Droom

Van de week een bizarre droom gehad. Ik droomde dat God aan Putin verscheen, terwijl de laatste op weg was naar zijn werk. Hij liet Putin een ruimte zien waar aan het einde ervan twee deuren waren. ‘De linker deur’, zo vertelde God, ‘is de deur die leidt naar een leven van overvloed.’ God deed de deur open en Putin zag een landschap met Disney-achtige kastelen, snelle auto’s, bestuurd door bevriende FSB-bobo’s die in gezelschap verkeerden van bloedmooie jonge meiden. Kwijlend van genot keek Putin rond en besloot dat het wel heel erg fijn toeven zou zijn daar. Maar tegelijkertijd viel hem de grauwe woonwijken op, de bedrukte gezichten van de bewoners en vermoorde mensen op straat. En hij zag angst in de ogen van de bewoners. Dat vond Putin geen leuk beeld en hij wendde zich tot God. ‘Wat is er dan achter die rechter deur te zien?’, vroeg hij. God zei:’ voordat ik die deur voor je open, wil ik je eerst vertellen, dat wanneer jij besluit om door de linker deur te lopen er geen weg meer terug is. Je zult een leven leiden in overvloed, maar je leven zal vergald worden door angst en het zal niet lang duren voor je zelf het leven laat en met jou gaat je gezin en het hele land ten onder.’ Toen opende God de rechter deur en Putin zag een vredig boslandschap en in het midden ervan een soort weide. In het midden van de weide stond een rieten bed met daarop een dame van middelbare leeftijd (dat was ik) met een stokje in haar hand. ‘Dat is Europa’, zei God, ‘ je weet wel, de vrouw met wie Zeus zijn vrouw Hera heeft bedrogen en haar naam heeft gegeven aan een continent.’ Verbouwereerd keek Putin in de rondte en zag vanuit zijn rechter ooghoek nog net het achterwerk van Angela Merkel en de haviksneus van Sarkozy. Zij zaten aan een lange tafel met heerlijk eten en goede wijn te discussieren over de toekomst van Rusland en Europa. ‘Als je kiest voor deze deur’, zei God, ‘dan maak je kans op een langer leven en is de kans dat het met Rusland goed komt ook groter. Maar ook hier geldt, wanneer je eenmaal door deze deur bent gegaan is er geen weg meer terug.’ ‘Maar het is wel erg saai, lijkt me’, stribbelde Putin tegen. ‘Vladimir Vladimirovitsj, je moet NU een keuze maken’, verordonneerde God. Putin stond te dralen en kon maar niet kiezen. Al die luxe en die prachtmeiden maakten hem hebberig, maar aan de andere kant moest hij ook aan zijn gezin denken. Aan zijn land dacht hij niet eens. Een langer leven in vrede leiden, leek hem toch het meest aanlokkelijk. Uiteindelijk besloot Putin voor de rechter deur en terwijl God die voor hem opende zei God:’ Oh, by the way, wanneer je eenmaal hierin beland bent, zal Europa je naar dat bed leiden om je eerst te laten slapen. Vervolgens zal zij jouw gedachten uitwissen tot het moment dat jij een jongeman was van 19 jaar. Net zo oud als het nieuwe Rusland nu is, zeg maar’, zei God. ‘En dan nog iets. Zodra je wakker bent, kun je aanschuiven aan die grote tafel daar. Je kunt terugkeren naar het Kremlin, alleen, vrees ik,’ zei God, ‘dat je dan geen bal meer over Rusland te zeggen zult hebben.’ En toen? Toen werd ik wakker in de wetenschap dat dromen bedrog zijn en Putin eigenlijk al lang geleden gekozen heeft voor de linker deur. Ik maak me zorgen over Rusland en haar bewoners.

