Telefoon en Internet

De aansluiting van telefoon en internet moeten we zelf regelen met de provider met wie het verhuurbedrijf een contract heeft. En die provider zit in een heel ander deel van de stad dan wij. Om een indruk te geven van de afstand: ons kantoor bevindt zich bijv. in Abcoude en de provider zit in Amersfoort en je moet altijd via Utrecht (het centrum) reizen. Dit per metro. Jaap (toekomstig directeur) moet allerlei papieren overhandigen, en andere papieren (contracten) ondertekenen en… jawel, stempelen (met het nieuwe in SPb gemaakte stempeltje). Zonder stempel heb je als kantoor geen bestaansrecht in dit land. We wachten zo’n dik uur tot alles klaar was. In dat uur hebben we opvallend vaak (dezelfde) mensen naar beneden zien gaan met mobieltje en een pakje sigaretten om buiten een технический перерыв (technische pauze) te nemen. Tja, het netto rendement van een gemiddelde Russische medewerker is nogal laag, zullen we maar zeggen. De volgende dag werd Jaap gebeld door de provider. Er was een probleem (wanneer eigenlijk niet, ga je je afvragen), want Mov’on Logistics was in Moskou nog niet geregistreerd en omdat het moederbedrijf niet-Russisch is, moeten er eigenlijk andere papieren ingevuld en ondertekend worden. Foutje, sorry. Of Jaap nog een keertje langs wil komen. Dus toog Jaap weer richting ‘Amersfoort’ om wederom allerlei documenten te tekenen en te stempelen. De eerste keer dat wij in Rusland kwamen was in 2000. De Sovjet-Unie hebben wij nooit betreden, maar we zijn tot de conclusie gekomen dat de CCCP hier en daar nog levendig existeert.

Ons kantoor

Wij (Mov’on Logistics) hebben een eigen kantoorruimte in Moskou. Dat is ook nodig voor de registratie en legalisatie van het bedrijf hier in Moskou. Anders hadden we niet naar SPb hoeven gaan om het adres over te laten zetten. Het bedrag voor de huur dat je de eerste keer moet betalen is het 3-voudige van het maandbedrag. Aangezien Mov’on (nog) geen bankrekening heeft, moesten wij het volledige bedrag uit de muur halen. Daar waren we het weekend in SPb al mee bezig geweest i.v.m. de daglimiet. Het bedrag, een tas vol biljetten, moest vervolgens naar de bank gebracht worden, bij wie het verhuurbedrijf een rekening heeft. En die bank was 5 metrohaltes van ons vandaan. Daar moest een formulier ingevuld worden, en nog een paar. Al met al zijn we een uur bezig geweest. Volgende keer per interbancaire overschrijving… Met de gestempelde formulieren en betaalbewijzen togen wij naar het verhuurkantoor dat gelukkig in hetzelfde gebouw gevestigd is als ons kantoor. Er werden kopieen gemaakt en we kregen de toezegging dat we de sleutel pas zouden krijgen als het bedrag daadwerkelijk op hun rekening was gestort. Dat gebeurde inderdaad op woensdag. Onze kantoorruimte (17 m2) op de 18e verdieping was inmiddels opgeruimd en schoongemaakt. Na terugkeer uit Nederland zijn we direct naar onze ‘hofleverancier’ IKEA gegaan om er kantoormeubels uit te zoeken.

Bezoek aan het kinderhuis in Nikolskoye

Zaterdag hebben we heerlijk niets gedaan en alleen maar wat rondgeslenterd. De volgende middag werden we door Valja en haar neef opgehaald voor ons 2e doel van ons verblijf in SPb.



Valja en directeur Yuri

Een bezoek aan ‘ons’ kinderhuis in Nikolskoye. Zie . Gesproken met de directeur en foto’s gemaakt.Maandagochtend weer om 4:00 opstaan voor de eerste vlucht naar Moskou. Want hoe vroeger je vliegt, des te goedkoper het ticket (we blijven per slot Nederlanders).

Omzetting juridisch adres

Om met Geert Mak te spreken:’waar waren we ook al weer gebleven?’. We zijn vrijdag 26 september naar St. Petersburg gereisd (om 6:45 uit Moskou vertokken) en de hele verdere dag zijn Jaap en ik in de weer geweest om het juridisch adres van SPb naar Moskou over te laten zetten. Kennis gemaakt met Katja, de (nog steeds) huidige directeur van Mov’on. Eerst naar de notaris om een kleine stapel papier van handtekeningen, stempels en zegels te voorzien. Kosten: 5 Euro. Vervolgens naar het juridisch servicekantoor. Daar werden alle papieren nog eens doorgenomen en gechecked en oh wee…. er miste nog 1 handtekening van Katja. Dus Jaap rende alle 4 etages naar beneden, snelde naar het kantoor van Katja (gelukkig niet aan de andere kant van de stad) en weer terug naar het sevicekantoor. Toen bleek er nog een probleem. Er was geen stempeltje van de juridische vestiging van Mov’on in SPb! Het was vrijdagmiddag 15:00. Hoe lang zou het maken van een stempeltje duren? ‘3 Uur’, was het antwoord. Om 18:00 konden we terugkomen om alle, inmiddels 10 cm hoge stapel papieren te tekenen en te stempelen. Om 18:30 konden we eindelijk aan ons weekend beginnen.

Even weer in Nederland

Er is de afgelopen week veel gebeurd. We hebben een kantoorruimte gehuurd voor Mov'on Logistics Russia, vlakbij onze flat. In een zakencentrum aan de Smolnaya Ulitsa op de 18e verdieping. We hebben in St. Petersburg het overzetten van het legale adres van de firma naar Moskou geregeld. En ook 'ons' kinderhuis in Nikolskoye bezocht. Verder was de handelsmissie met staatssecretaris Heemskerk hier in town en tussendoor hebben we ook gewoon nog gewerkt. En vandaag 'vier' ik mijn verjaardag in het vliegtuig naar Nederland, omdat vanochtend vroeg Jaap's vader is overleden.Volgende week vrijdag zijn we weer terug in Moskou en dan hoop ik wat uitvoeriger te schrijven over eerder genoemde zaken.

De verwarming doet 't weer!

Gelukkig voor ons is men sinds gisteravond de CV leidingen met water gaan vullen. Het duurt een paar dagen voordat het echt warm en behagelijk wordt. Maar niettemin zijn 'wij' de eersten (denk ik) in Moskou die voor 1 oktober een verwarmd huis hebben.

Een likdoorn

Vandaag weer eens een ouderwetse ontdekkingstocht, zoals we die de eerste jaren zo veelvuldig mochten beleven. Het gaat om het volgende, al een paar dagen tob ik (jaap) met een likdoorn, pleisters helpen niet echt, dus goede raad is duur. Bij de apotheek kom ik niet verder omdat ik thuis niet even had nagekeken hoe het woord likdoorn in de Russische taal wordt aangeduid. En om nou midden in de apotheek mijn schoenen uit te trekken, is ook niet echt een goed plan. Zeker niet met de Russische wijze van service verlening, het zou de Apothekersassistent wellicht kopschuw maken. We besloten naar huis te gaan om het woord in het woordenboek na te kijken. Echter, op onze weg naar huis zag Lucie een kliniek, wellicht zou ik daar geholpen kunnen worden, je weet maar nooit.
We gaan naar binnen, mompelen iets over pedikiorny en de dame bij de receptie zegt, dat is niet hier, maar wel dichtbij. En inderdaad naast de kliniek, die alleen tanden heelt, is een schoonheidssalon. Daar stappen we naar binnen en daar zit ik even later op een stoel en de uiterst lieftallige Elena gaat met haar ranke vingers mijn voeten bewerken en dat betekent uiterst grondig. Van de behandeling is de behandeling van de likdoorn maar een bescheiden onderdeel. Met geheel verzorgd voetwerk en ook een behandelde likdoorn stap ik drie kwartier later van de behandelstoel. Voor 1000 roebel ben ik geholpen en mijn voeten voelen nu zijdezacht aan. De likdoorn lijkt ook weg, maar het lijkt er op dat deze pedicure toch niet helemaal hetzelfde is als een pedicure bij ons. Maar weer wordt bewaarheid, dat je in Rusland altijd wel tot resultaat geraakt, maar niet altijd langs de rechte weg.
Het blijft een heerlijke ervaring als je er toch in slaagt je doel te bereiken.

Binnenkort volgt het vervolg op het zoeken van een kantoor....ook een lange weg, maar het lijkt er op nu succesvol.

Commercial director Mov'on Logistics Russia

Jawel, sinds we terug zijn uit Nederland, heb ik (Lucie) een nieuwe job. Commercial director van Mov'on Logistics Russia. In feite is Jaap nu mijn baas. Een term die hij overigens verafschuwt. 'En Loodsman B.V. dan?', hoor ik jullie vragen. Dat sluit prima aan en het bijt elkaar niet. Loodsman B.V. staat inmiddels op www.bedrijvenpagina.nl vermeld onder de paragraaf 'Handelsbemiddeling'.
Van Mov'on Nederland krijg ik de vrijheid om dat ook te ontwikkelen.

Brrrrrrrrrr...

Het eerste weekend van september waren het nog warme (26 graden) dagen en vanaf dinsdag 9 september zakte de temperatuur tot 10 graden! In Nederland zetten we in dat geval de verwarming aan. Zo niet in Moskou. Burgemeester Loesjkov bepaalt zelf wanneer de centrale stadsverwarming aan gaat. Meestal is dat rond 1 oktober, maar volgens mijn lerares zal het niet eerder zijn dan half oktober. In het begin heb je het nog niet echt koud, omdat het binnenshuis nog voldoende warm is. Inmiddels is het zo afgekoeld, dat Jaap en ik een heteluchtverwarminkje hebben aangeschaft. We hebben de winterkleding inmiddels ook maar weer tevoorschijn gehaald.

