Wat een land...

Wie een goed verhaal wil lezen, over wat hier mensen soms overkomt, moet het wereldblog van Michiel Krielaars een lezen, Kunstroof (1) en Kunstroof (2)

De verbouwing (2)

Mischa kwam na het einde van de werkdag, zo rond 21:00, om een handdoek vragen. Begrijpelijk dat je je handen wilt wassen voordat je weggaat. Ik begreep alleen niet waarom hij even later halfnaakt voor me stond met een druipend handdoekje. De heren gingen namelijk elke dag onder de douche! Ook halverwege de dag wanneer er iets van lijm of zo gekocht moest worden, gingen ze zich eerst douchen, voordag ze de straat opgingen.
Zaterdag 27 juni kwam voor ons het grote schoonmaken. Eerst emmers, dweilen en een goede zeem gekocht, want alle oude spullen waren inmiddels onbruikaar. Met veger en dweil hebben we eerst de hal en een deel van het trappenhuis bij de liften en de overloop onder handen genomen, het raam en de voordeuren van onze buurvrouw en die van ons schoongelapt. Werkelijk overal lag stof van het tegelsnijden. En vervolgens onze hele flat. Zo'n 6 uur zijn we bezig geweest! Maar het ziet er weer top uit.

De verbouwing

Ongeveer een maand geleden hebben we met onze huurbaas afgesproken dat er een aantal zaken in onze flat moeten worden aangepakt. Een aantal tegels is in de loop der jaren naar beneden gekomen en een stopkontakt in de keuken kwam op een gegeven moment spontaan uit de muur zetten, een aantal cementbrokken meenemend. Niet echt ongevaarlijk dus. Vrijdag 19 juni kwamen de huurbaas met ene Yuri, die de opzichter bleek te zijn, bij ons langs. Alles werd genoteerd en de volgende morgen rond 10:00 zou Yuri met twee maten langskomen. En inderdaad, precies op het afgesproken moment kwamen Yuri met Andrei en Mischa. Na enig overleg werd besloten dat er inkopen gedaan moesten worden. En Jaap moest mee. Niet bij een van de vele grote bouwmarkten, maar bij een conglomeraat van kleine winkeltjes en kioskjes werden de spullen ingekocht: gipsplaten, die later niet gebruikt werden, 3 zakken cement, tegeltjes etc. Alleen niemand beschikte over een auto, dus werd een auto aangehouden en de boel naar onze flat vervoerd. Tja, zelfs die expat uit Nederland heeft geen auto. Jammer, een misrekening. De spullen werden in de hal van onze kwartira gelegd en de heren namen afscheid van ons. De volgende dag zouden ze weer om 10:00 komen. Dus de volgende morgen, rond 10:30 kwamen alleen Andrei en Mischa. De laatste moest na 10 minuten alweer weg, want hij was zijn mobieltje kwijt. We hebben hem de verdere dag ook niet meer gezien. Andrei hield zich ledig met het vastplakken van de lappen behang, die hier en daar los hebben gelaten. Dat gebeurde met o.a. een injectiespuit. Niet een lijmspuit, maar een heuse injectiespuit die je normaal bij medische handelingen zou gebruiken of bij het toedienen van drugs. Enfin, ik vond het niet echt fijn.
Gelukkig kwam Mischa de volgende weer opdagen. Nu werden de tegels uit het toilet weggehakt. Ze hoefden daarvoor niet veel kracht te gebruiken, de boel kwam spontaan naar beneden. Het probleem nu was dat een van ons een dagdeel in huis moest blijven om de vragen van onze jonge Ed en Willem Bever te beantwoorden of de deur open te doen als ze weer iets moesten kopen. Jaap en ik hebben afgesproken dat degene die thuis blijft, de ander moest bellen wanneer de thuisblijver 'op springen' stond, want de wc-pot werd als eerste apart gezet, dus onbruikbaar. Het is inmiddels woensdag en de status van het tegelwerk is zo:
De pot werd dan wel elke avond weer teruggeplaatst en aangesloten op de waterkraan en afvoer. Maar het heeft een volle week geduurd, eer dit werk klaar was! Afmetingen toilet: 80x120x250. Niet echt een grote ruimte. Maar het resultaat was er dan ook naar:



Op vrijdagavond rond 22:00 is alles klaar, ook de lekkage in de badkamer. Er bleek geen goede afvoerpijp van het bad naar de afvoer te zijn. We begrijpen nu waarom onze benedenbuurvrouw af en toe klaagde over lekkages. Deze flat was al zo toen wij er in januari 2005 introkken. Inmiddels hebben wij al van alles vervangen. Je wil niet weten wat je ziet, nadat die oude tegels eraf gehaald waren: Verkeerd geboorde gaten en brokkelbeton. Typisch een voorbeeld van snel en veel bouwen in deze stad.