Moskou's fileleed

Het Nederlandse nieuws wordt sinds een week voor ongeveer 80% beheerst door het weerbericht en de gevolgen van de sneeuwval en de vorst in het dagelijks verkeer. Op de NS-stations zijn inmiddels alle reizigers wel geinterviewd over dit onderwerp en de vraag gesteld hoe ze van A naar B denken te komen.

Ik moest even lachen toen ik de nieuwslezer hoorde zeggen dat in (heel) Nederland op een bepaalde dag wel zo'n 750 km file was geregistreerd. Onder het mom: 'Bei uns ist alles besser, (grösser und mehr)' kun je dit lezen. In Moskou alleen al was de file van afgelopen maandag zo'n 1700 km lang! Om een idee te geven, Moskou city is zo groot als de provincie Utrecht.

Vaarwel Rusland!

De kogel is door de kerk. Na 5 jaar hier in Moskou gewoond en gewerkt te hebben, hebben Jaap en ik besloten dat we begin februari 2010 definitief naar Nederland terugkeren. Misschien een donderslag bij heldere hemel voor sommigen, net zoals ons besluit dat was, toen we eind 2004 besloten om naar Moskou te verhuizen en in Nederland alles achter te laten. Er is heel veel gebeurd in de afgelopen periode en met name het laatste jaar viel ons zwaar. Het Nederlandse bedrijf Mov'on Logistics maakt begin dit jaar een moeilijke periode door, zoals sommigen weten en zoals zo veel andere bedrijven. Gelukkig werden de kantoren van Mov'on in Kiev, Gorzow en Moskou overgenomen door P&O Ferrymasters. Jaap heeft daardoor verder kunnen werken aan de registratie en de vergunning voor dit kantoor om buitenlanders aan te nemen. De aanvraag voor een werkvergunning voor hem zelf is een ander ding. Zoals eerder geschreven wordt die begin januari verwacht, if ever.

Door de financiële crisis, die Rusland harder heeft getroffen dan waar ook, bleven klanten weg of hebben de meesten hun plannen voorlopig in de ijskast gezet. Russische distributeurs blijken over onvoldoende financiële middelen te beschikken om goederen te importeren. De Roebel is t.o.v. de Euro behoorlijk in waarde gedaald (in 2004 was een Euro ongeveer 36 RUR, nu staat de Euro op +/- 43,7 RUR) en dat hakt er natuurlijk ook in. De prognose voor 2010 laat overigens een iets zonniger beeld zien, maar de economie heeft slechts de uitvoer van grondstoffen als basis. Inmiddels hebben we wel een aantal transporten 'gewonnen' van tenders, de transporten zelf zijn voor 2010 gepland.

Ondertussen werd wel steeds duidelijker, dat het heel moeilijk werken is voor westerse bedrijven in Rusland, waarvan de Europese directie feitelijk niet veel begrijpt van de Russische situatie. Een situatie, die er ook niet beter op wordt, is onze waarneming.

Misschien hadden we het nog wel een paar jaar uitgehouden om onder die druk te blijven werken, maar m.n. de gezondheid van Jaap, de fysiek zware belasting, heeft ons doen besluiten om Rusland te verlaten.

We hebben destijds een goeie beslissing genomen om Nederland te verlaten en het Russische avontuur aan te gaan. We hebben hier veel gezien, geleerd en beleefd en vooral heel hard gewerkt. Maar omdat we elke keer weer naar Nederland terug moesten voor een nieuw visum hadden we geen tijd en geld over om het land te verkennen. Dat zullen we nu vanuit Nederland gaan doen, hopen we, want Rusland blijft als een magneet trekken. We zullen vaak, misschien zelfs vaker naar 'ons' kinderhuis in Nikolskoye gaan en hen steun blijven geven waar mogelijk en noodzakelijk is. We zullen onze Russische vrienden en vriendinnen blijven opzoeken en regelmatig naar Moskou komen. Rusland staat op ons netvlies gebrand en ondanks ons goede besluit, stemt het ons ook weemoedig.