Van de ene tandarts naar de andere ... (3)

Afgelopen dinsdag is na 4x boren en weer vullen de helft van mijn kies afgebroken. 't Was te verwachten. Vrijdag de 17e had ik toch al een afspraak met de tandarts dus dan zou ze direct aan de bak kunnen. Ik moet zeggen, ze heeft het keurig gerepareerd en dat scheelt me meteen een kroon. Al met al heb ik in 1 maand tijd dus 5x de tandarts bezocht en ik hoop er voorlopig van verschoond te blijven.

Het licht springt op rood, het licht springt op groen!

En inderdaad in Moskou is er altijd wel wat te doen. Maar wat nu? Wachten of doorlopen? Aan de overkant bij de volgende oversteek mogelijkheid wordt je aangeraden te stoppen en feitelijk is dat in Moskou ook het minst riskante besluit Maar staan blijven is ook geen optie. We zijn doorgelopen en we kunnen jullie daarom dit verhaaltje vertellen. Winst is het ook dat de stoplichten het doen, en dat is al heel wat. Hoewel, op dat zelfde punt werd ik een jaar of wat geleden door een afslaande auto bijna gegrepen. Er stonden toen ook minder stoplichten en het is een goede gewoonte om tot over de stopstreep door te rijden, zodat je nog wel de stoplichten aan de overzijde kunt zien. Voor de vlotte doorstroming is het wel prettig, voor de voetgangers minder.

Van de ene tandarts naar de andere ...(2)

Na 3 sessies bij mijn nieuwe tandarts hier ter stede heb ik eindelijk geen pijn meer. Ik kreeg een kort college over monomeren, polymeren en zuren. Het tegenwoordige spul wordt met een soort zuur aangemaakt om het lekker kneedbaar te houden en waarschijnlijk is een beetje zuur binnendoor richting zenuw gevloeid en heeft daar de boel geetst. De zenuw is 'chemisch tod' en dat klinkt in het Duits toch altijd iets dramatischer dan normaal, vind ik. Ik moet nog 1x langskomen voor een 3e spoeling en dan eindelijk een definitieve vulling. Duitse 'Gruendlichkeit' zeg maar.

Van de ene tandarts naar de andere ...

Afgelopen dinsdag werd mijn door een olijfpit gebroken kies opnieuw gevuld en gerepareerd, zodat ik niet meteen aan de brug of kroon hoef. En passant werd de buurkies ook gevuld. Dit alles in de ons vertrouwde omgeving van onze Leidse tandarts. Nog geen 24 uur later kreeg ik ineens behoorlijke pijn. Even gebeld en mij werd verteld dat dat normaal was en dat het een paar dagen zou duren. 'n Paracetamolletje zou wel helpen. Enfin, 6 dagen later op een regime van 6 Paracof tabletten per dag die tegen de avond werden weggespoeld met een halve liter Wodka zat ik bij de (Duitse) tandarts hier in Moskou. Op de foto was niets bijzonders te zien. Tja, wat is nu wijsheid? De nieuwe vulling van de buurkies moest eruit om te zien of de zenuw ontstoken was. En ja hoor, ontstoken zenuwen waarvan er eentje inmiddels was gaan hemelen. Vrijdag nog een keer foto's maken en dan hopelijk wordt deze kies van een definitieve vulling voorzien. Doet best pijn kan ik je vertellen.

Weer terug in Moskou

Gisteren zijn we rond15:15 geland vanuit Duesseldorf op Domodedovo. Jaap had al bij vertrek naar Nederland een taxi geregeld voor die dag en je voelt 'm al: die kwam natuurlijk niet. Dus na een uur wachten konden we dan vertrekken. 4 Uur (9 aanrijdingen en 2 afgesloten wegen) later waren we eindelijk thuis.
En vanavond begroeten wij onze 'oude' buurtjes uit Leiden, die sinds gisteren een reis maken naar Moskou en St. Petersburg. Jaap haalt hen op van hun hotel 'Kosmos' en brengt hen eerst bij ons thuis. Ze willen natuurlijk weten waarom het voor ons hier leuker wonen is dan in de Pieterskerkstraat in Leiden. Dat was natuurlijk niet de reden voor ons vertrek in 2005, maar toch.

Afscheid van DSV

Vrijdag 22 augustus was het de laatste dag voor mij bij DSV. Ik had geen zin in grote vreetpartijen zoals het gewoonte is in dit land. Per slot is de helft van mijn oude afdeling inmiddels verhuisd naar een nieuw warehouse aan de andere kant van Istra en bovendien zijn er nog een aantal op vakantie. Maar ik ging natuurlijk niet geheel stilletjes weg, zoals ik gehoopt had. 5 Minuten voor vertrek kreeg ik nog een hartelijke toespraak en een gedenkpenning.

Alleen voor de twee warehouse medewerkers Yuri en Oleg en onze trouwe chauffeur Dima heb ik een uitzondering gemaakt. Ik heb hen hartelijk toegesproken en hen bedankt voor 3 jaar en 8 maanden samen reizen. Natuurlijk heb ik hen een typisch Russisch cadeautje gegeven: een flesje Wodka. Op de foto v.l.n.r.: Dima, Oleg en Yuri

Voetbal Nederland-Rusland

Woensdag 20 augustus ben ik (Lucie) naar mijn allereerste voetbalwedstrijd geweest in het stadion Lokomotiv. En zowaar meteen een interland tussen Rusland en Nederland. Wij waren nooit in die buurt van Moskou geweest, maar eenmaal op het betreffende metrostation aangekomen was het simpel om het stadion te vinden. Het was een kwestie van 'follow the enemy'. Wij hielden ons maar gedeisd in onze oranje shirts. Bij het Nederlandse volkslied kon je ons elftal zien op de grote schermen in het stadion. Bij het Russische volkslied kwam niet het elftal van Guus in beeld, maar de 2 stroven van het Russisch volkslied. Niet iedereen kent de vernieuwde tekst van het lied. Vandaar.
De aanleiding voor de penalty voor Rusland gebeurde op nog geen 50 meter voor mijn neus. Dom van de club van van Marwijk, maar terecht. Na afloop van de wedstrijd mochten de Nederlanders, alle 150 verzameld in 1 vak, nog een uur wachten totdat wij het stadion konden verlaten. Gezien de hoeveelheid politie en ME die op de been gebracht was, was het bijna lachwekkend. Geen hond zou ooit op het idee zijn gekomen om een relletje te schoppen.

De licentie van Dwa Sjmelya (2)

Ja, het is zo ver. Onze kroeg heeft sinds een paar dagen weer een licentie en het is een drukte van belang. Jammer van de gemiste omzet. Denk aan trouwfeesten en andere bijzondere gelegenheden die doorgaans vaak in de zomer plaatsvinden. Maar daar zit men niet zo mee.

Geen warm water

Elke zomer wordt voor een periode van 3 weken het warme water afgesloten voor het zg. profilactisch reinigen van de waterbuizen. Vanaf 28 juli kunnen wij in onze wijk weer lekker warm douchen. ... Tja, behalve de familie Brusewitz van kwartira 41. Die hebben nog steeds een wat lauwig water. Dan maar weer naar de master en die kwam met zijn assistent meteen (kennelijk weinig te doen) ons helpen. Na een kwartier vertelt de man dat we een nieuwe kraan nodig hebben, want de oude is volledig verkalkt en er is nauwelijks beweging in te krijgen. We hebben deze Willem Bever gevraagd de oude kraan bij ons te achter te laten, zodat we dat aan papa kunnen laten zien wat er aan de hand is. Voordat hij hem weer voor akteur uitmaakt.

Op de datsja van Anatoli Stepanovitch (papa dus)

Ook wel onze huurbaas genoemd. Anatoli kwam afgelopen donderdag, 24 juli de huur ophalen en bracht voor ons een doos chocolaadjes mee met een soort van vulling. Iets waar ik (Lucie) als kind al van gruwde. Niettemin had papa zelf enige chocolaadjes van genuttigd, terwijl hij in de probka (= file) stond en dat vond ik helemaal niet erg. Jaap vertelde dat op last van de 'master' (= concierge) van onze flat, wij nieuwe plafonnieres moeten aanschaffen, want die oude lampen (van papa dus) deugen niet. Commentaar van papa: hij is een akteur. Of wel: jullie zijn genaaid. Het zal wel, maar die lampen deden het echt niet. Ook al zetten we er telkens nieuwe peertjes in. Om het leed te verzachten en misschien ook omdat hij een beetje medelijden heeft met ons dat wij met het schitterende weer niet naar buiten kunnen, nodigt papa ons uit om op zondag 27 juli op zijn datsja te komen voor een shashlik. En of Jaap ook zijn zwembroek mee wil nemen.
Zondag 27 juli. Eerst met bus 368 naar het station Dolgoprudi en vandaar met de elektritsjka naar Glebnikova. Daar worden we na lang wachten eindelijk opgehaald door ene Sergey. We lopen nog een dik kwartier door de datsjawijk waar niet onbemiddelde Russen wonen. In de tuin worden we hartelijk begroet door papa en voorgesteld aan 3 dames: Galina, Galina en Nadjezda. Papa's vrouw heette ook Galina, weet ik me te herinneren van een feestje voor zijn dochter, maar geen van deze Galina's lijkt op haar. Enfin, papa grossiert kennelijk in Galina's. Gelukkig hebben we 2 flessen wijn gekocht, want het is het bier of wodka wat de klok slaat en bij zo'n zonnetje ben je gauw katjelam. Er wordt veel rauwkost genuttigd en niet zoveel vlees, gelukkig maar.


Dan verordonneert papa dat het tijd wordt om te zwemmen in de rivier. Volgens Jaap was het heerlijk. Na een uurtje wordt het tijd om datsja-waards te gaan en voor ons om uiteindelijk huiswaards te gaan per elektritsjka en de bus.