Douane terminals rond Moskou

Het hing al een tijdje in de lucht, maar het heeft de Russische overheid behaagd om douane terminals (waar dus ingeklaard wordt) te sluiten en te ontmantelen en terminals te openen langs de toegangswegen aan de grens. Net zoals aan de grenzen van de EU, zeg maar.Vorig jaar schreeuwde ‘onze’ burgemeester Yuri Lushkov al moord en brand over de enorme aantallen douane terminals en warehouses rondom de stad en dat die veroorzaker nr.1 zijn van de beruchte files in en rond de stad. En nu heeft de federale overheid ingestemd met de ‘verhuizing’ van de terminals naar de grenzen van dit reuzenland. Wat dat voor consequenties heeft voor klanten, customs brokers en logistieke bedrijven? Douanelicenties zijn gebonden aan het juridisch en fysieke adres van de terminal/warehouse en kunnen niet overgezet worden naar een ander adres en andere bedrijfsnaam. Douaneagenten of customs brokers krijgen uiteraard geen compensatie van de staat voor het verlies van hun licentie (kosten per licentie zo’n Euro 140.000). De meeste terminals rond Moskou zijn inmiddels gesloten, maar je moet niet denken dat de overheid inmiddels aan de grenzen nieuwe terminals hebben laten verrijzen. Dat betekent dus dat het aantal files van vrachtwagens dramatisch zullen toenemen en de wachttijden aan de grens exorbitant lang zullen zijn. Dus financieel en logistiek gezien is dit een rampscenario.En vermindert de bureaucratie en corruptie hierdoor? Ab-so-luut niet! Het is de zoveelste poging tot economische zelfmoord van dit land.

De werkvergunning (5)

Na legalisatie en registratie van Mov’on Logistics Russia is Jaap achter de aanvraag voor onze werkvergunningen gegaan. Hierom zijn wij vorig jaar september lid geworden van de AEB (Association of European Businesses (in Russia)). Dat kostte een kleine duit, maar er werd ons verteld dat zij de mogelijkheid hebben van de zg. one-windowprocedure voor aanvragen van werkvergunningen. Jaap heeft wederom allerhande documenten ingevuld, gestempeld en getekend. Van de Vreemdelingendienst kwam ineens de eis dat er ook kopieen van onze diploma’s geleverd moeten worden. Jaap ging met alle benodigde papieren naar de AEB en een heel vriendelijk meisje heeft dat allemaal gecheckt en goedgekeurd. Zij zou vervolgens hiermee naar de Vreemdelingendienst gaan en dan zou het allemaal binnen 1 a 2 weken goedkomen. Jullie raden het al: na ruim een maand is onze aanvraag afgewezen. ‘Op grond waarvan?’ vroeg Jaap aan een inmiddels ander meisje bij de AEB. ‘De verklaring van afwijzing kan ik alleen krijgen wanneer ik een notariele machtiging van je krijg’, zei ze. Dus Jaap ging weer ‘ns naar de notaris om deze ‘Power of Attorney’ te bemachtigen en leverde het papiertje af bij de AEB. Het blijkt dus dat ons bedrijf geen quota toegewezen heeft gekregen, terwijl dat wel zo was. Immers bij Intercomp, het juridisch bedrijf dat ons begeleidt bij van alles en nog wat, heeft het zwart op wit. Kennelijk is juist dat document niet aangekomen bij de AEB. Conclusie: we zeggen het lidmaatschap met de AEB op zodra het jaar verstreken is en we gaan alleen nog verder met Intercomp. Deze organisatie is vanaf 22 mei mee bezig, maar weer schijnt de overheid enkele regels veranderd te hebben. Er kunnen nu alleen aanvragen ingediend worden voor general managers en directeuren. Wordt vervolgd. Zijn wij de enige van wie de aanvraag is geweigerd door de authoriteiten? Nee, in het geheel niet. Vrijwel alle bedrijven (klein/groot/multinationals) hebben dit zelfde probleem voor hun buitenlandse medewerkers.