Dit is niet het einde van deze blog, maar het zal minder frequent updated worden. Dat lijkt me vanzelfsprekend. We zullen graag onze visie op Rusland met jullie willen blijven delen.

Wij wensen alle trouwe bloglezers fijne Kerstdagen toe en een heel goed en gezond 2010!

De werkvergunning (7)

Weer een hoofdstuk toe te voegen aan deze never-ending story. Jaap belde eens op met de instantie die alles zou regelen voor het verkrijgen van de werkvergunning en de daaraan gekoppelde uitnodiging voor het werkvisum (ofwel, je krijgt dan een uitnodiging voor een single-entry visum, die je in Moskou kunt laten omzetten naar een muliple-entry visum). Hij kreeg te horen dat de kopieen van zijn doctoraalbul niet toereikend zijn en dat deze gestempeld moeten zijn door de Nederlandse ambassade. Ambassade gebeld: "Nee, dat doen wij niet. Het moeten originele documenten zijn die gestempeld moeten worden door de IBG (Informatie Beheer Groep) in Groningen". Vriend Tom in Leiden gebeld in wiens kluis onze diploma's e.d. liggen en gevraagd om de bul aangetekend te versturen naar broer Geert in Groningen. Geert is vervolgens met de bul naar het IBG gestapt. Daar moest eerst een handtekening gecheckt worden (belletje met de UvA) en toen werd het document gestempeld. Helaas was dat niet het enige. De stempels moesten nog gelegaliseerd worden door de Arrondissementsrechtbank in Groningen. Vervolgens heeft Geert de gestempelde en gelegaliseerde bul en kopieen verstuurd naar collega Hans in Rotterdam, want die zou de volgende dag naar Moskou vertrekken. Jaap heeft de papieren dezelfde dag nog per koerier naar het bedrijf verstuurd om het proces ter verkrijging van de werkvergunning niet verder te vertragen. Dat was een maand geleden en het zou maar 2 weekjes duren voordat bekend werd per wanneer de vergunning in zou gaan, want alles is tot dusver aanvaard door de FMS (Fed. Migratie Dienst). Afgelopen woensdag belde Jaap nog maar eens naar de instantie die ons bij de FMS vertegenwoordigt, want de vraag voor ons was: krijgen wij (of Jaap) die werkvergunning en de daaraan gekoppelde visumuitnodiging eind december of moeten we weer een uitnodiging aanvragen voor nog eens een drie-maandenvisum? Jaap werd verteld dat FMS alle documenten inmiddels had ontvangen, maar dat door 'technische problemen' de werkvergunning zal worden verleend met ingangsdatum van 01-02-2010! Dan kunnen ze, wat ons betreft meteen beginnen met de aanvraag voor 2011. Wordt vervolgd.

Hoe krijg je je geld terug van de bank?

Deze vraag stelde zich onze Alexander vorige week. Wat is nu het geval? Zijn internationaal paspoort verloopt binnenkort en hij heeft inmiddels allerlei papieren ingevuld en ingeleverd bij de FMS en het benodigde bedrag van 1000 Roebel betaald bij de Sberbank. Hij had de papieren eerst ingeleverd op het kantoor van FMS, de Federale Migratie office in Moskou, maar dat was fout. Hij had ze moeten inleveren in zijn geboortestad Sarov. Maar daar moest hij ook 1000 Roebel betalen. Nu is hij al 2 weken bezig die eerste 1000 Roebel terug te krijgen. De Sberbank in Moskou zei dat ze niets voor hem konden doen en dat hij zich tot het Moskouse kantoor van de FMS moet wenden. En zoals dat gaat in dit land kan het nog heel lang duren.