De licentie van Dwa Sjmelya

Wanneer je bij ons in Moskou bent, ontkom je er haast niet aan om met ons naar cafe Dwa Sjmelya (de Twee Hommels) te komen. Lekker op een overdekt terras de heerlijkste Shashlik eten en daarbij wijn of wodka te drinken natuurlijk. Die twee dranken en alle overige alcoholische dranken worden sinds 2 maanden niet meer geschonken, omdat, naar nu blijkt, de licentie is verlopen of ingetrokken. Alleen bier wordt nog geserveerd. En elke keer wanneer we vragen wanneer zij hun vergunning zullen krijgen, wordt ons verteld dat dat echt de volgende week zal gebeuren. Enkele weken geleden, in de veronderstelling verkerend dat ze de licentie inmiddels wel zouden hebben, bestelde Jaap wodka en die werd inderdaad geserveerd in..... een theepotje! We kregen er 2 expresso-kopjes bij! Sindsdien bestellen we 'bjelli tsjaj' (witte thee) en dan weet men dat we Ruslands meest bekende drank bedoelen. Gisteren waren we daar even om de tropische hoosbui af te wachten en het vooruitzicht is nu dat volgende week ( 7 augustus) de vergunning binnen zal zijn.

Onze wederwaardigheden vanaf april

Van 22 t/m 25 april stond Jaap voor Mov'on met 2 van zijn collega's op de Trans Russia-beurs. Dit is een beurs voor logistieke service providers en klanten die naarstig op zoek zijn naar hulp bij het opzetten van distributielijnen in Rusland. Mov'on maakte gebruik van een deel van de grote stand van de Rotterdams haven. Met een aantal van hen zijn wij (ook Lucie die Loodsman Consulting promootte) de laatste namiddag een boottochtje gaan maken en hebben we over het Rode Plein gewandeld. Anders zie je niets van zo'n stad en dat zou jammer zijn.

Onze vrienden Huub en Rik landden op maandag 28 april op Domodedovo airport en Jaap heeft ze daar opgehaald. Natuurlijk de geijkte uitstapjes gemaakt en op dinsdagavond in het grote Kremlin-theater het Zwanenmeer gezien. Vrijdag 2 mei hebben Jaap en ik hen op de trein naar St.Petersburg gezet.

Maandag 5 mei vlogen wij naar Duesseldorf met Air Berlin (lekker goedkoop!) en verder met de trein naar Leiden. Er stond ons een hectische week te wachten. Ons huis aan de Pieterskerkstraat moest leeggehaald worden en dat was achteraf gezien een hele klus. Wat gaat in de opslag, wat naar de Kringloop en wat moet weggegooid. De piano moest verkocht worden en meer dan 150 dozen ingepakt. Kennisgemaakt met Andre de klusjesman, die de komende weken het hele huis schoon zou maken en schilderen daar waar nodig was.

Vrijdag 9 mei zijn Jaap en ik naar onze notaris geweest voor de oprichting van Loodsman B.V.!
Jawel, we hebben nu ook in Nederland ons bedrijf geregistreerd. Nu nog de tijd vinden om daadwerkelijk de zaak aan het rollen te brengen. En door het heen-en weer gereis vanuit Istra valt dat niet altijd mee.

Maandag 26 mei wederom naar Nederland via Duesseldorf. Nu voor het visum, het leeghalen van een kleine opslagplaats in Rijswijk, het vieren van Jaap's 55e verjaardag in Zwolle met vader Brusewitz en broer Carl. Even op-en neer naar Groningen voor de verjaardag en 'housewarmingparty' van nicht Anna. Bovendien hebben we mijn inmiddels opgekapte fiets daar afgeleverd als verjaarscadeau. Redelijk aanmechtig kwamen wij 5 juni weer terug in Moskou.

Zondag 29 juni weer naar Nederland, nu met Air Sibir (wel goedkoop, maar niet aan te bevelen) via Duesseldorf. Dit keer voor ons 25-jarig huwelijksfeest. En dat vierden we, optimistisch als we zijn op het strand van de Wassenaarseslag. Uitgerekend de warmste en en zonnigste dag van die week. Meer dan 100 mensen die lekker op het terras, op het strand, in zee of in de grote tent met ons dit heuglijke feit vierden. Echt een superfeest!

5 Juli vertrokken we weer naar Moskou. Inmiddels was ik (Lucie) druk doende om bij DSV weg te komen. En het verlossende woord kwam van mijn directeur die mij vlak voordat ik naar Nederland ging, vertelde dat hij mijn werkvergunning niet zou verlengen. Een last van mijn schouders! Ik blijf in Istra tot (officieel) 1 september, maar mijn laatste werkdag is 22 augustus.
Momenteel ben ik full-time bezig met Loodsman (opzetten van adresbestanden, voorbereiding van de mailing etc.) en ik bepaal wanneer ik naar Istra ga of thuis blijf werken voor Loodsman. Ideaal. Bij DSV loopt vanaf 1 september nog maar 1 niet-Rus rond en die had mij gezegd dat hij volgend jaar ook weggaat. En dan spreekt niemand daar Engels en/of Duits! Het inzien van problemen op de langere termijn kunnen Russen nu eenmaal niet. Maar dat is hun probleem.

Daar zijn we weer....

Na een afwezigheid op de blogspot van meer dan 3 maanden dan nu toch eindelijk een levensteken uit Moskou. Er is sinds de laatste keer nogal wat gebeurd en daar zullen wij stuksgewijs verslag van doen.

Het huren van kantoorruimte

Stel, je hebt een bedrijf en dat bedrijf moet, zoals dat officieel heet, een ‘legal entity’ worden. Een OOO. Wij zouden zeggen een BV. Als je een OOO bent kun je een bankrekening openen en kun je makkelijker officieel opereren. Maar om je te kunnen registreren heb je een officieel adres nodig, en dat krijg je bijvoorbeeld door het huren van een kantoor.

Zo ging ik (Jaap) aan de slag om geschikte kantoorruimte te vinden, met een makelaarsagent Katja. De makelaarsagent kwam op mijn pad door het gebruikelijk Russische via-via circuit, zullen we maar zeggen. Met Katja had ik afgelopen dinsdagmiddag een afspraak in Khimki, een soort Amstelveen van Moskou, maar dan wat groter. Ik was ruim op tijd bij het betreffende
gebouw, nadat ik overigens een hele zoektocht achter de rug had. Die zoektocht was weer veroorzaakt door de wat gebrekkige aanwijzingen van Russische zijde. Als Russen zeggen dat iets dicht bij een bushalte is, dan moet je altijd rekening houden met een wandeling van minstens een kwartier… Bij het gebouw aangekomen bleek het een heel groot gebouw te zijn met een groot aantal ingangen. Katja, die, naar goed Russisch gebruik, ruim een half uur te laat was vanwege een ‘probka’, wat vrijwel altijd als smoes wordt gebruikt als je domweg te laat van huis of kantoor bent vertrokken, had wel even gebeld maar dan in het ratelrussisch. Ze bleef, ook toen ze eenmaal bij het gebouw was aangekomen, naar goed klantonvriendelijk gebruik, mij, haar klant, op schreeuwerige toon door de telefoon in haar richting dirigeren.

Inmiddels was ik al voor de tweede keer rond het hele gebouw gelopen, wat mijn humeur niet bevorderde. Uiteindelijk trof ik haar en liet zij mij iets zien, wat eigenlijk nauwelijks kan worden gezien als kantoor in aanbouw. De belofte dat dit gebouw op 1 mei er spic en span zou uitzien, rechtvaardigde in een oogopslag, dat dit vermoedelijk wel eens een typisch Russische belofte zou kunnen blijken te zijn. Maar goed de Rus is optimist en wij westerlingen zien het veel te sceptisch.

De kantoorruimte was wel ruim, maar nog volledig in aanbouw, en mijn beoogde kantoor was nu de slaapplaats voor het werkvolk. Katja had dus gauw door dat de tweede optie ook bekeken zou moeten worden. Het volgende kantoorpand was dichterbij de bushalte en makkelijker te vinden, alleen de ruimte die te huur werd aangeboden was een stuk minder groot en bovendien had het geen ramen. Alles was voorzien en ook dit pand kon per 1 mei betrokken worden. Ik maakte Katja duidelijk dat ik dit even moest overleggen en dat ik wat tijd nodig had. Geen reactie, dus geen punt, volgens mij.

Echter….'s-Avonds kwam al direct een aantal SMS-en binnen: met de boodschap dat ik wel direct zou moeten beslissen, anders was het kantoor van mijn keuze, weg. De nieuwbouw was al afgevallen. Ik echter, werd hoe langer hoe tegendraadser, en probeerde duidelijk te maken dat ik me niet zou laten pushen en dat ik de volgende morgen zou beslissen, na raadpleging van mijn hoofdkantoor . Die avond, nadat wij al naar bed waren kwamen er opnieuw SMS-berichten binnen. Er zou die dag beslist en ook meteen betaald moeten worden (in Rusland moet je in het begin van de contractperiode 2x de huur voor de verhuurder en 2x huurbedrag voor de makelaar betalen), bovendien moest het huurcontract ook op stel en sprong getekend worden. Wellicht kunnen jullie je iets voorstellen van mijn gemoedstoestand, nu de druk verder werd opgevoerd. Maar goed het hoofdkantoor gaf mij de ruimte en de optie was aantrekkelijk en goedkoop, en dat is niet onbelangrijk in dit land, waar bijna iedereen denkt aan zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld zien los te peuteren van welke stomme buitenlander dan ook. Echter toen ik op het punt stond om, weliswaar met een onbehagelijk gevoel, naar de bank te gaan, kwam er weer een SMS binnen en niet even een telefoontje met het bericht dat het kantoor net 15 minuten geleden was verhuurd! Het onbehagelijk gevoel was dus niet ten onrechte. Erger nog, het onbehagelijke gevoel maakte plaats voor de meest vreselijke gedachten, waarvan het beter is die voor je te houden…

Maar het mag duidelijk zijn, dat op dat moment de wolken stoom uit beide oren zeker zichtbaar moeten zijn geweest vanaf het Rode Plein. Het antwoord op mijn bericht dat ik niet echt 'amused' was, was echter opnieuw typisch Russisch: 'but this is Russia!' You have to understand and to accept! ’s Avonds was het een dankbaar onderwerp om met Ludmila de Russische conversatie te beoefenen. En voor ons Loodsman avontuur een heel duidelijk leermoment in de voortdurende verkenningstocht naar de nooit te doorgronden Russische ziel.