Ziek zijn en beter worden

Ging een man naar de dokter in Moskou, had al een paar daagjes koorts/verhoging.
De paracetamolletjes deden hun best, maar de man werd niet echt beter.
Zou hij naar de Nederlandse dokter zijn gegaan, dan zou hij zeker met de griepverschijnselen, die de man had, naar huis zijn gestuurd met de opdracht om de ziekte al dan niet met behulp van de paracetamol gewoon de zaak uit te zitten/zieken.

Hoe geheel anders vergaat het je in Moskou. Het was de vierde dag alweer (sinds de verschijnselen waren begonnen) en eigenlijk voelde ik me al wel wat beter, maar de laatste meting gaf toch nog 37,88 en dat is niet laag...Dus de afspraak van de vorige dag bleef staan en zo toog ik naar onze Japanse dokter Ezaki. Een dokter, die er uitziet als een 15 jarige jongeman, maar dat is een onbelangrijk detail. Belangrijker is, dat hij niet begon over rustig uitzieken, integendeel, hij overwoog een x-ray, om alles uit te sluiten. De x-ray voorkwam ik, maar ik kreeg wel medicijnen mee voor zes dagen, met het stricte verzoek om voor de x-ray terug te komen, als de verschijnselen niet na drie dagen zouden zijn afgenomen.

Gisteravond de eerste lading genomen, twee drankjes en 2 pufjes in beide neusgaten en...
heerlijk geslapen, geen benauwdheid meer. Alleen vandaag halverwege de dag toch niet echt topfit, maar wel voldoende om gewoon op kantoor te zijn.

Op de foto zien jullie me zitten voordat ik de beker ter hand neem... En laat duidelijk zijn, zondag is het Russisch pasen, dus ik ben vroeg genoeg om te kunnen zeggen Christos Voskres, Voistino Voskres, Christos Voskres!

Nogmaals goed Pasen!!

Smog in Moskou

Na een kort verblijf in Nederland (voor visum), zijn we al weer een week terug in Moskou.
Daar kamp ik (Jaap), maar ook Lucie inmiddels met een kwalijke griep en dat is nog niet alles, er is ook, ondanks het al dagen stralende weer, feitelijk weinig te zien. Volgens Lucie is er ook een soort brandlucht. Ik zelf kom de deur niet uit, nu ik, uitzonderlijk voor mij, al dagen meer dan 38 graden heb op de koortsthermometer. Om jullie een beetje me te laten genieten zijn hier wat foto's, die ik zojuist heb gemaakt.

Champanski

Sinds wij hier wonen en onze dagelijkse boodschappen doen bij de buurtsuper 'Ced'moy Kontinent' beschikken wij over een kortingskaart die ons 10% korting geeft op de boodschappen. Vanaf november vorig jaar krijgen wij er bovenop nog eens 7% korting bij een besteed bedrag van Rb 700,= (+/-Euro 15,=). Maar sinds een week komt daar ook nog eens een fles Champanski erbij. De eerste keer vroegen wij de caissiere waar wij dat aan verdiend hebben, bovendien was 8 maart allang voorbij en ze antwoordde dat het gewoon een 'подарок', een geschenk is. Dit woord is heilig in dit land en het woord wordt dan ook met enige trots uitgesproken. Gisteren ging ik weer boodschappen doen en na betaling ervan dook de caissiere enigszins vermoeid onder de toonbank om, jawel, weer een fles Champanski tevoorschijn te toveren. Inmiddels staan er 3 flessen Champanski in de koelkast en we weten werkelijk niet wanneer we dat allemaal moeten opdrinken.
Wel weten we van een van caissieres dat zij per 1 januari allemaal 17% loon hebben moeten inleveren.

Bonbons voor de dokter

Onze Nikolai moest voor de jaarlijkse check-up naar de dokter. Maar eerst moest hij naar een kantoor om daarvoor een formulier op te halen. Vooraf vertelde hij dat hij hoopte dat hij dat formulier ook meteen mee zou krijgen...'anders moet ik een doos bonbons kopen voor de dame van de balie'. Jaap en ik houden een eigen mening op na waar het baliemedewerkers in Rusland betreft.
Als hij het betreffende formulier meekreeg, zou hij de volgende dag zich melden bij de dokter en dus wat later komen op kantoor. En inderdaad, de volgende ochtend was hij er niet. Dus dat moest gelukt zijn en ... zonder bonbons, dachten wij nog naief. Toen Nikolai binnen kwam kon ik het niet laten te vragen of hij zonder bonbons zijn check-up had weten te bewerkstelligen. 'Nee, ik heb uiteraard een doos bonbons voor haar meegenomen. Dat doe je nou eenmaal hier'. Stel je voor dat ik bij mijn 'oude' huisarts in Nederland kwam met een doos bonbons (om bijv. eerder geholpen te worden). Ze had me glashard in het gezicht uitgelachen. In Nederland verdwijnen daar de wachtlijsten niet mee.