Nog even over het weer

Per slot zijn en blijven we Nederlanders en die hebben de gewoonte nogal vaak over het weer te kletsen. Sinds de film 'De hel van '63' in premiere is gegaan is de temperatuur in Nederland spontaan onder nul gezakt en heeft men in het oosten van het land reeds de wegen gestrooid. Terwijl ik dit op de tv en radio aanhoor, kijk ik naar buiten en zie ik aan een heldere hemel een knaloranje zon opkomen. Dat betekent dat het ook hier in Moskou echt koud moet zijn. Dat gevoel wordt bevestigd wanneer ik naar de metro loop en ik het idee krijg dat ik alleen m'n onderbroek aan heb. De thermometer op het station staat op -24! Wat ben ik blij dat ik hier woon en kan genieten van een echte winter. Geen sneeuw, ijzel en vooral.... geen wind!



IJsbloemen op ons kantoorraam op de 18e etage.

Sneeuw in Moskou

Gisteren was het dan zover, de eerste sneeuw.
Het laagje is nog bescheiden, maar er wordt meer verwacht.
Woensdag is het feest, niet helemaal duidelijk waarom, maar de vrije dag moet de vrije dag voor de herdenking van de Oktober-revolutie vervangen!

Weergod Luzhkov

Vanochtend boven de binnenstad zouden de wolken (enigszins) verdreven zijn doordat er met ionenstralen er op werd gericht. Bij wijze van experiment heeft onze burgemeester Yuri Luzhkov bedacht om wolken die normaal in deze herfsttijd boven de stad hangen tijdelijk te laten verdwijnen. Lees maar in de Duitse moskau.ru. In Sovjettijden werd hiervoor een chemische substantie per vliegtuig boven het wolkendek gestrooid, nu zijn cementdeeltjes voldoende om deze wolken te doen verdwijnen. Het doel van dit alles is om de stad in de winter sneeuwvrij te maken. Ja, je leest het goed. Luzhkov wil twee vliegen in een klap slaan. Sneeuwruimers (personeel en machines) zijn dan overbodig en dat is een regelrechte bezuinigingsmaatregel. Bovendien scheelt dat volgens hem veel file-leed. Jammer voor hem, want de ervaring leert dat je 's-winters bij een temperatuur -20 graden en ondanks de sneeuw beter door kunt rijden dan 's-zomer met mooi weer. Hij schijnt ook de loop van de rivieren te willen veranderen..... Waar hadden we dat toch eerder gehoord?

De medewerker die wel komt

Na het debacle van maandag kunnen we vandaag het bericht plaatsen dat we vanaf maandag een nieuwe medewerker hebben. Hij heet Alexander Krotov, hij is 26 jaar en hij is jarig op 30 april. We hopen echt dat we nu een goede keus hebben gemaakt. Het lijkt er op, maar je weet het nooit.

De nieuwe collega die niet kwam

Vandaag zou ons kleine kantoortje uitgebreid worden met een jonge dame, die wij al eerder hadden ontmoet en die een redelijke staat van dienst heeft in de logistieke wereld. We hebben ons zeer verheugd op haar komst en we wilden haar goed inwerken, opdat wij eind volgende week eindelijk, na 6 jaar, op vakantie zouden kunnen gaan. Waarom schrijf ik dit in verleden tijd? Mevrouw heeft besloten toch maar niet te komen werken, want het is haar toch te ver en bovendien heeft ze een kind dat met regelmaat weggebracht en opgehaald moet worden. Dat begrijpen wij toch wel? Twee weken geleden, toen ze voor de tweede keer bij ons langskwam had ze dat kennelijk nog niet bedacht. En bovendien had ze gisteren (zondag, Dag van de Stad Moskou) een aanbod gekregen om elders te werken.

Inmiddels had ik in Nederland visitekaartjes laten drukken (en nu meteen weer afbesteld) en een E-mail account laten aanmaken. Jaap heeft zijn leed beklaagd bij de Nederlandse tak van het bedrijf. We zijn vooral boos op onszelf. Dat we toch elke keer weer instinken. We gaan nu weer op zoek naar een geschikte kandidaat. En die vakantie van ons? Die gaat gewoon door. Vanaf 18 september t/m 4 oktober zijn wij ff niet beschikbaar! Heerlijk.

