maar niet altijd langs de rechte weg.
Het blijft een heerlijke ervaring als je er toch in slaagt je doel te bereiken.

Binnenkort volgt het vervolg op het zoeken van een kantoor....ook een lange weg, maar het lijkt er op nu succesvol.

Commercial director Mov'on Logistics Russia

Jawel, sinds we terug zijn uit Nederland, heb ik (Lucie) een nieuwe job. Commercial director van Mov'on Logistics Russia. In feite is Jaap nu mijn baas. Een term die hij overigens verafschuwt. 'En Loodsman B.V. dan?', hoor ik jullie vragen. Dat sluit prima aan en het bijt elkaar niet. Loodsman B.V. staat inmiddels op www.bedrijvenpagina.nl vermeld onder de paragraaf 'Handelsbemiddeling'.
Van Mov'on Nederland krijg ik de vrijheid om dat ook te ontwikkelen.

Brrrrrrrrrr...

Het eerste weekend van september waren het nog warme (26 graden) dagen en vanaf dinsdag 9 september zakte de temperatuur tot 10 graden! In Nederland zetten we in dat geval de verwarming aan. Zo niet in Moskou. Burgemeester Loesjkov bepaalt zelf wanneer de centrale stadsverwarming aan gaat. Meestal is dat rond 1 oktober, maar volgens mijn lerares zal het niet eerder zijn dan half oktober. In het begin heb je het nog niet echt koud, omdat het binnenshuis nog voldoende warm is. Inmiddels is het zo afgekoeld, dat Jaap en ik een heteluchtverwarminkje hebben aangeschaft. We hebben de winterkleding inmiddels ook maar weer tevoorschijn gehaald.

Van de ene tandarts naar de andere ... (3)

Afgelopen dinsdag is na 4x boren en weer vullen de helft van mijn kies afgebroken. 't Was te verwachten. Vrijdag de 17e had ik toch al een afspraak met de tandarts dus dan zou ze direct aan de bak kunnen. Ik moet zeggen, ze heeft het keurig gerepareerd en dat scheelt me meteen een kroon. Al met al heb ik in 1 maand tijd dus 5x de tandarts bezocht en ik hoop er voorlopig van verschoond te blijven.

Het licht springt op rood, het licht springt op groen!

En inderdaad in Moskou is er altijd wel wat te doen. Maar wat nu? Wachten of doorlopen? Aan de overkant bij de volgende oversteek mogelijkheid wordt je aangeraden te stoppen en feitelijk is dat in Moskou ook het minst riskante besluit Maar staan blijven is ook geen optie. We zijn doorgelopen en we kunnen jullie daarom dit verhaaltje vertellen. Winst is het ook dat de stoplichten het doen, en dat is al heel wat. Hoewel, op dat zelfde punt werd ik een jaar of wat geleden door een afslaande auto bijna gegrepen. Er stonden toen ook minder stoplichten en het is een goede gewoonte om tot over de stopstreep door te rijden, zodat je nog wel de stoplichten aan de overzijde kunt zien. Voor de vlotte doorstroming is het wel prettig, voor de voetgangers minder.