8 Maart

Het is bijna zover: zondag 8 maart is het Internationale Vrouwendag en zoals ik al in eerdere posts heb gemeld, dit wordt alleen in Rusland en CIS gevierd. En omdat deze dag op een zondag valt is maandag 9 maart een vrije dag. Neemt niet weg om vandaag, vrijdag 6 maart alvast in een soort feeststemming te zijn. Op weg naar ons kantoor op de 18e verdieping zag ik meisjes gekleed in avondjurken en met glimmende stiletto heels. Op mijn bureau vond ik een cadeautas met een bosje gele tulpen en een doos bonbons. Het traditionele 8-maart cadeau. Heel lief van onze Nikolai, die ons ook vertelde dat vandaag eigenlijk in het hele land niet zo heel veel gedaan wordt, maar dat wisten we al. Het netto rendement van een gemiddelde Rus ligt, in vergelijking met zijn Westerse collega op zo'n 30% schat ik.

Dirk van Beeren en Willem van Wegen

Met dank aan Remco hebben wij onze collega Nikolai verteld hoe Dmitry Medvedev en Vladimir Putin in Nederland zouden hebben geheten. Hilariteit alom. Van kantoor tot aan onze flat bleef hij maar de beide namen repeteren: Dirk van Beren, Willem van Wegen. Zelfs vanochtend had hij het er nog over.

Aanleiding voor dit alles was het feit, dat Jaap meemaakte, dat hij, toen hij onze prive Taxi Rustam belde, het volgende antwoord kreeg:"Goedendag, u bent verbonden met de administratie van de President van de Russische Federatie. Ik verbind u nu door" en dat alles met de stem van Medvedev zelf.

Leuk toch...

Weekendje weg

Afgelopen weekend hebben Jaap en ik het weekend doorgebracht in St.Petersburg. Voor het weer hadden we net zo goed niet kunnen gaan: grauw, natte sneeuw en hier en daar nog steeds glibberig. Maar vrijdag na het werk vertrokken we naar St. Petersburg en dat is maar een uurtje vliegen. Door Nikolai werden we afgehaald en de volgende morgen rond 11:00 reden we met hem naar Nikolskoye. Er verblijven nu rond de 40 kinderen in het huis. 5 Meisjes, van wie 4 zwanger waren, hebben het huis inmiddels verlaten en dankzij de Stichting Nikolskoye hebben deze meiden een financiele steun in de rug kunnen krijgen, waardoor zij hun voor het eerst hun eigen bedoenkinkje kunnen starten. De overheid komt telkens met weer andere regels. N.a.v. een grote brand in een bejaardenhuis heeft de brandweer nu besloten dat de gangen van dergelijke instellingen 40 cm breder moeten worden en dat betekent een enorme verbouwing in een hopeloos vervallen huis. Er moeten 3 nooduitgangen komen, maar de electrische bedrading vervangen was niet nodig volgens de lokale brandweer. Je zou denken dat je aan brandpreventie moet doen om rampen te voorkomen, maar hier geldt: als het schaap verdronken is, dempt men de put.

Zondag naar het middagmatinee in het Mariinsky-theater geweest om daar te genieten van 'De Bruiloft van Figaro', een allegaartje van Italiaans en Frans ('Les Miserables') patriottisme. Vervolgens een cadeautje gekocht voor Katya, in naam nog steeds onze General Manager, om haar te bedanken voor de extra keren dat zij documenten moest ondertekenen. Met Katya hebben we toen heerlijk gegeten in restaurant 'Teplo' in de Bol'shaya Morskaya. Bijtijds naar bed, want maandag is het gewoon weer een werkdag. We kwamen rond 9:30 op kantoor.