De tandarts

We hebben inmiddels, mag ik zeggen, een innige relatie opgebouwd met de tandartsen van de German Dental Clinic hier ter stede. Heb al eerder geschreven over mijn vele gangen naar deze praktijk in de periode die begon met een zenuwonststeking, waardoor een wortelkanaalbehandeling noodzakelijk werd en met het bijelkaar boetseren van de inmiddels gefragmenteerde kies. Deze kies bleef een paar weken geleden spontaan achter in mijn crackertje Camembert. En of ze het wisten, belde de assistente van de clinic mij vorige week op voor een controle afspraak. Heb op hun site even gekeken hoeveel e.e.a. zou gaan kosten, om tenminste een beetje op voorbereid te zijn.
Woensdag 26 augustus ging ik de stad in en daar had ik deze keer een Russische tandarts. Er was op het eerste gezicht iets opmerkelijks aan deze vriendelijke man. Hij had een glazen oog! Ik zal in elk geval om een verdoving vragen, wat er ook gebeurt, dacht ik meteen. Hij bekeek de overblijfselen van de sneue kies en kwam tot conclusie dat ik een kroon moet hebben. Ai! Na verdoving werden de overblijfselen flink bijgeslepen en vervolgens mocht ik happen. Als noodkroon kreeg ik een soort reusachtig stuk kauwgom in mijn kaak geperst en mocht de volgende week terugkomen. En afgelopen woensdag was het zover: ik heb een kroon en hij zit prima. Niet op, maar in mijn hoofd dus. Wel knap gedaan door tandarts een-oog.

De werkvergunning (6)

In mei heb ik het laatste bericht gepubliceerd over het verkrijgen van een werkvergunning. Toen is de aanvraag geweigerd, omdat de overheid de regels weer eens aangepast had. Nu, we zijn inmiddels 4 maanden verder, is voor de 2e keer de aanvraag geweigerd. Deze tweede weigering had te maken met het feit dat de er een fout gemaakt is door AEB, namelijk in de benaming van Jaap's postitie binnen het bedrijf. Op een van de vele formulieren stond 'Director of Firm' en dat had moeten zijn 'General Director of organisation'. In Nederland zou men een belletje geven en dat ene formulier opnieuw invullen en weer insturen. Zo niet hier in Rusland. Daar wordt het simpelweg afgewezen en kun je opnieuw de aanvraagprocedure in. Eind van deze maand vindt er weer een vergadering plaats van het Employment Centre, die gaat bepalen of a. de formulieren correct zijn ingevuld (was dus in eerste instantie ook het geval) en b. of je een werkvergunning krijgt toegewezen. Dat proces duurt ongeveer 30 dagen. Wanneer de werkvergunning is toegewezen, dan wordt het felbegeerde kaartje aangemaakt en gelijktijdig wordt de uitnodiging voor een werkvisum aangevraagd. Dat proces duurt nog eens 30 dagen.

Voordat Jaap voor de 3e keer de aanvraagprocedure ingaat moet hij (weer) even met wat geld over de brug komen en dan heeft de andere instantie die het gaat aanvragen alle formulieren inmiddels ingevuld met de Jaap's correcte postitie. Wat een gedoe, tijd- en geldverspilling. Het wordt nooit wat met dit land, heb ik al 'n keer eerder verzucht.