Lyudmila

Ik ga het niet hebben over mw. Putin, maar over onze nieuwe lerares Russisch! Jawel, we hebben alle moed bij elkaar geraapt en we zijn 2 weken geleden begonnen met conversatielessen. Elk apart 1,5 uur per week met weinig huiswerk. Deze lerares werkt aan de universiteit, heeft meer begrip voor buitenlanders die ook een drukke baan hebben en dus weinig tijd hebben voor veel huiswerk en beschikt over een haast on-Russisch gevoel voor humor. We kletsen haar de oren van het hoofd en kennelijk doen we dat goed genoeg, gezien de complimentjes die we krijgen. Wanneer zij begint te praten, spreekt ze in het begin wat langzaam om vervolgens op normale snelheid over te schakelen, zonder dat we in de problemen komen. Dit geeft zoveel meer voldoening en zelf- vertrouwen dan al die andere lesmethoden, die we doorworsteld hebben. Dat was heel schools. maar het heeft ons een brede kennis van de grammatica gebracht en dat is ook niet onbelangrijk. Nu lezen we een tear-jerkerig verhaal van Bunin en daarbij krijgen we economische begrippen te
lezen. Dat laatste is niet onbelangrijk voor ons werk.

De voorjaarsverfbeurt

Elk voorjaar wanneer de laatste sneeuw is weggesmolten wordt al het hout-en metaalwerk onder handen genomen voor de jaarlijkse verfbeurt. Ik rook al een vreemde, zeer chemische lucht in en rond onze flat. Het hekwerk is inmiddels in de kleuren groen en geel geschilderd. Dit zijn de kleuren van behalve den Haag, ook van onze wijk Chovrino. De kinderspeelplaats in allerhande vrolijke kleuren en ook de vuilnisbakjes naast de ingangen en de bloembakken kregen een frisse groene kleur. Dit alles gebeurde in sneltreinvaart op een zaterdagnamiddag. Gisteravond bij thuiskomst trof ik 3 jonge heren aan in het halletje van onze flat. Twee waren aan het werk en een zat te ouwehoeren. De binnenkant is inmiddels geschilderd in vrolijk grijs. Ik kon niet zien welk merk verf er is gebruikt, omdat de rommel kennelijk uit een grote jerrycan kwam en uitgegoten was in opengesneden 5 liter waterflessen. Bij verflucht heb ik een andere associatie dan wat ik zaterdag en gisteren rook. Volgens mij is dit zeer ongezond spul, het spul dat vermoedelijk ook het Catshuis heeft moeten doen verfraaien...

Een gevalletje Korzakov (2)

Gisteren moest ik eerder weg uit Istra en daarvoor pakte ik de elektritchka van 15:32. Wederom was de kassa dicht. Wijsgeworden van de vorige keer ben ik de volgende halte uigestapt en heb ik daar een kaartje naar Leningradskaya gekocht. Opgelucht stapte ik de volgende trein in die 8 minuten later vertrok. Overigens stond er nu een iets jongere babushka bij de tourniquetpoortjes, bij mijn uitstapstation, maar daar hoefde ik gelukkig niet langs.

Het buitentoilet

Gisteravond even met Jaap ergens bij Taganskaya de dag doorgenomen onder het genot van Wodka en water. Omdat het in de trein en metro zo heet was en vies, wilde ik even mijn handen wassen. In het cafe/restaurant waar we zaten vroeg ik waar het toilet was. De djevushka pakte een grote sleutel en liep voor me uit naar .... buiten! Een paar deuren verder, ik dacht dat ik bij een prive-woning naar binnen moest, deed ze de deur open en daar was alleen maar een toilet. Armoe troef, zo te zien. Gelukkig was er wel zeep en water. Alles wat ik op dat moment nodig had.

Een gevalletje Korzakov?

Gistermiddag vertrok ik wat eerder per trein uit Istra. Op het perronnetje trof ik het loket gesloten aan. En jawel, in de trein was er controle. Geen punt, dan koop ik mijn kaartje daar. Op het station waar ik wezen moest liep ik met het onleesbare vodje papier naar de dienstdoende babushka die mij doorgang moest verlenen bij het tourniquetpoortje. Ik gaf haar het papiertje, dat ze meteen verscheurde en in haar jaszak propte. Ze babbelde wat tegen een andere babushka, die achter mij stond. Toen wees ze op het poortje waarvan het lampje niet brandde en kwam tot de conclusie dat het niet werkte. Gelukkig kwam ze erachter dat ze een sleutel van dat ding had en begon toen wat te morrelen. En jawel, het lampje ging branden. Ik stond voorin de rij en wilde er dus uit. "Zeg, waar wilt u naar toe?" vroeg ze op een toon, die alleen Russische babushka's kunnen voortbrengen. Op dat moment moest ze gezien hebben dat de stoom uit mijn oren kwam. Woedend blafte ik haar toe dat ik haar dat papiertje net had gegeven. Maar ze gaf niet toe. Wederom, een donderuitval en toen herinnerde zich het vodje weer en liet mij met tegenzin door het poortje dat half dicht bleef. Dankzij Sonja kon ik me uiteindelijk er doorheen wurmen.

Een bankrekening openen

Nadat ik mijn contract had getekend vroeg ik wanneer ik de beschikking over mijn nieuwe bankrekening zou krijgen, zodat mijn salaris daar netjes op gestort kon worden. Ik vond het al vreemd dat er geen kopie van mijn paspoort werd gemaakt. Geen antwoord. 1 april was betaaldag en ik kreeg het hele bedrag in cash! Tja, over die bankrekening hadden ze nog niet nagedacht. De volgende dag in m'n beste Russisch weer 'ns gevraagd wanneer ze nou de rekening gingen openen. Toen pas werd er naar mijn paspoort gevraagd. Het duurde een eeuwigheid voordat ze terugkwam. Blijkt dat ze mijn hele paspoort had gekopieerd! Vervolgens moest ik 8 formulieren invullen en ondertekenen. De procedure is dan dat ze naar de bank gaan (mag ik hopen) om de formulieren te overhandigen en dan duurt het enkele dagen voordat ik een rekeningnummer heb. Het bankpasje krijg ik pas 3 dagen nadat het salaris op de rekening is overgeschreven.
Vanmorgen kwam de dame van de boekhouding weer bij mij met het verzoek om mijn werkvergunning, mijn registratieformulier en de immigration card te kopieren, want dat was ze gisteren natuurlijk vergeten...

Guus & Luus

Guus Hiddink heeft, zoals gisteren bekend is geworden het contract getekend voor een periode t/m het WK in 2010 als bondscoach van de Russische ploeg. Hij had er al een tijdje op gewacht, nadat hij in 2006 al had aangegeven langer in Rusland te willen werken. Leuk, maar wat heeft dit bericht met mij/Lucie te maken? Ook zij heeft gisteren een contract getekend met haar werkgever DSV Russia, waarop zij 3 jaar en 3 maanden op heeft gewacht. Het loopt allemaal wat trager dan in het westen.

Nederlands weertje

Nu het in Nederland sneeuwt en hagelt en kinderen eindelijk sneeuwpoppen kunnen maken bij een temperatuurtje van rond het vriespunt hebben wij in Moskou een typisch staaltje van Nederlands weer: dikke mist! Temperatuur voor vandaag: 11 graden.

Vrolijk Pasen

Voor Russische begrippen zijn we veel te vroeg, maar wat dondert het. Zondag 23 maart hebben we gewoon volgens de Europese kalender Pasen gevierd met eieren en zo. De paasboom blijft zeker tot 24 april staan, wanneer het volgens de Orthodoxe kalender Pasen is.

Even bijpraten

Sinds onze terugkeer in het Moskouse hebben we een redelijk rustige tijd gehad. 8 Maart overleefd. Het werd de dag ervoor op vrijdag de 7e gevierd op het werk. En ik had net die dag een lunch-afspraak met de consul van de Nederlandse ambassade. Wat heb ik gemist: toespraken over hoe geweldig wij vrouwen zijn, een roos en een goedbedoelde, maar schreeuwlelijk koffieservies met veel gouden randjes en zo. En happen met veel drank. Dat servies stond dinsdag op mij te wachten, want maandag was het een vrije dag, omdat 8 maart op een zaterdag viel.
Verder is Jaap met zijn directeur van Mov'on een rondje gaan maken langs klanten. 3 Klanten op een dag, die verspreid van elkaar af zitten, was logistiek gezien een hele toer. Zeker als je per auto i.p.v. metro een weg probeert te banen door het altijd drukke verkeer.
Vrijdag 14 maart heb ik afscheid genomen van Masha, mijn medewerkster en vervangster als ik er weer 'ns niet was en de enige die wat Engels sprak. Zij heeft een baan aangeboden gekregen bij Lufthansa in de stad en hoeft nu niet meer elke dag 5 uur te reizen. Begrijpelijk, maar voor DSV jammer, want niemand van mijn afdeling spreekt nu Engels en rapporteringen moeten wel in die taal verklaard kunnen worden. Ik vrees dat onze klanten langzamerhand een cursus Russisch moeten volgen.

Movon

Vanaf begin maart heb ik, Jaap, een nieuwe baan. Ik ben de vertegenwoordiger van het Nederlandse logistieke bedrijf Movon in Moskou.

Wie meer wil weten klikt op www.movon.com

Afwezig.

Wij moeten voor een nieuw visum weer even naar Nederland volgende week. Jaap gaat de 19^e en ik de 21^ste en we komen 3 maart weer terug in Moskou.

Verkiezingen.