Transport regelen op z'n Russisch

Onze inmiddels geintroduceerde Nikolai heeft als een van zijn taken transporten naar en in Rusland te regelen en hiervoor gebruikt hij uiteraard zijn netwerk van Russische transporteurs. Wanneer hij aan de telefoon zit met zo'n transporteur duurt een gesprek vaak langer dan een half uur. Hij begint rustig uit te leggen namens welke firma hij belt en dat hij de prijs wil weten van een truck voor de afstand van A naar B. Simpele vraag zou je zeggen, maar niet hier in Rusland. Nikolai heeft zeker 8x moeten uitleggen wat precies de bedoeling is en namens welk bedrijf hij dit vraagt. Tot het hem ook teveel wordt en ik hem iets in de trant van 'andere psychologische aard' hoor zeggen. Na dat gesprek vroeg ik Nikolai wat er nou precies aan de hand was en hij vertelde me dat er bij vele bedrijven nog een sfeer heerst van wel geld willen hebben, maar er niet voor willen werken.

Er is een aantal Nederlandse auteurs die boeken over Rusland heeft geschreven, die in hun voorwoord zich al verontschuldigen dat het al dan niet onbedoeld een hilarische kijk op Rusland is geworden maar dat ze de Russen vooral niet willen schofferen. Ik moet zeggen dat er een flink aantal Russen is die daartoe alle aanleiding geeft.

USSR: (still) alive & kicking (3)

Direct de volgende morgen ging Jaap naar ons juridisch bureau en leverde de nieuw getekende documenten in. Vrijdag zijn de documenten door dat bureau naar de bank in Sokol gestuurd. Jaap vertrouwde de zaak niet helemaal dus belde hij maandag 16/02 met de AEB waar ons bedrijf bij aangesloten is (AEB = Association of European Businesses in Russia) mocht het allemaal niet lukken. Maandagmiddag zouden we uitsluitsel krijgen of ons verzoek om een bankrekening te mogen openen zou worden gehonoreerd of niet. Maandagavond belde onze contactman van het juridisch bureau op en vertelde dat ons bedrijf geweigerd is!!! Reden was omdat de General Manager niet in Moskou maar in St.Petersburg woont. 'Maar dat had die dikke van die branch-office toch allang moeten weten? Zij heeft immers al tijden die documenten in haar bezit'.
Weer een nacht niet geslapen. Dinsdag kreeg Jaap een mailtje van de AEB binnen dat hij contact op moest nemen met iemand van het hoger management van de bank, die ook lid is van de AEB. Met 1000 excuses (voor 't eerst meegemaakt in dit land, dat een Rus zich verontschuldigde) 'maar het had waarschijnlijk te maken met de merger die onze bank (Raiffeisen) is aangegaan met de voormalige Impex-bank. En tja, daar heerst nog steeds de Sovjet-sfeer'. Gelukkig wordt dat niet onze branch-office. Alle originele documenten lagen echter nog wel in Sokol! Maar, werd ons verzekerd, die zouden per koerier de volgende dag (woensdag 18/02) gebracht worden bij het hoofdkantoor van de bank. Woensdagavond bleek er niets gebeurd te zijn (geen koerier) en wij zagen in gedachten die dikke tante van het kantoor in Sokol alles door de papierversnipperaar duwen. Donderdag zat Jaap wederom strijdlustig aan de telefoon maar nu met iets meer moordneigingen. De dame aan de telefoon vertelde Jaap dat hij even naar haar kantoor moet komen, om nog 1 documentje te tekenen. 'Waarom?', vroeg hij bits. Nou, eh, er was een aanvraag voor een foute bankrekening ingediend. Dat moest een A-rekening zijn en nu was er voor ons een B-rekening aangevraagd. Zodra Jaap die applicatie formulier had ingevuld dan kon de bankdame hem diezelfde avond ons rekeningnummer en overige gegevens doorgeven. Inmiddels was het vrijdag geworden en is Jaap met het applicatieformulier naar de bank gestapt. Moest daar ter plekke nog zo'n 30 formulieren ondertekenen, maar vanavond, zo verzekerde de ravenzwarte Natalya hem, zou hij het rekeningnummer krijgen.
Jullie voelen 'm al:....vrijdagavond was er niets gebeurd. Wel een mailtje van mooie Natalya: 'I.v.m. onze feestdag op maandag (= Dag van de Bescherming van het Vaderland) krijg je de rekeninggegevens dinsdagmorgen. En vandaag is het dinsdag en jawel! Wij hebben onze rekeningnummer en we kunnen eindelijk contracten afsluiten en rekeningen uitschrijven en betalen. Kortom, business voor Mov'on is nu echt gestart!!!