Nieuwe site voor Loodsman

Ons eigen adviesbedrijf Loodsman B.V. heeft een geheel vernieuwde website.
Kijk maar op: www.loodsman.com

Telefoon etiquette

Wanneer je hier een Russisch bedrijf belt, krijg je in 90% van de gevallen iemand aan de lijn die je begroet met een ontnuchterend en ongeduldig 'Да' of ''Алло', zonder de bedrijfsnaam te noemen. Na vier maal op een dag op dergelijke wijze 'begroet' te worden verlies ik niet mijn geduld, maar barst ik in lachen uit. Steevast wordt dan de verbinding verbroken. Niet doen dus. Wanneer dat toch niet gebeurt, vraag ik half hikkend van het lachen of ik misschien met bedrijf x spreek, waarop met een verbijsterende argwaan mij wordt gezegd, dat ik dat toch zelf moet weten, want waarom zou ik hen anders bellen? Als blijkt dat degene die ik wil spreken reeds een jaar geleden het bedrijf verlaten heeft, wordt me dat tien keer verteld, alsof ik niet goed snik ben. Heb dit gedrag overigens vaker meegemaakt, ook bij Russen onderling. Geen speld tussen te krijgen. Jij bent gek en niet zij. In een zeer uitzonderlijk geval krijg ik een mobiel nummer van iemand anders, die vervolgens afgesloten blijkt. Schiet lekker op zo.

Wat een land...

Wie een goed verhaal wil lezen, over wat hier mensen soms overkomt, moet het wereldblog van Michiel Krielaars een lezen, Kunstroof (1) en Kunstroof (2)

De verbouwing (2)

Mischa kwam na het einde van de werkdag, zo rond 21:00, om een handdoek vragen. Begrijpelijk dat je je handen wilt wassen voordat je weggaat. Ik begreep alleen niet waarom hij even later halfnaakt voor me stond met een druipend handdoekje. De heren gingen namelijk elke dag onder de douche! Ook halverwege de dag wanneer er iets van lijm of zo gekocht moest worden, gingen ze zich eerst douchen, voordag ze de straat opgingen.
Zaterdag 27 juni kwam voor ons het grote schoonmaken. Eerst emmers, dweilen en een goede zeem gekocht, want alle oude spullen waren inmiddels onbruikaar. Met veger en dweil hebben we eerst de hal en een deel van het trappenhuis bij de liften en de overloop onder handen genomen, het raam en de voordeuren van onze buurvrouw en die van ons schoongelapt. Werkelijk overal lag stof van het tegelsnijden. En vervolgens onze hele flat. Zo'n 6 uur zijn we bezig geweest! Maar het ziet er weer top uit.

De verbouwing

Ongeveer een maand geleden hebben we met onze huurbaas afgesproken dat er een aantal zaken in onze flat moeten worden aangepakt. Een aantal tegels is in de loop der jaren naar beneden gekomen en een stopkontakt in de keuken kwam op een gegeven moment spontaan uit de muur zetten, een aantal cementbrokken meenemend. Niet echt ongevaarlijk dus. Vrijdag 19 juni kwamen de huurbaas met ene Yuri, die de opzichter bleek te zijn, bij ons langs. Alles werd genoteerd en de volgende morgen rond 10:00 zou Yuri met twee maten langskomen. En inderdaad, precies op het afgesproken moment kwamen Yuri met Andrei en Mischa. Na enig overleg werd besloten dat er inkopen gedaan moesten worden. En Jaap moest mee. Niet bij een van de vele grote bouwmarkten, maar bij een conglomeraat van kleine winkeltjes en kioskjes werden de spullen ingekocht: gipsplaten, die later niet gebruikt werden, 3 zakken cement, tegeltjes etc. Alleen niemand beschikte over een auto, dus werd een auto aangehouden en de boel naar onze flat vervoerd. Tja, zelfs die expat uit Nederland heeft geen auto. Jammer, een misrekening. De spullen werden in de hal van onze kwartira gelegd en de heren namen afscheid van ons. De volgende dag zouden ze weer om 10:00 komen. Dus de volgende morgen, rond 10:30 kwamen alleen Andrei en Mischa. De laatste moest na 10 minuten alweer weg, want hij was zijn mobieltje kwijt. We hebben hem de verdere dag ook niet meer gezien. Andrei hield zich ledig met het vastplakken van de lappen behang, die hier en daar los hebben gelaten. Dat gebeurde met o.a. een injectiespuit. Niet een lijmspuit, maar een heuse injectiespuit die je normaal bij medische handelingen zou gebruiken of bij het toedienen van drugs. Enfin, ik vond het niet echt fijn.
Gelukkig kwam Mischa de volgende weer opdagen. Nu werden de tegels uit het toilet weggehakt. Ze hoefden daarvoor niet veel kracht te gebruiken, de boel kwam spontaan naar beneden. Het probleem nu was dat een van ons een dagdeel in huis moest blijven om de vragen van onze jonge Ed en Willem Bever te beantwoorden of de deur open te doen als ze weer iets moesten kopen. Jaap en ik hebben afgesproken dat degene die thuis blijft, de ander moest bellen wanneer de thuisblijver 'op springen' stond, want de wc-pot werd als eerste apart gezet, dus onbruikbaar. Het is inmiddels woensdag en de status van het tegelwerk is zo:
De pot werd dan wel elke avond weer teruggeplaatst en aangesloten op de waterkraan en afvoer. Maar het heeft een volle week geduurd, eer dit werk klaar was! Afmetingen toilet: 80x120x250. Niet echt een grote ruimte. Maar het resultaat was er dan ook naar:



Op vrijdagavond rond 22:00 is alles klaar, ook de lekkage in de badkamer. Er bleek geen goede afvoerpijp van het bad naar de afvoer te zijn. We begrijpen nu waarom onze benedenbuurvrouw af en toe klaagde over lekkages. Deze flat was al zo toen wij er in januari 2005 introkken. Inmiddels hebben wij al van alles vervangen. Je wil niet weten wat je ziet, nadat die oude tegels eraf gehaald waren: Verkeerd geboorde gaten en brokkelbeton. Typisch een voorbeeld van snel en veel bouwen in deze stad.

Douane terminals rond Moskou

Het hing al een tijdje in de lucht, maar het heeft de Russische overheid behaagd om douane terminals (waar dus ingeklaard wordt) te sluiten en te ontmantelen en terminals te openen langs de toegangswegen aan de grens. Net zoals aan de grenzen van de EU, zeg maar.Vorig jaar schreeuwde ‘onze’ burgemeester Yuri Lushkov al moord en brand over de enorme aantallen douane terminals en warehouses rondom de stad en dat die veroorzaker nr.1 zijn van de beruchte files in en rond de stad. En nu heeft de federale overheid ingestemd met de ‘verhuizing’ van de terminals naar de grenzen van dit reuzenland. Wat dat voor consequenties heeft voor klanten, customs brokers en logistieke bedrijven? Douanelicenties zijn gebonden aan het juridisch en fysieke adres van de terminal/warehouse en kunnen niet overgezet worden naar een ander adres en andere bedrijfsnaam. Douaneagenten of customs brokers krijgen uiteraard geen compensatie van de staat voor het verlies van hun licentie (kosten per licentie zo’n Euro 140.000). De meeste terminals rond Moskou zijn inmiddels gesloten, maar je moet niet denken dat de overheid inmiddels aan de grenzen nieuwe terminals hebben laten verrijzen. Dat betekent dus dat het aantal files van vrachtwagens dramatisch zullen toenemen en de wachttijden aan de grens exorbitant lang zullen zijn. Dus financieel en logistiek gezien is dit een rampscenario.En vermindert de bureaucratie en corruptie hierdoor? Ab-so-luut niet! Het is de zoveelste poging tot economische zelfmoord van dit land.