De komende presidentsverkiezingen op 2 maart is net als het weer een non-issue in dit land, lijkt het. In Nederland waar het bijna altijd over het weer wordt gepraat en waar de verkiezingen gezellige en feestelijke bijeenkomsten zijn, is dit hier absoluut niet het geval. De meeste aandacht hier krijgen de verkiezingen in dat andere grote land: Amerika. Dat is ook veel spannender. Aan de gevel van een joekel van een hotel in aanbouw, pal tegenover het Kremlin, hangt een billboard van zo’n 20x20 m met een foto van de huidige president en zijn opvolger met de tekst: ‘samen overwinnen wij’. Nog even gevraagd hoeveel kandidaten er zijn, want ik ben de draad een beetje kwijt. Een kandidaat namens de Communistische partij, Zjoeganov geheten, die geen kans maakt want niemand wil terug naar het communisme; een kandidaat namens de liberalen, die niemand kent, maar die Bogdanov heet en volgens mij ook de clown van de democraten Zhirinovski en dan de kandidaat van Poetin: Medvedev, die inmiddels steevast de opvolger wordt genoemd. Je voelt ‘m al…

Sprookjes

Gisteravond na de NVM-borrel aan de Nieuwe Arbat besloten we toch maar met een taxi naar huis te gaan. Meestal wordt in een taxi geen woord gewisseld of het is om de prijs van de rit te bepalen. Gisteren hadden wij een wat spraakzamere chauffeur. Vroeg waar we vandaan kwamen en met welke talen het Nederlands verwant is. Hij begon een soort college te geven over taalovereenkomsten en uit welke talen het Jiddisch is ontstaan of beïnvloed heeft. Hij zelf afficheerde zich als een niet praktiserende Jood. Zijn moeder was filoloog, dus dat verklaarde zijn interesse. Om ons Russisch te verbeteren raadde hij ons aan om elke dag een half uurtje Russische sprookjes te lezen. Meteen moest ik denken aan onze Russische docente Lena in Leiden, die ons dit absoluut afraadde

Feestje

Sinds een maand hebben we een nieuwe medewerker: Yuri (om eens een originele naam te noemen), die zich o.a. bezighoudt met de brandbeveiliging en preventie. Geen overbodige luxe in dit land, lijkt me. Nu wil de traditie dat wanneer je bij je nieuwe werkgever je eerste salaris hebt ontvangen, je gaat trakteren. Dag salaris, denk ik dan, maar dat is typisch Hollands. En ja hoor, daar kwamen de taarten, fruit, boterhammen met worst en kaas (boeterbrot) en de nodige dranken: sap, wijn en maar liefst 2 flessen Martini. Het is inmiddels tegen 6-en, dus dan kan het.

Ik neem beleefd 1 broodje en een bekertje sap. De rest mag toch niet van Sonja.

Nieuwe lichtbakken

Vanmorgen kwam ik mijn kantoor binnen. Het licht was uit. Vrijwel iedereen was al aanwezig en ik zie, wanneer mijn ogen aan het donker gewend zijn, een monteur op het bureau van Masha staan. Zijn hoofd geheel verdwenen in het plafond. Hij was bezig een van de vierkanten lichtbakken te vervangen. Overal zooi en stof. Werkelijk, hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om zo’n hoeveelheid afval te produceren en er viel niets te boren! Enfin, ik wacht af tot de lamp boven mijn hoofd vervangen zou worden maar dat gebeurde niet. De monteur pakte zijn koffertje in en liep weg. Er hangen 12 lichtbakken in het plafond van mijn kantoor dus reken maar uit hoeveel verder we in het jaar zijn als die allemaal vervangen zijn.

Het visum (3)

Ik heb uitentreuren overzichten en schema’s gemaakt om het iedereen en mezelf duidelijk te maken wanneer er met welke procedure gestart moet worden om uiteindelijk dat werkvisum te bemachtigen. Eerst dus allerlei medische tests en aanvragen indienen voor de werkvergunning, dan het proces van de werkvergunning zelf. Wanneer je dat hebt kun je de procedure starten voor de aanvraag van de uitnodiging bij de Vreemdelingenpolitie.

Heb inmiddels begrepen dat de restrictie om de eerste 3 maanden Rusland niet te verlaten (zie post ‘Visum (2)’ is te omzeilen, zoals allerlei wetten en regels in dit land te omzeilen zijn, dan wel over te discussieren valt.

Overigens is de hele afhandeling van deze procedures overgenomen door onze juf van Personeelszaken (HR management kun je het niet noemen). Eh, jawel, dat is die dame die dit werk niet wil doen en liever haar nagels vijlt (zie wederom ‘Visum 2’).

Weer terug

Eind december waren we een tijdje in Nederland voor visum en andere zaken, maar we zijn inmiddels een week terug. En voor degene die het nog niet weten, 21 februari gaan we weer even naar Nederland terug voor …. Jawel, weer een visum. Holladiee!

Het visum (2)

Sinds half november ben ik in het blije bezit van een werkvergunning met startdatum 01-09-2007. Op grond hiervan kan een werkvisum aangevraagd worden, waaraan geen resticties zijn verbonden zoals bij het businessvisum voor 1 jaar het geval is (zie vorige post hierover).
De uitnodiging zou van de vreemdelingenpolitie (OVIR) moeten komen, maar onze juf van Personeelszaken vertikt dat te regelen. Waarom, weet niemand. Het proces om een uitnodiging te krijgen duurt, zoals al gezegd 1 maand (!) en wordt nu via een ander bedrijf (?) geregeld. ’t Zal best. Onze juf van Personeelszaken kan nu verder met haar nagels vijlen. In de weken dat wij in NL waren hadden wij regelmatig contact met onze collega/vriend en vertelde hij ons dat alles goed zal komen met die uitnodiging. Of er nog andere documenten nodig waren, vroegen we. Nee, dat hoefde niet. Alles was in orde. We zijn net 2 dagen terug in Moskou en hij vroeg of we onze ‘wedding certificate’ bij ons hebben, want we moeten kunnen aantonen dat we getrouwd zijn, anders kan Jaap naar zijn partner visum fluiten. Nee, dus. Misschien dom van ons om dat document niet meteen mee te nemen naar Rusland, maar hij had het ook iets eerder mogen zeggen. Later vertelde hij ons dat er toch een restrictie aan vast zit aan een werkvisum: de eerste 3 maanden mag je Rusland niet uit! Ja, het kan nog gekker. Eerst moet je telkens het land verlaten, nou mag je er niet uit. Bovendien is het visum geldig zolang de werkvergunning geldig is: 31-08-2008. Je voelt ‘m al: we gaan in juni en september noodgedwongen weer terug naar NL voor een double-entry businessvisum voor 3 maanden! Een nieuwe werkvergunning kan pas aangevraagd worden wanneer de vorige is verlopen en we weten het al: dat duurt een maand. Nadat dit ontvangen is kan men de procedure in voor de aanvraag van een uitnodiging: weer een maand. Op z’n vroegst en als alles meezit zou ik misschien een werkvisum kunnen aanvragen eind oktober 2008! Joho. Maar na die 3 maanden wordt het visum multiple-entry en kan het visum in Rusland zelf telkens verlengd worden. Zo gemakkelijk!!!

Loodsman in de lucht

Vanaf vandaag is de website te zien op het net. Click op Loodsman
en je wordt volledig geinformeerd over ons recentelijk opgerichte bedrijf.

Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten...

Vandaag had ik weer eens een ouderwets Russische ervaring. Als rechtgeaarde Hollanders zijn we, toen onze supermarkt een spaaractie annonceerde, verwoed gaan sparen. Inmiddels voor een derde keer... Hoewel een van de vorige keren niet alles geheel naar wens verliep... Toen namelijk bleek, na ijverig sparen, dat de beloning voor het sparen niet (meer) voorhanden was, niet gepland (?). Bovendien moesten we dit keer langer sparen om de benodigde kaart vol te krijgen, maar goed, het lukte ons op de valreep, tweec kaarten. En afgelopen zondag was het dan zo ver, we togen met de kaarten en de bijbehorende kassabonnetjes welgemoed naar onze supermarkt. Inmiddels was ik er ook achter gekomen, dat we de controle van de spaarkaart en kassabonnen niet meer aan de kassa konden laten doen, maar in de kiosk van de aan de supermarkt innig gelieerde bank. Er werd ijverig geteld, gekeken en nog eens geteld, en inderdaad we hadden recht op een cadeau behorende bij twee volle spaarkaarten, maar de geschiedenis herhaalde zich, het door ons gewenste geschenk was niet voorradig...Ik kon wel twee andere geschenken meekrijgen, maar daar had ik/hadden wij geen zin in. Wij hadden onze zinnen gezet op een tegoedbon van 1000 roebel (ongeveer 27 Euro), om daarmee aan het eind van het jaar een nieuwe kaart met recht op 10 % korting aan te schaffen. De dames van de bank fronsten hun wenkbrauwen, maar goed, als we dat wilden, dan moesten we naar een ander filiaal en daar konden we het certificaat wel krijgen. Zo gezegd, zo gedaan.

En vanmiddag was het zo ver, nadat ik terug was gekeerd van een ontmoeting met mijn nieuwe baas in Istra. Het was een hele tocht, na de trein, overgestapt op de tram, naar een verre uithoek van Moskou, tot overmaat van ramp een halte te laat uitgestapt, dus terug gelopen, onderweg een keer onderuit, want het vroor -10 en de sneeuw was inmiddels lekker ingevroren en glad geworden, gepolijst door de vele voeten. Maar je bent een Hollander en je doet alles voor 1000 roebel.

Bij het beoogde filiaal van de 7moy (dit is de supermarktketen) aangekomen, me wederom vervoegd bij de bank (kiosk), waar nu twee jonge jongens voor bankemployee aan het spelen waren. Opnieuw controle, twee volle kaarten...maar toen gebeurde het, tellen, kijken, nog eens tellen, en toen kwam het hoge woord eruit, er miste een, ik herhaal een kassabon, ten bewijze van een uitgave van meer dan 777 roebel, die er dus gisteren nog wel was, maar nu niet meer en jullie weten het al, in Rusland wordt er nooit, ik herhaal, nooit of te nimmer gefraudeerd...Dus ook nu niet, de jongeman haalde nog wel een geschenk boven tafel, maar het felbegeerde certificaat daar kon ik naar fluiten, wel genoeg plakkertjes, je zou dan toch zeggen, wat kan die ene kassabon nu toch schelen, maar nou ik zeg u, in dit goudeerlijke land, daar sparen we met plakkertjes, maar feitelijk doen die er totaal niet toe, want het gaat er om dat je aantoont, met de kassabon als bewijs dat je voldoende hebt gekocht om de flauwekul plakkertjes te ontvangen om toch het idee te hebben dat je iets spaarderigs doet...