USSR: (still) alive & kicking (2)

Dus Jaap ging vanochtend rond 7:00 naar de luchthaven en kwam ruim op tijd aan. Gelukkig geen vertraging door de sneeuw en hij en Katya waren op tijd bij de notaris in St. Petersburg. Die zou het formulier aanpassen, zoals dikke Natalya van de Moskouse bank dat verordonneerd had. Maar op welke datum moest dat aangepaste formulier nu staan? Van vandaag of van vorige week? Even bellen met Alexey van het juridisch bureau in Moskou, want voor je het weet zit daar de volgende fout. Alles verliep gladjes (!) totdat de secretaresse van de notaris meldde dat er vandaag niet getekend kon worden, omdat de notaris ziek was. Of Jaap het formulier morgen kon ophalen! Nee dus. Vanmiddag rond 17:00 zal Jaap horen of het de notaris gelukt is om door het gesnotter heen dat formulier te tekenen, zodat Jaap het vandaag nog zelf kan meenemen of dat het notariskantoor deze zal opsturen naar het juridisch bureau in St. Petersburg die dat op hun beurt per koerier naar hun collega's zal sturen in Moskou. Wordt vervolgd.....

Nikolai

We hebben onze eerste (Russische) medewerker en hij luistert naar de naam Nikolai. Hij komt als Sales-manager werken. Hij heeft vele jaren ervaring bij binnen-en buitenlandse transporteurs en hij spreekt Engels en zelfs wat Frans! 57 Jaar oud, getrouwd, vader van 2 zoons, waarvan 1 niet meer leeft en 1 dochtertje uit de 2e leg, zoals te doen gebruikelijk hier. Bovendien een super Beatles-fan van het eerste uur. Afgelopen donderdag heeft Jaap voor hem een notebook gekocht en daarbij is Jaap's credit card door de lokale ATM ingeslikt. Gelukkig kon ik dat direct via de Postbank laten blokkeren. Er gaat geen dag 'normaal' voorbij. Altijd is er weer wat. Afgelopen weekend hebben Jaap en ik dan ook he-le-maal niets gedaan dan alleen wat boodschappen, koken en het WK-schaatsen in Hamar gezien. Heerlijk.

USSR: (still) alive & kicking

Eind vorig jaar schreef ik over de opstartproblemen van ons bedrijf hier ter stede. Wat een tijd en energie het kost om hier iets gedaan te krijgen. En om de benodigde documenten te krijgen. Jaap is vorige week maandag op-en-neer gevlogen naar St.Petersburg om met Katya, nog steeds de huidige general manager, documenten te regelen en die bij de notaris te laten voorzien van de nodige handtekeningen en stempels. Hij was van plan om nog even naar Nikolskoye te gaan met onze kontaktpersoon van het kinderhuis, Nikolai, want hij ging er (optimistisch) van uit dat hij rond 11:00 wel klaar zou zijn. Pas rond 17:00 kreeg hij de documenten in handen en kon hij direct door naar de luchthaven voor zijn terugvlucht. De volgende dag werden de documenten per koerier naar het juridisch bureau gebracht. Het bureau dat voor ons alles coordineert en ons adviseert. Onze kontaktpersoon van dit bedrijf had de bank gebeld, die al die documenten nodig heeft voor het openen van een bankrekening. De dame van de bank wenste Jaap in persoon te zien en dus ging Jaap afgelopen vrijdagmiddag naar de bank, nabij metrostation Sokol. Alexey, de contactpersoon was er ook. Na ruim 2 uur SMS-te ik naar Jaap met de vraag of hij de bank inmiddels had overvallen. En hij antwoordde: 'Van alle documenten, klopte er maar eentje niet. Net dat document wat ik uit SPb heb opgehaald bij de notaris. In dat document, een excel-file waar Russen helemaal verzot op zijn, stond 1 zinnetje in een kolom niet geheel correct. Het zinnetje was afgebroken en op de volgende regel verder getypt. En dat mocht niet. De zin moest geheel uitgetypt zijn'. 'En nou?', vroeg ik. 'En nou moet ik weer naar St.Petersburg om hetzelfde document op te halen bij diezelfde notaris en weer moet Katya van haar werk komen om te tekenen'. Die notaris was inmiddels ook gebeld en vertelde aan Alexey dat hij nog nooit zoiets was tegengekomen. Ik liet intussen alles wat enigszins feministisch in mij was varen en vroeg Jaap of hij de dame in kwestie niet bij haar haren over de toonbank getrokken heeft en haar van achteren genomen heeft. Het timide antwoord van Jaap was: 'Nee, ze was te vet'. Wat een burocratie! Hoe stompzinnig kun je in deze tijd zijn! Dit land komt echt nergens.