De werkvergunning (5)

Na legalisatie en registratie van Mov’on Logistics Russia is Jaap achter de aanvraag voor onze werkvergunningen gegaan. Hierom zijn wij vorig jaar september lid geworden van de AEB (Association of European Businesses (in Russia)). Dat kostte een kleine duit, maar er werd ons verteld dat zij de mogelijkheid hebben van de zg. one-windowprocedure voor aanvragen van werkvergunningen. Jaap heeft wederom allerhande documenten ingevuld, gestempeld en getekend. Van de Vreemdelingendienst kwam ineens de eis dat er ook kopieen van onze diploma’s geleverd moeten worden. Jaap ging met alle benodigde papieren naar de AEB en een heel vriendelijk meisje heeft dat allemaal gecheckt en goedgekeurd. Zij zou vervolgens hiermee naar de Vreemdelingendienst gaan en dan zou het allemaal binnen 1 a 2 weken goedkomen. Jullie raden het al: na ruim een maand is onze aanvraag afgewezen. ‘Op grond waarvan?’ vroeg Jaap aan een inmiddels ander meisje bij de AEB. ‘De verklaring van afwijzing kan ik alleen krijgen wanneer ik een notariele machtiging van je krijg’, zei ze. Dus Jaap ging weer ‘ns naar de notaris om deze ‘Power of Attorney’ te bemachtigen en leverde het papiertje af bij de AEB. Het blijkt dus dat ons bedrijf geen quota toegewezen heeft gekregen, terwijl dat wel zo was. Immers bij Intercomp, het juridisch bedrijf dat ons begeleidt bij van alles en nog wat, heeft het zwart op wit. Kennelijk is juist dat document niet aangekomen bij de AEB. Conclusie: we zeggen het lidmaatschap met de AEB op zodra het jaar verstreken is en we gaan alleen nog verder met Intercomp. Deze organisatie is vanaf 22 mei mee bezig, maar weer schijnt de overheid enkele regels veranderd te hebben. Er kunnen nu alleen aanvragen ingediend worden voor general managers en directeuren. Wordt vervolgd. Zijn wij de enige van wie de aanvraag is geweigerd door de authoriteiten? Nee, in het geheel niet. Vrijwel alle bedrijven (klein/groot/multinationals) hebben dit zelfde probleem voor hun buitenlandse medewerkers.

Ziek zijn en beter worden

Ging een man naar de dokter in Moskou, had al een paar daagjes koorts/verhoging.
De paracetamolletjes deden hun best, maar de man werd niet echt beter.
Zou hij naar de Nederlandse dokter zijn gegaan, dan zou hij zeker met de griepverschijnselen, die de man had, naar huis zijn gestuurd met de opdracht om de ziekte al dan niet met behulp van de paracetamol gewoon de zaak uit te zitten/zieken.

Hoe geheel anders vergaat het je in Moskou. Het was de vierde dag alweer (sinds de verschijnselen waren begonnen) en eigenlijk voelde ik me al wel wat beter, maar de laatste meting gaf toch nog 37,88 en dat is niet laag...Dus de afspraak van de vorige dag bleef staan en zo toog ik naar onze Japanse dokter Ezaki. Een dokter, die er uitziet als een 15 jarige jongeman, maar dat is een onbelangrijk detail. Belangrijker is, dat hij niet begon over rustig uitzieken, integendeel, hij overwoog een x-ray, om alles uit te sluiten. De x-ray voorkwam ik, maar ik kreeg wel medicijnen mee voor zes dagen, met het stricte verzoek om voor de x-ray terug te komen, als de verschijnselen niet na drie dagen zouden zijn afgenomen.

Gisteravond de eerste lading genomen, twee drankjes en 2 pufjes in beide neusgaten en...
heerlijk geslapen, geen benauwdheid meer. Alleen vandaag halverwege de dag toch niet echt topfit, maar wel voldoende om gewoon op kantoor te zijn.

Op de foto zien jullie me zitten voordat ik de beker ter hand neem... En laat duidelijk zijn, zondag is het Russisch pasen, dus ik ben vroeg genoeg om te kunnen zeggen Christos Voskres, Voistino Voskres, Christos Voskres!

Nogmaals goed Pasen!!