Want zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten, natuurlijk kan je de kassajuffrouw verleiden, de plakkertjes haar afhandig maken en dan op grootschalige wijze met volgeplakte spaarkaarten duizenden roebels incasseren of geschenken, die er niet zijn. Ga toch gewoon kassabonnen sparen en vergeet die plakkertjes...

Ik vergat bij het weg gaan, luid en duidelijk te zeggen: Job na choei..., wat zoveel betekend als Fuck of Shit, maar ik voelde wel zo lullig, ik kom met bloedig gespaarde kaarten, in de veronderstelling dat alles klopt, met een tramrit annex wandeling/val door de kou bij twee snotneuzen en er is niet een greintje soepelheid, neen, er mist een kassabon en in dit land verlopen de verkiezingen ongekend sportief en eerlijk en ook bij goedwillende, spaarzame buitenlanders zijn we streng doch rechtvaardig. Regels zijn regels, zou de mevrouw zeggen die trots is op Nederland.

Stel namelijk, dat ik halverwege de spaarperiode was gekomen, dan had ik het nog kunnen herstellen en dan was het inderdaad vreemd geweest, maar nu, na afloop van de spaarperiode en opnieuw het benodigde geschenk niet hier maar daar, en hier wel ok, maar helaas daar niet. Ik ga nooit meer sparen... Het enige wat me rest is dit verhaal, waarbij ik en passant even laat weten hoe de dag van gisteren zal zijn verlopen, zeker zonder fraude, want dat is ondenkbaar toch, in dit land dat blijkbaar zoveel bomen heeft dat alle papier, nodig voor documenten, best verspild kan worden, hoewel, nee integendeel...elk papiertje, en dus elke vezel van elke boom, doet er toe en moet juist daarom bewaard, en het kan niet zo zijn dat er hier ook maar een document verloren gaat, of verloren is gegaan. Poetin kan trots zijn op zo'n ijverig en nauwgezet volk en laat die rijke westerling maar diep onderuit gaan...hoezo, gisteren klopte het wel...

Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten...en ik blijf de gast en de waard, dat laat ik graag aan de lezer over...

Grijs rijden

Gisteravond vertrok ik met de elektritsjka van Tsjechovskaya (Istra) naar Leningradskaya (Moskou) omdat ik een donkerbruin vermoeden had dat de rit per bedrijfsbusje door de overmatige sneeuwval nogal lang zou kunnen duren. Rond 17:15 stond ik op het perronnetje naast ons bedrijfsterrein. Ik had mijn 53 Rbs (Euro 1,47) al klaar en liep op het loket (op navelhoogte) af, edoch... dat was gesloten. De lokettiste was immers druk bezig de spoorwegovergang sneeuwvrij te maken. Een enigszins nutteloze handeling, gezien de gestage sneeuwval. Al helemaal ingesteld op de onvermijdbare scheldkanonnade die mij bij aankomst in Moskou te wachten zou staan, stapte ik in de trein. Bij aankomst liep ik direct af op een mevrouw in uniform en legde haar uit waarom ik geen kaartje had kunnen kopen. 'Oh, geen probleem', zei ze en ze haalde haar kaartje door de scanner en wandelde met mij naar de kassa om alsnog mijn 53 Rbs te betalen. Heb haar hartelijk bedankt en opgelucht liep ik naar het metro station....

Stembuskaarten

Afgelopen woensdag vonden wij in de brievenbus 'onze' oproepkaarten om naar de stembus te gaan, morgen 2 december.

Sneeuw

Sinds een week of twee mogen wij ons verheugen op echt winters weer: sneeuw, vorst, dooi, natte sneeuw, drab en weer sneeuw.

Via het cafe in tapijt en andere zaken...

Meldden we in mei dat Jaap (ik dus) was gaan werken in een cafe, het Belgisch cafe Guylian, moeten we nu toch echt een update plaatsen over mijn carrierepad tot nu toe. Het cafe is inmiddels verleden tijd. Een aantal zaken bleken daar in de loop van de tijd niet zo te lopen als je zou wensen. In augustus hield ik het daarom daar voor gezien. Inmiddels waren er ook veranderingen op til bij de baan bij Frans Maas. Nadat we met onze afdeling, Sales van Frans Maas Sheremetyevo, waren ingetrokken bij DFDS Transport in het nieuwe kantoorgebouw Vereyskaya Plaza 2, werd ook steeds duidelijker dat er aan de parttime baan een einde zou komen. Nadat de registratie van DSV Road, het nieuwe transportbedrijf, na samen gaan van Sheremetyevo en DFDS transport, een feit was, werd ik hoe langer hoe meer de speelbal tussen twee rivaliserende Sales Directeuren, mijn oorspronkelijke bazin Margarita en de oude baas van de DFDS transport Sergey Shilo. Beiden probeerden mij in hun kamp te halen door volstrekt verschillende kwaliteiten aan mij toe te dichten. Overigens werd die machtstrijd me pas langzamerhand duidelijk. Wel had ik inmiddels de toezegging van een full-time baan, weliswaar niet met een riant salaris, maar komend van niets, het zover schoppen, dat ik een dergelijke baan kreeg aangeboden, vind ik nog altijd wel iets om trots op te zijn. Echter er begon ook wat te knagen, na meer dan twee jaar in deze eerste Russische baan in de schaduew van Margarita te hebben geopereerd, wist ik nog uit mijn vorige leven dat ergens in het derde jaar van je eerste gemeente je eigenlijk moet gaan verkassen, omdat je niet makkelijk van een bepaald beginnersimago afkomt. Goede raad was echter duur, de visumperiode zou aan het einde van het jaar aflopen en zonder workpermit zou het onmogelijk zijn om een visum te verkrijgen, waarbij mij werd toegestaan om zonder beperking in Rusland te zijn. Inmiddels hebben jullie al kunnen lezen dat het wat dat visum betreft anders is verlopen. Toen dat steeds duidelijker werd en ook toen het contract en werkpermit niet een, twee drie een feit zouden zijn, werd de beleving van mijn werk steeds meer gedomineerd door de onderhuidse strijd tussen Margarita en Sergey, die steeds meer terugvielen op het halen van een target, wat voor mij niet makkelijk bleek te zijn, omdat mijn Russisch niet heel toereikend is, maar ook omdat het te verkopen product van ons bedrijf op zijn zachtst gezegd beperkt is. Dit gecombineerd met een Sowjetachtig management, waarbij vergaderingen van onze afdeling eigenlijk niet meer waren dan het aanhoren van de eindeloze monologen van Sergey, die tijdens die vergaderingen elke week weer een nieuwe burocratische procedure verzon, dwong me steeds meer tot nadenken over mijn poositie. Ik kreeg hoe langer hoe meer het idee dat ik zowel op de afdeling van Margarita (actieve sales) als die van Sergey (customer service) niet die talenten kon benutten, die vooral lagen en liggen op het optreden als een soort verbindingsfiguur tussen de Russische en de Internationale bedrijfscultuur.

Inmiddels was er ook wat anders op mijn pad gekomen, via het Belgisch cafe heb ik Jos leren kennen en hij mij. Dat leidde er toe dat hij wel iets met mij zou willen ondernemen, waar mijn verworven logistieke ervaring gekoppeld aan mijn klantgerichte instelling nuttig zouden kunnen zijn. Ook mijn internationale instelling was een argument, om mij te vragen of ik mee zou willen werken bij de opzet van een bedrijf dat dienst gaat verlenen bij de uitvoering van zogenaamde office projecten voor de tapijtgigant Desso. Het komt er op neer dat ik eerst die tapijten aan de man ga brengen bij bouwbedrijven die hier het ene na het andere kantorencomplex uit de grond gaan stampen om daarna er voor te zorgen dat het tapijt ook daadwerkelijk gelegd wordt. Belangrijk in deze markt is vooral betrouwbaarheid en beschikbaarheid, iets waar het bij de Russische dienstverlening nog wel eens mis gaat.

Enfin, al die zaken zijn deze week min of meer in een stroomversnelling geraakt. Ik heb bij DSV mijn vertrek aangekondigd, omdat ik, zoals ook een aantal anderen niet langer de verlammende competentiestrijd van Margarita en Sergey wil meemaken en ik heb met Jos een principeovereenkomst om, vermoedelijk als consultant van Loodsman voor hem te gaan werken in de tapijten. Daarnaast zeg ik DSV niet geheel vaarwel, maar ga ik eigenlijk door toedoen van Lucie's baas aan de slag bij DSV Solutions, om hier vooral ook met mijn communicatieve kwaliteiten een trait d'union te zijn tussen DSV en haar vooral internationale klanten, iets waar ik bij DSV Road door de grote nadruk op het snel moeten verwerven van vooral Russische klanten voor een zeer beperkt productaanbod, niet aan toe kwam.

Kortom een hele verandering maar ook een verandering, die mij zelf het gevoel geeft dat ik nu inderdaad na mijn eerste "gemeente", in het nieuwe jaar mag beginnen aan een nieuwe uitdaging, waarin ik de inmiddels opgebouwde ervaring zeker zal kunnen gebruiken. Zoals ik het vanmorgen tegen Lucie zei, het geeft me het gevoel van meer gesetteld te zijn, in Rusland maar ook in deze fase van mijn werkend leven.