WK Sprint in Moskou 17 en 18 januari

Geen commentaar, alleen maar plaatjes.

Weer terug

Ik wil iedereen alsnog een heel gelukkig Nieuw Jaar wensen. Jaap en ik zijn weer terug in Moskou na een redelijk voorspoedige reis. Maandagmiddag om 13:00 werden wij door vriendin Anneke op de trein gezet richting Utrecht. De bedoeling was om de ICE van 15:00 te nemen, maar die rijdt niet in de winterperiode. De eerstvolgende kwam pas om 17:00. Maar inmiddels was omgeroepen dat er een aanrijding heeft plaatsgevonden tussen Driebergen en Veenendaal. Onze trein moest omgeleid worden via Den Bosch. Met ongeveer 2 uur vertraging kwamen we in Duesseldorf aan. Intussen waren we in gesprek met 2 mannen die elkaar kenden van Organon, een man uit Jeruzalem en een Italiaanse student die zijn vlucht naar Milaan die ochtend heeft gemist.
De volgende morgen stonden we bijtijds bij de balie van Air Berlin voor het inchecken. Wij gingen ervan uit dat we flink moesten bijbetalen. Met 56 kg bagage en minstens 20 kg cabin-luggage konden we echter zonder enige bijbetaling doorlopen. In Domodedovo namen we toch weer een taxi en die bracht ons in 1,5 uur thuis. Heerlijk is het om weer thuis te zijn!

Ga nooit met een taxi in Moskou

Donderdagochtend 4 december hebben we de koffers gepakt en de flat schoongemaakt. Onze collega uit Kiev neemt er de komende 3 weken zijn intrek. Jaap heeft de taxi gebeld en die zou ons
rond 13:00 komen ophalen. Waarom met de taxi helemaal naar Domodedovo? Omdat we voor een maand nogal wat bagage hebben en we niet met metro, expresstrein willen hompelen en sjouwen en door allerlei volk geduwd en getrokken willen worden. De taxi kwam zelfs een kwartier te vroeg, maar anderhalf uur later waren we pas in de buurt van Park Kultura. De chauffeur zei dat hij niet verder wilde, omdat het geen doen was in de file. Hij zou ons afzetten bij het dichtstbijzijnde metrostation en vandaar moesten we naar Paveljevskaya waar we dan alsnog per expresstrein naar de luchthaven konden. Alleen de weg naar dat metrostation stond ook stil. Eenmaal bij Paveljevskaya aangekomen rende ik vooruit naar de kassa om een kaartje te kopen. Het was inmiddels 15:10 en de trein was net weg. De volgende ging pas om 16:00. Bedenk dat ons vliegtuig om 16:30 zou vertrekken en de reis per trein duurt 40 minuten. Dus dat vliegtuig hadden we sowieso al gemist. Jaap werd staande gehouden door een andere taxi chauffeur die zeker wist dat hij via een alternatieve route de luchthaven op tijd zou halen. Ik had absoluut geen goed gevoel over en ik maakte de man dan ook duidelijk dat het onzin is, omdat de hele stad zo ongeveer stil stond. Toch maar weer mee met hem en helaas had ik gelijk. Om 18:15 kwamen we dan eindelijk aan en, dat moet hier wel gezegd worden, de chauffeur heeft de hele tijd gebeld met mensen die ons konden vertellen met welke andere maatschappij wij konden vliegen. Het was immers voor ons noodzakelijk om die dag het land te verlaten want ons visum verliep die dag en ik had absoluut niet de behoefte om ook nog eens een fikse boete te moeten betalen.
Uiteindelijk konden we de vlucht van 18:30 nemen naar Frankfurt. Wij waren de laatste die konden inchecken, daarna ging de gate dicht. De volgende morgen konden we doorvliegen naar Amsterdam. Conclusie: we zullen voortaan altijd met metro en expresstrein naar de luchthaven gaan, want hoe vroeg we ook zouden vertrekken van huis, de stad stond de hele dag muurvast.