Het visum (1)

In januari zullen Jaap en ik weer een nieuw visum aan moeten vragen voor 2008. Dit keer geen multiple-entry visum voor een jaar, maar een werk visum, dat gelinked is aan mijn werkvergunning, die ik overigens nog steeds niet heb ontvangen (lees de post: 'werkvergunning (4)). Maar maandag hoop ik 'm toch echt te krijgen en dan met de juiste nationaliteit op vermeld. Intussen was ik al een tijd bezig om een uitnodiging van mijn bedrijf te regelen voor een werk visum. Sinds 1 juni zijn de regels voor een multiple-entry business visum aangescherpt. Dat visum is dan nog maar 180 dagen geldig waarvan je maar 90 dagen aaneen in het land kunt blijven. Na nog eens 90 dagen wachten kun je weer een visum aanvragen. Dat doen we dus niet.
Voor een werk visum heb je dus de uitnodiging van de OVIR nodig, die geregeld moet worden door de werkgever. Nu wil het geval dat de OVIR in Istra waar ik werk, bepaald heeft dat er een officieel (lees: door de notaris van stempels en handtekeningen voorziene) kopie van het huurkontrakt dat DSV Istra heeft met de eigenaar van het perceel! Nou, denk je dan, dat moet niet zo'n probleem zijn. Nee, het huurkontrakt loopt per 30-11-07 af en op 01-12-07 moet een nieuw kontrakt getekend worden. Dat gebeurt natuurlijk nooit op die eerste december. Een kopie maken door de notaris duurt in dit land natuurlijk ook iets langer dan 5 minuten en pas als dat allemaal klaar is, dan kan de procedure beginnen voor de aanvraag en het verlenen van de uitnodiging door OVIR. En die procedure gaat een maand duren. Dan zitten wij dus... juist, in Nederland. Dat zou betekenen dat wij half januari de uitnodiging kunnen ontvangen. 'Geen punt', zei ik nog. 'Verstuur het document per koerier naar ons logeeradres in Leiden'. 'Nee', was het antwoord van mijn directeur. 'Jullie gaan in Nederland een business visum aanvragen voor 1 maand en dan vliegen jullie in februari terug om alsnog dat werk visum aan te vragen, want tegen die tijd zullen alle documenten wel voorhanden zijn'. Mijn werkvergunning loopt af op 01-08-2008. Ben benieuwd tot hoe lang het werk visum duurt. Misschien kunnen ze direct de procedure opstarten voor 2008-09 zodra we begin maart weer in Moskou zijn. Wordt uiteraard vervolgd....

Leuk Filmpje op Youtube

Kijk eens naar volgend filmpje, zo spannend is het niet elke ochtend in de metro

De werkvergunning (4)

Jawel, dat is'tie weer... het vervolgverhaal van de werkvergunning. Vandaag zou ik mijn werkvergunning krijgen. Belde met mijn baas of dat zo was. 'Ja, ik heb 'm hier. Je kunt het ophalen'. Kom ik zijn kamer binnen en de eerste vraag van hem was: ' Ben jij soms Macedonier geworden?' Eh, grapje, dacht ik nog, maar nee hoor. Alle gegevens klopten precies, alleen bij 'Nationaliteit' stond heel duidelijk 'Македония'. Het verkrijgen van een werkvergunning heeft al met al een dikke 3 maanden geduurd en met deze wergvergunning moet ik in januari (!) mijn werkvisum aanvragen voor 2008. Bovendien kost het het bedrijf ongeveer een zoete 1000 Euro. Ik gaf het kaartje terug met de mededeling: ' Doe maar over enneh, by the way, ik moet het uiterlijk binnen een week terug krijgen, want de uitnodiging via het bedrijf en de 'Paspoort en Visum departement duurt nog eens 3 weken. 'Dus doe je best maar, ander ben ik gedwongen langer in Nederland te blijven'. Stel je het eens voor: een kopie van mijn paspoort is gemaakt in Augustus (!), de vertaling ervan in oktober en de dienst die over dit soort werkvergunningen gaat heeft de HR-manager van DSV in een PDF file het document verstuurd en gevraagd om goedkeuring. Echte sloddervossen, die Russen.

De Handelsmissie met JP

Maandagmiddag was Jaap naar hotel Metropol geweest om daar kennis te maken met delegatieleden van de handelsmissie uit Nederland die hier tot gisteren in Rusland waren. Hij kwam bijtijds weer terug en we hebben ge-drieen in ons stamcafe gegeten. Het was immers Marieke's laatste avondje in Moskou. Dinsdag was in hetzelfde hotel een borrel met happen-avond voor alle Nederlanders die in Rusland wonen en werken. Op vertoon van paspoort werd je toegelaten tot de grote Jugendstil zaal. Onze premier en de staatssecretaris (in het buitenland is hij minister) van Economische Zaken Van Heemskerk zouden rond 20:30 arriveren. Het werd echter tegen 22:00 toen de heren eindelijk er waren. Het schenen succesvolle en pittige gesprekken met Poetin geweest te zijn die bij elkaar, als ik het moet geloven, ongeveer 8 uur hadden geduurd.
Verder werden de nodige businesscards uitgewisseld en gesprekken gevoerd. Ik o.a. met landgenoten die ong. 150 km ten zuiden van Moskou werken in de aardappelbranche.
De volgende dag, woensdag dus, vond om 9:00 de opening plaats door J.P. en de Russische minister van Transport Levitin van het grote Transport seminar, dat o.a. georganiseerd was door het Ministerie van Verkeer & Waterstaat en de NEA. Heel interessant al die ontwikkelingen en goede ideeen, maar nu is het zaak de boel warm te houden en verder te ontwikkelen anders heeft zo'n (dure) missie geen zin.
's-Avonds wederom in hotel Metropol vond het Trade-dinner plaats. Een lopend buffet, zeg maar. De hapjes waren in een mum op en zeker 60% van de aanwezigen hebben zichzelf elders bij moeten voederen, omdat er niets werd aangevuld. Slim gepland van de Ambassade.
En ook hier waren de heren Balkenende en Van Heemskerk aanwezig en tja, ik kon het niet laten om met JP op de foto te gaan:

Marieke in Moskou

Donderdag 1 t/m dinsdag 6 november was onze vriendin Marieke bij ons in Moskou. Uiteraard zijn we langs de nodige bezienswaardigheden geweest en bovendien hebben we een bezoek gebracht aan het Lenin mausoleum. Jaap was daar al eerder geweest en was toen onder de indruk geraakt van de gewijde sfeer die daar heerst. Nu niet helaas. Samen met ons kwam een klas met ongeveer 20 uitgelaten 10-jarigen aan. Nu moest je wel je mond houden en snel langs (het glazen kistje) lopen, maar van een gewijde sfeer was geen sprake.In de GoeM en in cafe Brussels

De werkvergunning (3)

Begin september had ik toch alle resultaten van de medische tests ingeleverd bij onze Personeelszaken? Een dikke maand later belde onze Alexander op met de vraag of ik geen HIV-certificaat mee had gekregen. Nee, dat had ik niet en ik had de dienstdoende arts in de poliklinika nr 2 er al naar gevraagd. En dat certificaat konden ze niet voor me opstellen. Heb Alex gevraagd dat zelf maar eens na te vragen en ook hij kreeg geen enkele medewerking en dus geen certificaat. Wat nu te doen? Dan maar alsnog HIV testen in het EMC.
De werkvergunning ligt allang klaar, men moest alleen nog het certificaat hebben. Lang leve de bureaucratie! Wordt vervolgd.

50-ste verjaardag (3e etappe)

En de derde etappe was in Nederland. Vrijdag 12 oktober vlogen Jaap en ik naar Duesseldorf, waar uitgerekend die dag de machinisten van de Deutsche Bahn staakten. Met een vertraging van een kleine 2 uur kwamen we in Leiden aan. Zaterdag was het grote feest in Cantina "Oloroso" in het centrum van de stad. En ze kwamen van heinde en verre: onze familie, vrienden en buren (ook vrienden). Liedjes, toespraken, een dia-voorstelling van 50 jaar Lucie. Het was er allemaal. En ik heb genoten. Hier zijn wat foto's die Anneke heeft gemaakt:

02-10-2007 Lucie 50 jaar !!!

Mijn 50-ste verjaardag heb ik in 3 etappes gevierd. Eerst op de dag zelf met mijn medewerkers in Istra. Getrakteerd op shaslik, lavash (een soort na'an), zoute augurken en knoflook. Ik heb een allergische hekel aan taarten met veel creme. Vandaar, en bovendien is shaslik een Russische traktatie bij uitstek.

Zaterdag 6 oktober vierde ik mijn verjaardag in gezelschap van Russische en Vlaamse vrienden in ons stamcafe/restaurant Dva-Sjmelya (de Twee Hommels).

Huwelijk van Lena en Michiel 08-09-2007

Op zaterdag 8 september trouwden onze ex-collega's van Frans Maas/DSV Michiel Schot en Lena Biryukova in Moskou. 's-Avonds was er het feest met veel drank en (Georgische) gerechten, zigeuners (brengen geluk), speeches en de gebruikelijke toasts. En niet te vergeten een DJ die veel gouwe ouwen ten gehore bracht. Een echt Russische bruiloft. Jaap en ik hadden de zus van de bruidegom en haar vriend te logeren gedurende de dagen voor en na de bruiloft. Zij stonden toen aan de vooravond van hun 8 maanden durende wereldreis. Volg hun reis via hun blogspot. En Lena en Michiel? Die wonen nu in Rotterdam.

De werkvergunning. (2)

Voor het ophalen van de testresultaten van poliklinika nr 2 moest ik eerst een afspraak maken: dinsdag 4 september.
Om 14:30 vertrok ik met de elektritsjka naar Moskou (1 uur), vervolgens met de metro via Belarusskaya en Park Kulturi naar Frunzenskaya. Ik werd weer in de kamer genood en terwijl ik op de resultaten wachtte moest eerst de administratie gedaan worden. Voor elke, bij dit ziekenhuis verzekerde Moskoviet wordt een schriftje bijgehouden, zeg maar een patientenkaart, maar dan is het meer een plakboekje. Sommige schriftjes vielen open op kopieen van recepten en fotoscans van een foetus (of nierstenen?). Toen dat klaar was en de dokter alles ondertekend had, vroeg ze (nogmaals) wat ik hier kwam doen. Wederom toverde ik het briefje tevoorschijn met de tests die ik voor mijn werkvergunning moest ondergaan en dat ik nu voor de resultaten kwam. Oh ja, dat is waar. Wezenloos bladerde de dokter door mijn nog maagdelijk schriftje en vroeg hoe het met mijn gezondheid gesteld was. 'Nou, prima', zei ik. Maar zo makkelijk kwam ik er niet mee weg. Intussen kreeg ik de resultaten terug en die waren ok. Maar terwijl we wachtten op de resultaten van Jaap, zag deze arts haar kans schoon om mijn bloeddruk op te meten en me over te bevoelen en te bekloppen en te vragen of er diabetes in de familie voorkwam (nee) en hoe het met mijn ouders gesteld was. 'Mijn vader is 41 jaar geleden overleden ('ojojojoj') en mijn moeder afgelopen juni('ojojojoj'), maar ik voel me prima'. Ik wilde immers zo snel mogelijk daar vandaan, omdat ik de testresultaten bij het EMC ook nog moest ophalen en inmiddels was het wel half zes geworden! En of ze meteen een vervolgafspraak kon maken. Hoezo? Ik mankeer toch niets? Ik wist het wel: dat schriftje moet vol. Ik wimpelde het af met 'ik heb het heel erg druk en ik bel wel'. 17:45 eindelijk op straat en in de warme zon naar het metro station. Overstappen op Ochodny Rjad en via Tverskaya/Pushkinsjkaya naar buiten en nog eens 15 min. gelopen naar het EMC en daar lag alles al klaar. Toen mezelf getracteerd op een cappuccino. Wat een dag!

De werkvergunning. (1)

Voor een werkvergunning in Rusland heb je aantal zaken te regelen,waaronder een aantal medische tests. In ons geval zijn dat: HIV, Lepra, TBC, Syfilis, nog een of andere venerische ziekte en of je drugs gebruikt (je weet maar nooit met die Hollanders). Sinds 1 januari jl. zijn Jaap en ik verzekerd bij de Russische zorgverzekeraar Malachiet (geen Rus heeft er van gehoord) en dat betekent dat wij verzekerd zijn bij 1 bepaalde kliniek: Poliklinika Nr 2 nabij metro station Frunzenskaya. Een godsend van ons vandaan. Welgemoed togen wij maandagochtend de 27e augustus (nuchter!) naar deze poliklinika. Wij werden binnengeroepen in een kantoortje waar een soort huisarts met haar assistente zaten. Ik vertelde wat de bedoeling van ons bezoek was: een medische test voor het verkrijgen van de werkvergunning. Gelukkig had ik een in het Russisch gesteld briefje bij me met de tests die ik zou moeten ondergaan. Maar er stond meer informatie op, zoals: een geldig paspoort, visum, migratiekaart, pasfoto etc. Zeker 15 minuten is er naar dit briefje gestaard en nadat ze me nog eens vroeg wat de bedoeling was wees ik die 7 ziekten aan waarop zij mij moest testen. Nou, dat was moeilijk! Even bellen en later nog eens. En toen kwam het hoge woord eruit: we kunnen je alleen op HIV en Syfilis testen. Dat betekende dus dat ik alsnog naar het ons bekende EMC moesten om de rest te laten testen. Poliklinika nr 2 is zeker geen klein achteraf ziekenhuisje. In het EMC aangekomen was binnen 3 kwartier de rest getest!

Downside Up!

Vandaag was het weer zover: de finish van de 3-daagse bike tour rond en in Moskou met de finish om rond 12:30 op het Rode Plein. Vele ouders met kinderen met het Down-syndroom waren hier om de sportievelingen te verwelkomen en feest te vieren. Een Russische versie van 'Kinderen voor kinderen' met overigens niet onverdienstelijk zingende jongens en meiden. Als clowns verklede volwassenen en veel ballonnen. Kortom, een sfeerrijk feest.

Gelukkig goed weer, beter dan de eerste 2 dagen van deze bike tour waarbij het af en toe tegen de 40 graden werd! Ruim 170 km gefietst voor het goede doel om kinderen met het Down-syndroom betere perspectieven te bieden. Hulde aan de deelnemers! Jaap denkt erover om volgend jaar hieraan deel te nemen. Wordt vervolgd....

Ed & Willem Bever

Ongeveer 2 maanden geleden hebben wij (DSV in Istra) gevraagd of er airconditioning in onze kantoorruimte geinstalleerd kon worden. De mussen vielen van het dak en met al die computers en printers aan in een ruimte van 6 bij 4 met 9 mensen was het af en toe een sauna. Vorige week donderdag, toen wij inmiddels typisch Hollands weer met regen en onweer hadden, kwamen 5 (!) grote kerels ons kantoor binnen om te kijken waar ze die apparaten zouden ophangen. Veel gebaar en overleg met tekeningen in de hand. Even later waren 3 van de 5 verkleed en begon het boren in de muren en het rommelen aan allerlei leidingen. Deze klus is gisteren geklaard. Je moet niet denken dat ze voorzorgsmaatregelen hebben getroffen, zoals het afdekken van printers en de fax. Voordat het boren begon heb ik wel mijn laptop in mijn bureau gestopt en alles opgeruimd. Toen wij na verloop van tijd weer terug keerden zag ik dat er een dikke laag stof en gruis lag op de bureaus en de printers.

'Van de pot gerukt'

Afgelopen week heeft de Putin-jeugdbeweging 'Nashi' (= onze) hun jaarlijkse zomerkamp gevierd bij het Seliger meer. En zondag, 22 juli waren daar twee hoge gasten op bezoek. De beoogde opvolgers van Putin, Sergey Ivanov en zijn collega Dmitry Medvedev.
In zijn toespraak tot het enthousiaste jonge publiek riep Medvedev op om vooral veel kinderen te krijgen, die voor hen zouden kunnen zorgen als zij oud geworden zijn "and relieve mounting pressure on the pension system".

Ivanov kon natuurlijk niet achterblijven en zei het volgende "If you raise regular children, they will help you when you grow old so you won't need a pension". (Bron: The Moscow Times)
Mijn mening lees je in de titel van deze post......

Het wekelijkse overzicht

Elke week wordt in The Moscow Times een overzicht gepubliceerd van het aantal diefstallen, moorden, ongelukken, etc. in Moskou van de voorgaande week.
Heel vaak heeft de server van de politie kuren en zijn de gegevens niet allemaal accuraat.
In bijgaand overzicht dus de oogst van afgelopen week.
Ter info: Moskou city telt officieel 12 miljoen inwoners.

"De tante uit Smolensk"(2)

Een heel lange tijd geleden heb ik verteld over de tante uit Smolensk. Dat bleek bij nader inzien een ordinaire huurverhoging. Kennelijk hebben Russen allerlei smoezen nodig als ze je iets (vervelends) te vertellen hebben. Liever op een omslachtige manier dan rechtstreeks te melden dat de huur omhoog is gegaan, zoals wij Nederlanders gewend zijn te doen. Dat gaf ons een aantal weken enige maagkrampen en onzekerheid over of we in deze flat zouden kunnen blijven. Het probleem is weer voor een jaar opgelost.

"De tante uit Smolensk"

Wie is de tante uit Smolensk? In elk geval geen familie van ons. Zij is een fictieve figuur. Laat ik het even uitleggen. Uit ervaringen van andere expats, die geen contract hebben met hun huurbaas kan het voorkomen dat op een kwade dag de huurbaas komt vertellen dat zijn tante de wens geuit heeft om, in dit geval, in Moskou te willen wonen en of de huurders maar naar een ander onderkomen willen uitkijken. In St. Petersburg is dit een Deens stel overkomen dat daar een Skandinavisch restaurant was begonnen. Zij stonden na 1 maand op straat. Waarom ik dit vertel? Wel nu, onze 'papa' vertelde bij het ophalen van de huur afgelopen maand een wat onsamenhangend verhaal over zijn schoonzus, die vorige maand weduwe is geworden en dat zijn schoonmoeder op sterven ligt en dat zijn dochter (de eigenlijke eigenaar van onze flat) bedacht had dat haar tante maar in haar, lees 'onze' flat moest wonen. Maar hij zou een andere flat voor die schoonzus regelen. Volgende week, rond de 16e mei horen we definitief of we op dit adres kunnen blijven wonen of dat we er toch uit moeten. Inmiddels hebben we neef Henk gevraagd om zijn makelaar te vragen iets te zoeken in dit buurtje.
Wordt vervolgd....

Bedrijfsleider in een cafe

Velen weten van onze droom om een Bed&Breakfast te beginnen. Dat zal niet echt tot uitvoer gebracht worden, gezien onze leeftijd en de vele obstakels die we moeten overwinnen, maar er heeft sinds een week toch een kleine verandering die richting plaatsgevonden. Jaap is gevraagd om samen met Bruno, een fransman, bedrijfsleider te worden van het Belgisch cafe "Guylian". Dit is een ons bekend en dierbaar cafe waar wij minstens 1x per maand komen. Het gaat niet om een full-time vaste baan, maar in elk geval 'for the time being'. Let wel, Jaap is geen kroegbaas noch zit hij in de bediening. Hij zorgt voor de financien en de organisatie en hij vindt het tot nog toe reuze leuk en spannend.

Even afwezig

Al een tijdje niets gepubliceerd, maar dat betekent niet dat er niets gebeurd is. Van 13 t/m 22 april waren we even in Nederland, voor wie het ontgaan was, en op de terugweg hebben we Maaike meegenomen, die voor een project van school een stage moest lopen in het buitenland. De eerste week was ze bij ons te logeren en de tweede week verhuisde ze naar neef Henk, die hier al enige jaren woont en bij wie zij in een van zijn bedrijven stage heeft gelopen. De dag waarop Maaike naar de flat van Henk verhuisde was ook de aankomstdag van zus Wil, man en twee kinderen. Zij bleven ook een week bij ons. Dat werd een druk programma, omdat neef Bastiaan en nicht Annette al hadden aangegeven alles te willen zien van Moskou! .... die komen dus een keer terug. Zelf kunnen we inmiddels onze weg langs allerlei bezienswaardigheden dromen. Het was helaas wel koud (8 graden) maar dat was misschien ook beter zo.